Crossing to Safety – Wallace Stegner

StegnerHet was mijn beurt om een keuzelijst voor te leggen bij de leesgroep. De eerste keer voor deze groep. Ik zocht mijn titels bij Amerikaanse auteurs. Het volgende lijstje legde ik uiteindelijk voor:
–    Sue Monk Kidd – The Invention of Wings
–    Philipp Meyer – American Rust
–    Wallace Stegner – Crossing to Safety
–    Ayana Mathis – The Twelve Tribes of Hattie
–    William Faulkner – As I Lay Dying.

Na wat discussie viel de keus op Wallace Stegner.  Maar dat is na het lezen van de titel van deze blog voor niemand nog een verrassing.

Ik had de titel op het lijstje gezet naar aanleiding van een aanbeveling in de podcast Books on the Nightstand. Als je die podcast nog niet kent, moet je er zeker naar gaan luisteren. Buiten dat werd het boek ook genoemd in The End of Your Life Bookclub van Will Schwalbe (overigens ook zeer de moeite waard, de recensie moet ik nog schrijven). Daarin kreeg het boek de kwalificatie als het beste boek ooit geschreven. Hoeveel meer aanbeveling wil je hebben.

We hebben geen spijt gehad van onze keuze. Er is nogal eens een verschil van mening maar nu waren we unaniem. Wat een prachtig boek. Zo mooi geschreven, zorgvuldig gekozen woorden, eerlijke en goed uitgewerkte karakters, aandacht voor de omgeving en de omstandigheden.

Het is geen verhaal dat zich hier in een paar woorden laat samenvatten. Het is het verhaal van twee echtparen, hun huwelijk en de sterke band die hen bindt. Hun vriendschap vanaf het moment dat zij elkaar ontmoeten tot het moment dat ze bij elkaar zijn omdat een van hen gaat sterven. Het verhaal van de tegenslagen die zij in die periode te verduren hebben gehad, de successen, hun gezamenlijke ervaringen, hun leven. Een boek dat begint met de zin „Floating upward through a confusion of dreams and memory, curving like a trouwt through the rings of previous risings, I surface. My eyes open. I am awake”. Als ik dit zo opschrijf, heb ik zin om opnieuw te beginnen met lezen. Het lijkt nu nog mooier dan de eerste keer dat ik het las. Nog een bijzondere quote „Order is indeed the dream of man, but chaos, which is only another word for dumb, blind, witless chance, is still the law of nature”. Tja, wat moet ik er nog aan toevoegen.

Het begin van de vriendschap is in de jaren dertig, de grote depressie. Maar tijdens het lezen heb ik dat beeld niet. Zoals het is geschreven, zou het ook in deze tijd kunnen spelen. Stegner schreef het boek in 1987. Het werd zijn laatste boek. In 1993 overleed hij als gevolg van de verwondingen van een auto-ongeluk.

Wat iedereen in de leesgroep verbaasde, is de onbekendheid van Wallace Stegner in Nederland. Hij heeft dertig titels op zijn naam staan en kreeg de Pulitzerprijs voor Angle of Repose. Wat nog verbazingwekkender is, is dat slechts een van zijn boeken is vertaald (On a Darkling Plain). Reden voor mij om Atlas Contact een email te sturen met dit boek als aanbeveling voor een vertaling. Naar mijn idee wordt het een groter succes dan Stoner van Williams. Ik ben benieuwd.

Ik gaf het boek in eerste instantie vier sterren. Na de bespreking in de leesgroep heb ik daar alsnog vijf van gemaakt.

The Passion – Jeanette Winterson

The PassionVoor de leesgroep van de Vrouwenbibliotheek las ik dit boek. Winterson was tot dan toe een mij onbekende auteur. Dat is juist zo leuk aan een leesgroep. Je leest boeken die je zelf niet zo snel zou hebben opgepakt of die wellicht aan je aandacht zijn ontsnapt. Er wordt tenslotte zoveel op de markt gebracht. Een boek kan soms een tegenvaller zijn maar een andere keer blijkt het een juweeltje dat je niet had willen missen. En dat was bij dit boek The Passion zeker het geval. Je kunt mijn blog er op nalezen, ik begin nooit met mijn oordeel over het boek. In dit geval wel. Vijf sterren.

