Ripper – Isabel Allende

RTipperOorspronkelijke titel: El juego de Ripper.
Vertaald door Rikkie Degenaar.

Toen het boek Ripper van Isabel Allende door de Crimezone leesclub werd aangeboden, was ik verrast. Allende bij de Crimezone leesclub? Een thriller?
Alleen die verrassing was al voldoende reden om me aan te melden voor de leesclub. En ik behoorde tot de gelukkigen die het boek voor Crimezone mochten lezen.

Er was al de nodige commotie over het boek van Allende. In een interview noemde ze het boek een grap (interview). Een uitspraak die veel boze reacties van thrillerlezers tot gevolg had. Allende haastte zich om te zeggen dat haar humor verkeerd was begrepen (reactie). Of haar correctie onder druk van haar uitgever is gebeurd – een boekverkoper had uit boosheid alle ontvangen exemplaren teruggestuurd – of spontaan? Geen idee. Ik ga er maar vanuit dat het een spontane reactie is geweest.

Ripper gaat over Indiana Jackson en haar dochter Amanda. Indiana heeft twee liefdes in haar leven en probeert hierin de goede keuze te maken. Haar dochter Amanda is een slimme en zelfstandige dame die samen met anderen op internet het Ripper-spel speelt. Een spel  waarbij deelnemers moorden uit de negentiende eeuw moeten oplossen. Als haar vader, Bob Martín, hoofdinspecteur moordzaken, te maken krijgt met vreemde moorden in San Francisco gaat het Ripper-team zich bezighouden met het oplossen van deze moorden.

Zodra ik het boek heb uitgepakt, lees ik eerst de achterflap. In veel gevallen krijg ik daar later spijt van maar ik wil eerst zien of ik inderdaad een eerste thriller van Allende in mijn handen heb. Op basis van de achterflap lijkt dit inderdaad het zo te zijn. Maar na zo’n 50 pagina’s denk ik er toch anders over. In vergelijking tot mijn favoriete thrillers is het tempo laag, de personages worden bijzonder uitgebreid en beeldend omschreven en er is veel aandacht voor de omgeving. Het zal van de lezer afhangen of dit bevalt. Verwacht je een thriller, dan zal je vinden dat het wat sneller mag gaan. Heb je een volgende roman van Allende in je hoofd dan vind je het waarschijnlijk allemaal wel prima.

Zoals ik al schreef, ik las het boek voor Crimezone en heb het als thriller gelezen. Ook bij thrillers vind ik het heel prettig dat de personages veel aandacht krijgen. In dit geval duurde het me allemaal wat te lang, het begin had van mij wat vlotter mogen zijn. Het duurt lang voor Allende tot de kern van de zaak komt. Ongeveer op de helft van het boek vond ik het verhaal spannend worden. Dat is voor een thriller echt te laat. Menig lezer heeft dan al afgehaakt.

Uiteindelijk beoordeel ik Ripper toch als een goed geschreven roman met een spannende en originele plot. Het verhaal heeft mij nooit zo gepakt dat ik het boek niet meer kon wegleggen. Dat is voor mij een voorwaarde om een boek een heel goede thriller te noemen. Daarom waardeer ik het boek uiteindelijk met drie sterren.

Tot slot nog een opmerking over de titel. Op het Crimezone forum waren veel lezers teleurgesteld omdat ze door de titel direct een verband legden met Jack the Ripper en tot de ontdekking kwamen dat het boek hier helemaal niets mee te maken heeft. De Spaanstalige lezers zullen deze teleurstelling niet hebben ervaren. Misschien had de Nederlandse titel beter iets zorgvuldiger kunnen worden gekozen.

Advertenties

Vermoorde Ziel – Daniel Blake

Vermoorde ZielOorspronkelijke titel: Soul Murder
Vertaald door Ed van Eeden.