Wat een mooi, knap geschreven boek. En wat een fantastisch eind. Met “eind” bedoel ik in dit geval niet de laatste paar bladzijden maar het hele vierde deel. Naarmate ik met lezen vorderde, had ik al het gevoel weer een vier-sterren boek in handen te hebben. Het prachtige slot zorgde voor een vijfde ster. Een auteur waarvan ik zeker meer wil gaan lezen. Maar goed, waar gaat The Passion eigenlijk over.

Het boek bestaat uit vier delen. In het eerste deel vertelt Henri zijn verhaal. Hij heeft zich aangemeld bij het leger van Napoleon. Als soldaat wordt hij verantwoordelijk voor het slachten en het bereiden van de kippen, het favoriete gerecht van Napoleon. Een originele insteek voor een verhaal, niet? Winterson zet haarscherp neer hoezeer Napoleon de passie voor Henri is. Hij gaat voor hem door het vuur, wil alles voor hem doen. Tot de veldtocht naar Rusland. Daar ervaart Henri dat er een groot verschil is tussen droom en realiteit.

Villanelle vertelt haar verhaal in het tweede deel. Het speelt zich af in Venetië. Ze is dochter van een gondelier en wordt uiteindelijk verkocht Franse officieren. Zo belandt zij in Rusland.

Tot dit moment heb je als lezer het idee twee korte verhalen te hebben gelezen. Het eerste verhaal vond ik enorm boeiend, soms humoristisch. Winterson weet je mee te nemen in de gedachten van Henri, zijn overwegingen, gevoelens, emoties. Het tweede deel kon me iets minder boeien, soms wat langdradig. Maar dat is ook het enige wat ik minder vind aan dit boek. In het derde deel weet  Winterson de levens van Henri en Villanelle op een kunstige manier te vervlechten waarbij passie opnieuw een hoofdrol speelt. Henri sluit het verhaal af. Hij leeft in afzondering en overdenkt zijn leven, Napoleon en Josephine, zijn passie voor Villanelle. Dit laatste deel zorgt van begin tot eind voor kippenvel. Henri neemt je mee in het diepste van zijn gedachten, zijn dromen en zijn passie.

The Passion, een boek over een zoektocht naar passie. Wat betekent passie in het leven van een mens en wat is hij bereid daarvoor op te geven. Een verhaal waarbij droom en realiteit hand in hand gaan. Prachtig geschreven, meeslepend en genoeg om achteraf over na te denken. Een absolute aanrader.

Jeanette Winterson heeft een officiële website.

“My characters are always on the outside; the spotlight’s not on them. But they do get somewhere” (Jeanette Winterson)

13 uur – Deon Meyer

Deon Meyer – 13 uur
Vertaald uit het Afrikaans door Martine Vosmaer en Karina van Santen

Alweer het 9e buzzzboek van Crimezone en ik was een van de mazzelaars die het kreeg toegezonden. Het bleek een prima boek om over te buzzzen want de spanning begint al op de eerste pagina, een meisje dat rent voor haar leven en Inspecteur Griessel die wordt gewekt door de telefoon omdat er een vermoord meisje is gevonden.

De spanning die Deon Meyer in het begin van deze thriller opbouwt, verdwijnt niet meer. In tegendeel deze wordt alleen maar opgevoerd. Meyer weet op een ingenieuze manier de verhaallijnen van verschillende misdrijven door elkaar te laten lopen. Daarbij hanteert hij verschillende manieren om de spanning te verhogen. Hij heeft een snelle schrijfstijl die ertoe leidt dat je steeds sneller lijkt te willen lezen. Dat effect wordt verhoogd door de vaak korte stukjes tekst en de frequente afwisseling tussen de verhaallijnen. De stukjes tekst worden naar het einde toe steeds korter, het gaat van de eerste naar de vijfde versnelling. Adembenemend.

Net als Ellory in de Helden van New York besteedt ook Meyer veel aandacht aan het karakter van de politieman. Meyer werkt de personages wat mij betreft zelfs nog beter uit. Dat geldt niet alleen voor Griessel maar ook voor de andere karakters. Op de achtergrond speelt de problematiek in het politiekorps zelf, de spanningen en het wantrouwen tussen de verschillende etnische groeperingen.

En of dat allemaal niet genoeg is, heeft 13 uur een superspannend slot met een verrassende en slim bedachte ontknoping. Ik heb me echt moeten bedwingen om niet stiekem te kijken hoe de vork in de steel zat. De laatste bladzijden bijna met ingehouden adem gelezen.

Alles bij elkaar is 13 uur van Deon Meyer niet zomaar een thriller. Mijn kennismaking met Deon Meyer was dan ook aangenaam verrassend. Ik sluit me geheel aan bij het oordeel van deVN jury. Ook ik geeft het boek vijf sterren en ga meteen op zoek naar de andere titels die op zijn naam staan. Bedankt Crimezone!

HHhH – Laurent Binet

Oorspronkelijke titel: HHhH
Vertaald door Liesbeth van Nes.

In de roman van Laurent Binet staat de aanslag op Reinhard Heydrich centraal. Heydrich, “de beul van Praag” en het “blonde beest”, als kind “de geit’ genoemd. De persoon Heydrich komt aan de orde. Maar veel meer nog degenen die de opdracht tot de aanslag gaven, de mannen die hem pleegden, de mannen en vrouwen die hen hielpen, hen hebben verraden en de slachtoffers. Natuurlijk ook de gebeurtenissen in relatie tot de aanslag, de aanloop en de gevolgen.

Het kostte wel even tijd om te wennen aan de tussenzinnen die Binet veelvuldig gebruikt. De vrij uitgebreide beschrijving van zijn onderzoek naar het realiteitsgehalte van films over Heydrich vond ik in eerste instantie minder relevant. Dat gevoel veranderde snel. Ik zat er gewoon helemaal naast. Want het onderzoek van Binet om te achterhalen in hoeverre het geschetste beeld de realiteit weergaf, zowel ten aanzien van de films als al het andere materiaal dat hij gebruikt om tot zijn verhaal te komen, maakt dit boek juist zo bijzonder. Binet is in een voortdurende strijd gewikkeld om feiten en fictie strikt gescheiden te houden. Hij ondervindt dat dit lastig is want hoe simpel is het niet om een interpretatie of aanname aan het verhaal mee te geven. Hij betrapt zichzelf daar bijvoorbeeld op als hij schrijft wat iemand denkt of voelt. Dat kan hij immers niet weten.

Niet alleen zijn strijd om fictie en feiten gescheiden te houden maar ook de eigen betrokkenheid bij het verhaal maken HHhH tot een indringend boek. Door de rol van zijn vader, door de plaatsen te bezoeken waar gebeurtenissen zich hebben afgespeeld en door te vertellen alsof hij ter plekke was en het voor zijn eigen ogen zag gebeuren.

Alles bij elkaar een indringend, knap geschreven boek dat ook prettig leest. En dat prettige slaat natuurlijk alleen op de schrijfstijl en geenszins op de verschrikkingen waarover Binet schrijft. Het blijft ongelofelijk hoe de misdaden in WO II altijd nog erger blijken te zijn dan je al wist.

Zelf las ik nog niet zo lang geleden Liefde en Spionage in Hitlers Berlijn van Erik Larson. Een heel ander boek. Het verhaal van de Amerikaanse ambassadeur die in Berlijn wordt gestationeerd als het nazisme in opkomst is. Dezelfde personen, dezelfde locaties in Berlijn, dezelfde nacht van de lange messen maar wel bekeken door andere ogen vanuit een heel andere invalshoek. Degenen die HHhH interessant vinden, zou ik willen adviseren ook deze roman te lezen.