Voor Crimezone mocht ik meedoen aan de leesclub Overzee. Dit keer was het Vermoorde Ziel van Daniel Blake.
Tot nu toe was Blake mij onbekend. Vermoorde Ziel is de eerste van een thrillerserie die hij onder dit pseudonieme heeft geschreven. Als Boris Starling heeft hij een paar bestsellers op zijn naam staan.

Bij een eerste boek van een onbekende auteur is hoop je natuurlijk te maken te hebben met een nieuwe ster. Door de aankondiging van Crimezone leek het me een boek dat de moeite waard kon zijn. En ik heb me weer laten foppen. Opnieuw heb ik moeten vaststellen dat ik echt geen aandacht moet schenken aan de achterflap. De opmerking “ben je op zoek naar een beetje Hannibal Lecter in Pittsburgh” schept verwachtingen. En die zijn in het geheel niet waargemaakt. Want het was zelfs geen beetje Hannibal Lecter. En dat is jammer. Jammer ook voor de auteur want hij ondervindt hier nadeel van.

Het verhaal begint als Franco Patrese die een begrafenisplechtigheid in de kerk bijwoont. Patrese krijg samen met zijn partner mark Beradino al snel te maken met een moordenaar die   zijn slachtoffers levend verbrand. Samen gaan zij op zoek naar de dader waarbij ze hinder ondervinden van de geheimen die ze zelf, ook voor elkaar, hebben.

Als er iets over de personages in het boek kan worden gezegd dan is het dat ze allemaal geheimen hebben. En dan vooral voor iemand in hun directe omgeving. Veel meer dan dat komt je over de hoofdpersonen ook niet te weten. Ze blijven op afstand. Er zijn daarom geen personages waarvoor je heel veel sympathie of antipathie gaat voelen.
De enige die wat meer uit de verf komt is Patrese, met name in de passage waarin hij over zijn jeugd vertelt. Een van de betere stukken in het boek.

Blake schrijft wel prettig. Korte zinnen, korte hoofdstukken, korte dialogen. Dat leest snel.

Het boek begint veelbelovend. Een aantal gebeurtenissen wordt snel achter elkaar neergezet. Op dat moment is het niet duidelijk of hiertussen een relatie bestaat. Daarna valt de spanning weg. Dat komt vooral doordat de schrijver er zo verschrikkelijk veel dingen bij gaat halen. Het wordt rommelig, het tempo is weg. Dat blijft een beetje het manco van het boek. Te veel, te toevallig en daardoor ongeloofwaardig. Jammer, want het gegeven is goed, de tien geboden als drijfveer voor misdrijven. Helaas worden er teveel andere zaken bijgehaald. En passant ook nog de maatschappelijke problematiek van een van Pittsburghs achterstandswijken in het verhaal meegenomen en de “war on terror”.

Het ligt er zo dik bovenop wie “het gedaan heeft” dat duidelijk is dat die persoon de moorden zeker niet heeft gepleegd. Helaas blijft er dan, mede door de ongeloofwaardigheid van het verhaal, maar 1 andere mogelijke dader over. En ja, die was het. Ergo, een weinig verrassend slot.
Er zijn teveel betere thrillerschrijvers dus ik verwacht niet dat ik snel weer een boek van Blake zal oppakken. Al met al was het niet onplezierig om te lezen. Daarom toch nog drie sterren.

The Ophelia Cut – John Lescroart

Ophelia cutNetgalley sent me a free download of the Ophelia Cut by John Lescroart, another title in the series with one of the most famous crime novel characters Dismas Hary.

In the Ophelia Cut Hardy is defending Mose, his brother in law, who is accused of committing a murder. Mose is supposed to have killed the rapist of his daughter. At the same time there is a growing concern that Mose will become talkative about a police cover-up they’re both involved in.

I really enjoyed reading the Ophelia Cut. It’s is well written. The core characters, Dismaz, Mose and Glitsky are sympathetic, very human and fully formed. It’s not just a whodunit. Lescroart really does a great job of keeping the reader in suspense about Moses’ guilt or innocence. Even in the end you can’t really be sure if Mose is the actual killer or not.