Binet noemt in zijn boek ook nog een aantal titels  van boeken waarin Heydrich een rol speelt. Het boek van Jiri Weil, Mendelssohn is op het dak,  Seven Men at Daybreak van Alan Burgess en Like a Man van David Chacko. Het boek van Chacko lijkt mij het boek waar feiten en fictie het minst gescheiden worden maar daarover kan ik pas oordelen als ik het boek heb gelezen.

Tot slot nog een citaat dan Flaubert dat Binet in zijn boek heeft opgenomen:
“We zijn meer waard door ons streven, dan door wat we tot stand brengen”.

Mark Haddon – The Curious Incident with the Dog in the Night-time

Mark HaddonWow, this is a very special book. Special in several ways. First, the way I’ve got it. Do you know Bookmooch? If you don’t, you have to check it out at bookmooch.com. Bookmooch is a community where book-lovers exchange books. I won’t explain the way it works in this blog but when you’re found a book you really would like to read, you can ask if someone who’s got the book will send it to you. I did and Liene Ancite from Latvia sent it to me. Isn’t that nice?

Second, the book itself. I’ve never read a book like this. The narrator is Christopher John Francis Boone. He is 15 years old and has Asperger’s Syndrom. He can’t tell lies, he hates the colours yellow and brown and being touched. Cristopher wants to write a murder mystery novel. The novel is about the dog from a neighbour that is killed although his father told him it’s strictly forbidden to investigate the incident.

While Cristopher is telling us about his investigation, his feelings and everything he experiences whe learn a lot about him and the way he thinks. His’s mind is logical and literal in the extreme. Let me give you two examples.

For instance. Christopher likes prime numbers. He thinks “prime numbers are what is left when you have taken all the patterns away. I think prime numbers are like life. They are very logical but you could never work out the rules, even if you spent all your time thinking about them”.

And, after explaining what a methaphor is and that metaphor is one in itself, he uses a simile. In the footnote he explains “this is not a metaphor, it is a simile, which means that it really did look like there were two small mice hiding in his nostrils and if you make a picture in your head of a man with two very small mice hiding in his nostrils you will know what the police inspector looked like. And a simile is not a lie, unless it is a bad simile.”

It’s a moving book, heart warming and funny. Yet I can imagine that living with a 15 year old boy thinking the way Christopher does can be very tiring. It makes you smile and puts tears in your eyes at the same time. The angle on life seen through the eyes of a boy with Asperger’s Syndrom is fascinating. From the first page I was the drawn into it and just couldn’t put it down. Believe me, it is fun to read. The way Haddon is telling the story through this boys eyes is miraculous. He isn’t using any medical terms and yet Christopher tells us all we need to know about his condition. One of the best books I’ve been reading this year. Five stars.

The official Mark Haddon Website can be found through this link. And if you like it some more reviews, the Guardian and The New York Times.

Rules of Civility – Amor Towles

Nog maar net de laatste bladzijde omgeslagen. Jammer, want Rules of Civility van Amor Towles is een topper. Het was moeilijk kiezen. Sneller gaan lezen omdat je wilt weten hoe het verhaal zich ontwikkelt of juist langzamer omdat het zo’n mooi geschreven boek is. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik dat eerder zo sterk heb gehad.

Alhoewel ik boeken niet zo gauw zal kiezen of afwijzen op basis van de omslag had ik in dit geval door de omslag toch even twijfel of dit een boek voor mij zou zijn. Dat was na het lezen van de Preface al helemaal over. Voor een belangrijk deel door de schrijfstijl maar ook doordat het verhaal begint met een bezoek van de hoofdpersoon, Katey Kontent, aan een fototentoonstelling van Walker Evans, een van de grote voorbeelden voor mij als amateurfotograaf. Het zijn foto’s van forensen in de ondergrondse van New York. De “subway”-foto’s worden door Towles zo treffend beschreven dat het al meteen duidelijk was dat ik 330 pagina’s leesplezier kon verwachten:

“For, in fact, the pictures captured a certain naked humanity. Lost in thought, masked by the anonymity of their commute, unaware of the camera that was trained so directly upon them, many of these subjects had unknowingly allowed their inner selves to be seen.”