It is a good overall read, especially if you enjoy reading legal thrillers. Only the courtroom part could have had more pace, it’s a bit long-winded.

This is not my first read of a title by John Lescroart, nor my first read about character Dismas Hardy and definitely will not be my last.

Here you can find the website of John Lescroart.

Gelukkig zijn we Machteloos – Ivo Victoria

Met leesclub Hoofdletters lazen we deze maand het boek Gelukkig zijn we machteloos van Ivo Victoria.

Victoria was voor mij een nog onbekende schrijver. Ivo Victoria is afkomstig uit Antwerpen en woont op dit moment in Amsterdam. Hij heeft blijkbaar een voorliefde voor de letter “L” want hij leeft samen met Liefje, Lola en Lou. In 2009 werd zijn eerste roman gepubliceerd, “Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won”, een autobiografische roman over zijn jeugd in Vlaanderen. Het boek haalde de shortlist voor de Selexyz-debuutprijs en de longlist voor Academica Debutantenprijs.

Een tuinfeest is de setting van zijn tweede roman. Het betreft een familiefeest. In huis staat de tv aan. Er is veel aandacht voor een verdwenen meisje, de zoveelste in een reeks. Degenen die in de buurt waren spreken allemaal over een vreemde ruis. Als vervolgens Billie, de adoptiefdochter van Hilde en Dirk lijkt te zijn verdwenen, slaat de angst toe. Vooral als men constateert dat ook Oom Lex, geen familie maar een vriend van de familie is verdwenen.

Ik heb een dubbel gevoel over het boek. Dat komt vooral door het moeizame begin en het onbevredigende einde. Het begin leest niet lekker weg. Ik ben al op blz 38 en ik heb eigenlijk nog geen idee wat er aan de hand is. Maar dan slaat het ineens om.
Het mag dan een familiefeest betreffen, de stemming is maar weinig feestelijk. Er is sprake van een gespeelde vrolijkheid, er heerst angst. Niet alleen door de berichtgeving over de verdwenen meisjes maar ook binnen de familie. Hilde blijft maar vragen of iemand Billie soms gezien heeft en niemand lijkt haar te horen. Dirk en Nonkel César lijken plezier te hebben maar zeggen steeds de verkeerde dingen. Er wordt voortdurend gesproken over “het kind”, zonder ooit de naam te noemen. Martha denkt aan de geheimen die ze met de familie deelt, geheimen die invloed hebben op de familierelaties.

De sfeer is beklemmend, eigenlijk is het hele boek beklemmend, soms zinderend van spanning. Dat is wat ik knap vind aan het boek. De manier waarop Vitoria met het perspectief speelt, met de tijd, de gedetailleerde beschrijving van de gebeurtenissen en het daarmee opbouwen van de spanning en de beklemmende sfeer.
Maar aan het eind raak ik het spoor bijster en sla ik het boek uiteindelijk dicht met meer vragen dan antwoorden. Wat betekent toch “Mahatsuko”, het woord dat Billie steeds roept? Wat is de betekenis van de walvis? Ik heb verschillende betekenissen kunnen vinden. De walvis als symbool van de verleiding en als symbool voor familie, harmonie, communicatie en bewustzijn. En dan de valk, symbool van de wijde en alziende blik en de Jan van Gent, de boodschapper van de storm. Dan de titels van de verschillende delen waarvan “Vliegt de blauwvoet, storm op zee” nog het eenvoudigst is te begrijpen. In ieder geval voor de Vlaamse lezers (Wikipedia). Misschien moet ik het boek nog maar een keer lezen. Ik kom alleen nooit aan het herlezen van boeken toe. Mijn oordeel, drie sterren.

Het boek is genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2012 en staat op de tiplijst voor de AKO Literatuurprijs 2012. De toplijst voor de AKO Literatuurprijs wordt op 28 september bekend gemaakt.

Wil je meer weten over Ivo Victoria, hier kun je zijn eigen website vinden.

Sneak Preview: A Royal Affair

Op woensdagmiddag naar de sneak preview in het Louis Hartlooper Complex. Het is altijd afwachten welke film je gaat zien. Dat is leuk. Soms is het een film die je zelf ook had uitgezocht maar vaker is het een film die je niet direct op je lijstje had gezet.

Dit keer was het een film die ik zelf niet zo snel zou hebben gekozen, de Deense film A Royal Affair (En kongelig affaere), regie Nicolai Arcel. De film gaat over Christiaan VII, koning van Denemarken en Noorwegen die in 1766 met zijn Britse nichtje, Caroline Mathilde, trouwt. De koning is geestesziek en Caroline is zwaar teleurgesteld in het huwelijk. Het is de tijd van de Verlichting, Voltaire en Rousseau. De nieuwe hofarts Johann Struensee is hier een fervent voorvechter van. Hij krijgt een belangrijke rol in het bestuur van Denemarken en Noorwegen. Dat niet alleen, hij en Caroline krijgen een relatie die uiteindelijk fataal zal blijken te zijn.

De geschiedenis van Denemarken en Noorwegen ken ik maar oppervlakkig. Daar weet ik nu iets meer over. Wat de film in beperkte mate laat zien is de verandering in denken door de Verlichting. De bevrijding die dat voor de een zal betekenen en de bedreiging die dat voor de ander is. Het miserabele leven van een jong meisje. In de film komt niet tot uiting dat zowel Christiaan als Caroline nog zo ontzettend jong zijn. Denk je eens in, trouwen als je vijftien bent met een (in ieder geval in de film) volstrekt gestoorde koning. Verhuizen naar een vreemd land waarvan je de taal niet spreekt. Op je zestiende je eerste kind, op je negentiende de tweede. Dan je hart verliezen aan de hofarts, scheiden op je twintigste en overlijden als je nog maar drieëntwintig bent. Wat een leven. Daar zal niemand jaloers op zijn.

Het is een prima film met goede acteerprestaties. Mikkel Boe Følsgaard kreeg op het filmfestival Berlijn een zilveren beer voor zijn vertolking van de rol van Christiaan VII. De opnames zijn prachtig en als je van kostuums houdt, is dit zeker een film die je zal aanspreken. Ik vond de film de moeite waard. De waardering met drie sterren komt doordat ik het erg jammer vond dat de mate van voorspelbaarheid erg hoog was. Ook was de film soms wat langdradig. Meer dan twee uur is best lang, iets korter was niet erg geweest.

De trailer van de film:

En een link naar de officiële website. En informatie over Christiaan en Caroline op Wikipedia.

Het Appartement – Tatiana de Rosnay

Bij Artemis mocht ik als een van de 10 VIPS meedoen bij de virtuele boekenclub. Het boek waarvoor ik me had ingeschreven was Het Appartement van Tatiana de Rosnay (oorspronkelijke titel Le Voisin, vertaald door Noor Koch).  Eerder las ik van haar de bekende roman Haar naam was Sarah.

Het Appartement is een heel ander boek dan we van de Rosnay gewend zijn. Zelf schrijft ze in haar voorwoord dat ze het boek al enige tijd geleden heeft geschreven. Ze schreef het in een periode dat ze uit haar slaap werd gehouden door een asociale buurman. Met dit boek wil ze ons niet laten huilen maar laten kermen. Ze omschrijft het boek als huiselijke thriller die heel traag van start gaat.

In Het Appartement kopen Stéphane en Colombe een mooi appartement om samen met hun tweeling te gaan wonen. Colombe is razend enthousiast en verheugt zich op een mooie toekomst in hun nieuwe woning. Al snel blijkt dat het allemaal heel wat minder mooi is dat ze had gedacht. Zodra Stéphane een of meer nachten van huis is in verband met zijn werk, begint om 3 uur ’s nachts de oorverdovende muziek van de Rolling Stones boven haar hoofd te spelen. Ze vraagt haar man om de buurman daar op aan te spreken maar dat levert niets op. Veel vervelender is nog dat niemand haar schijnt te geloven. Colombe raakt geobsedeerd door de nachtelijke strijd met de bovenbuurman. Het lijkt wel of hij het speciaal op haar heeft gemunt.