Katey ziet op de foto’s een bekende, Tinker Grey, een man die een belangrijke rol heeft gespeeld in haar leven. Daarmee begint het verhaal van Katey. Een terugblik op het jaar dat ze Tinker Grey heeft ontmoet, de jaren van de depressie in de VS. Een jaar van vriendschap, liefde en verlies.

Het is een roman over liefde, maar ook over ambitie, de depressie, New York, volwassen worden en de Amerikaanse droom. Ik heb er van genoten. Zo’n debuut zou iedere schrijver zich wensen. Wellicht is de eerste prijs inmiddels al binnen, zo niet dan gaat die er zeker komen. Door de schrijfstijl van Towles zie je de gebeurtenissen voor je, je ruikt de straten van New York, je hoort de geluiden. Op een website las ik dat er onderhandelingen zouden zijn over een uit te brengen film. Dat zou me niet verbazen want de roman is hier uitermate geschikt voor. Alleen, ik zal er vermoedelijk niet naar toe gaan. Terwijl ik het boek las, speelde de film zich al in mijn hoofd af. Ik zou de film bijna kunnen regisseren. Na het omslaan van de laatste bladzijde had ik het gevoel terug te komen uit het New York van voor de Tweede Wereldoorlog. Wat mij betreft kan geen film kan concurreren met de beelden die Towles weet op te roepen.

De karakters zijn goed neergezet, authentiek. Een meeslepende schrijfstijl, volstrekt passend bij de jaren dertig, scherpe dialogen. Mijn boek zit inmiddels volgeplakt met post-it briefjes bij teksten die ik nog eens wil lezen of in mijn blog als voorbeeld wil geven. Dat zou deze recensie wel erg lang maken. Het is moeilijk kiezen, maar ik zal me beperken tot deze dialoog:

– Hello Cinderella, he said in Russian. You’re looking superlative.
– You’ve got bad lightning.
– I’ve got good eyes.
He nodded toward our table
– Who’s the young man? Yours or your friends?
– A little bit of both I guess.
– That doesn’t work for long, my slender one.
– Says you.
– Says the sun, the moon and the stars.

Het wordt eind van het jaar nog moeilijk om mijn beste boek van 2011 te kiezen maar Rules of Civility staat op mijn shortlist. Het zal niemand meer verbazen, mijn oordeel, vijf sterren.

Voor wie het leuk vindt, de foto’s van Walker Evans zijn hier te bekijken. Amor Towles heeft zijn eigen website en is ook op Facebook te vinden.

A Visit from the Goon Squad – Jennifer Egan

Short description (from Goodreads.com): Jennifer Egan’s spellbinding interlocking narratives circle the lives of Bennie Salazar, an aging former punk rocker and record executive, and Sasha, the passionate, troubled young woman he employs. Although Bennie and Sasha never discover each other’s pasts, the reader does, in intimate detail, along with the secret lives of a host of other characters whose paths intersect with theirs, over many years, in locales as varied as New York, San Francisco, Naples, and Africa.

A very short description. I did that on purpose because I think you have to discover the book all by yourself. Like I did. It really is much more fun that way.

So, what did I think of it. Well, thank you Goodreads Book Club, thanks for putting this book on the bookclub reading list. It is one of the best, if not, the best book I’ve ever read. At first it was quite a struggle. Many different persons, different timelines and yet, all connected. Really needed a notebook whilst reading the first chapters. But I like puzzles. Egan ensures that you get to know the characters well and I can imagine that different readers have different characters they sympathize with. My favorite character was Sasha. Of course chapter 12, Great Rock and Roll Pauses, is the best of the book.  Egan’s written an ingenious book that really deserves the Pulitzer prize. To me there is only one possible judgement, five stars!

If you enjoyed reading the book as well, be sure to check this short story, written by Jennifer Egan, in the Guardian. And Egan’s got her own website where you can find reviews, interviews and a lot of other interesting stuff.