Het gegeven van de luidruchtige bovenbuurman vind ik leuk. Iedereen kan zich daar wel wat bij voorstellen. Allemaal hebben we wel een keer last gehad van een buurman die te laat zijn favoriete muziek ten gehore gaat brengen, in de nacht met veel kabaal vertrekkende bezoekers of buurkinderen die langdurig en luidruchtig in de tuin spelen. Maar dat is allemaal heel wat anders dan iedere nacht op dezelfde tijd uit je slaap gehouden worden door iemand die alom bekend staat als een keurige nette man. Colombe wordt er dan ook helemaal wanhopig van.
De uitwerking van het gegeven door de Rosnay vind ik minder geslaagd. Is het omdat ze een totaal ander type roman heeft geschreven dat ze begint met een fragment waaruit blijkt dat het later in het boek spannend gaat worden? Het verhaal was voor mij verrassender geweest als ze dat niet had gedaan. Nu zie je al ver van te voren aankomen wat er ongeveer gaat gebeuren. Al probeert de Rosnay dat goed te maken door een volstrekt onwaarschijnlijke plot.

De roman leest gemakkelijk. Het zijn korte zinnen en het taalgebruik is simpel. Misschien wel wat te simpel. Dat geldt ook voor de structuur. Geen gelaagdheid, een enkele verhaallijn. Het karakter van Colombe wordt voldoende uitgewerkt maar over Stéphane komen we eigenlijk maar weinig te weten. De tweeling speelt in het verhaal een ondergeschikte rol. Slechts een enkele keer worden ze ten tonele gevoerd. Eigenlijk had ik het grootste deel van het verhaal het gevoel dat Colombe alleen in het appartement was. De beide hoofdpersonen spraken me ook maar weinig aan. Stéphane, een man die alleen bezig is met zichzelf en Colombe een neurotische, afhankelijke vrouw die er problemen mee heeft om zelf de touwtjes in handen te nemen.

Ik vond het boek aardig om te lezen maar ook niet meer dan dat. Het boek krijgt van mij drie sterren.

Killing Lincoln – Bill O’Reilly

I’ve read Killing Lincoln because I’m interested in the history of the USA and I saw many very positive comments about this book. A lot of reviews mentioned Bill O’Reilly himself because they obviously didn’t like the man. Well, I don’t know him at all, so to me that was no problem. However, when I started reading the “note to readers” I was surprised. It looked like mr O’Reilly was writing his book solely for US-residents. Since I’m living in Europe, wasn’t I supposed to read it? “our nation”, “our country”. “our lives”, this all doesn’t apply to me. Nevertheless, I really would like to know the real story about the murder of Abe Lincoln, so I decided to keep on reading anyway.

Killing Lincoln is an entertaining and easy to read novel. Of course you know how the story ends and more or less how it happened but O’Reilly gives a lot of interesting details about the Civil War, the assassination of Lincoln and its aftermath.

What I didn’t like was the frequent use of sentences like “by this time next week…”, “what he doesn’t now is that he will…”. I know they don’t know what will happen in the future. You don’t have to tell me that often, it’s annoying.

What I dislike most about this book is the fact that O’Reilly promises to tell the real story, “what really happened”. Yet there is a lot of fiction in this book. The emotions and thoughts of the persons involved are unknown to anyone but themselves. It even looks like he endorses a conspiracy theory that Stanton is involved in the killing. A theory largely discounted. That makes it hard to believe that everything happened exactly the way O’Reilly describes. A bit of a disappointment though.

Because of the entertaining read and the things I learned from this novel, my verdict is 3 stars.