Het Boschhuis – Pauline Broekema

BoschhuisNot Just Any Book  heeft een leesclub voor bloggers met een literaire smaak. Elke twee maanden mag je een of twee boeken kiezen om samen met de anderen te lezen en erover te bloggen. Het Boschhuis van Broekema is het eerste boek dat ik voor de leesclub Een Perfecte Dag voor Literatuur lees.

Pauline Broekema. Een naam die velen bekend in de oren zal klinken, want zij is bekend als redacteur van het NOS-journaal. Het Boschhuis is  niet haar eerste boek. Eerder schreef zij Benjamin en In het Puin van het Getto (website).

Als haar moeder is overleden, haalt Broekema de koffer met het familiearchief van zolder en gaat er mee aan de slag. Haar moeder had de koffer met inhoud geërfd van haar vader Juul ter Beek. Het Bosschuis is het verhaal dat zij heeft samengesteld uit alle documenten, brieven en foto’s die zij in de koffer vindt.

Het Boschhuis bestaat uit drie delen, drie generaties ter Beek. Het eerste deel verhaalt over grootvader Frans Jan ter Beek. Samen met Jannetje Post reist hij af naar Indië om daar een tabaksplantage te exploiteren. Hun zoon Juul is de hoofdpersoon in het tweede deel. Na de tabaksplantages is dit een heel ander verhaal, Kees Boeke en zijn volgelingen spelen hierin een belangrijke rol. Tot slot de gevolgen van de Tweede wereldoorlog voor de familie ter Beek. De SD heeft intrek genomen in Maliebaan 74, arrestanten gaan naar de gevangenis aan het Wolvenplein. De oom van Broekema wordt aan het eind van de oorlog gefusilleerd, het is de broer van haar moeder.

Op grond van de beschrijving leek het boek me interessant. Misschien omdat ik zelf veel onderzoek naar mijn voorouders heb gedaan en zo’n koffer met een heel familiearchief mij een fantastische vondst lijkt. Toch heeft het boek me nooit gegrepen. De auteur gebruikt korte zinnen. Ze schrijft afstandelijk, de hele familiekroniek is beschouwend geschreven. Door die schrijfstijl, bijna als een documentaire, kwam ik niet in het verhaal. Het raakte me niet. Ik werd er niet bij betrokken. Vreemd genoeg beleefde ik het lezen voortdurend als het voorlezen van het journaal.
Broekema maakt goede sfeerbeschrijvingen. De keuze om drie generaties Ter Beek te gebruiken om de familiegeschiedenis te vertellen, is voor de hand liggend maar ieder deel heeft wel een heel eigen karakter. Toch heeft dat er niet voor gezorgd dat ik het boek een hoge waardering geef. Het heeft me teveel moeite gekost om door te lezen. Daarom waardeer ik het boek met 1 ster.

Advertenties

Crossing to Safety – Wallace Stegner

StegnerHet was mijn beurt om een keuzelijst voor te leggen bij de leesgroep. De eerste keer voor deze groep. Ik zocht mijn titels bij Amerikaanse auteurs. Het volgende lijstje legde ik uiteindelijk voor:
–    Sue Monk Kidd – The Invention of Wings
–    Philipp Meyer – American Rust
–    Wallace Stegner – Crossing to Safety
–    Ayana Mathis – The Twelve Tribes of Hattie
–    William Faulkner – As I Lay Dying.

Na wat discussie viel de keus op Wallace Stegner.  Maar dat is na het lezen van de titel van deze blog voor niemand nog een verrassing.

Ik had de titel op het lijstje gezet naar aanleiding van een aanbeveling in de podcast Books on the Nightstand. Als je die podcast nog niet kent, moet je er zeker naar gaan luisteren. Buiten dat werd het boek ook genoemd in The End of Your Life Bookclub van Will Schwalbe (overigens ook zeer de moeite waard, de recensie moet ik nog schrijven). Daarin kreeg het boek de kwalificatie als het beste boek ooit geschreven. Hoeveel meer aanbeveling wil je hebben.

We hebben geen spijt gehad van onze keuze. Er is nogal eens een verschil van mening maar nu waren we unaniem. Wat een prachtig boek. Zo mooi geschreven, zorgvuldig gekozen woorden, eerlijke en goed uitgewerkte karakters, aandacht voor de omgeving en de omstandigheden.

Het is geen verhaal dat zich hier in een paar woorden laat samenvatten. Het is het verhaal van twee echtparen, hun huwelijk en de sterke band die hen bindt. Hun vriendschap vanaf het moment dat zij elkaar ontmoeten tot het moment dat ze bij elkaar zijn omdat een van hen gaat sterven. Het verhaal van de tegenslagen die zij in die periode te verduren hebben gehad, de successen, hun gezamenlijke ervaringen, hun leven. Een boek dat begint met de zin „Floating upward through a confusion of dreams and memory, curving like a trouwt through the rings of previous risings, I surface. My eyes open. I am awake”. Als ik dit zo opschrijf, heb ik zin om opnieuw te beginnen met lezen. Het lijkt nu nog mooier dan de eerste keer dat ik het las. Nog een bijzondere quote „Order is indeed the dream of man, but chaos, which is only another word for dumb, blind, witless chance, is still the law of nature”. Tja, wat moet ik er nog aan toevoegen.

Het begin van de vriendschap is in de jaren dertig, de grote depressie. Maar tijdens het lezen heb ik dat beeld niet. Zoals het is geschreven, zou het ook in deze tijd kunnen spelen. Stegner schreef het boek in 1987. Het werd zijn laatste boek. In 1993 overleed hij als gevolg van de verwondingen van een auto-ongeluk.

Wat iedereen in de leesgroep verbaasde, is de onbekendheid van Wallace Stegner in Nederland. Hij heeft dertig titels op zijn naam staan en kreeg de Pulitzerprijs voor Angle of Repose. Wat nog verbazingwekkender is, is dat slechts een van zijn boeken is vertaald (On a Darkling Plain). Reden voor mij om Atlas Contact een email te sturen met dit boek als aanbeveling voor een vertaling. Naar mijn idee wordt het een groter succes dan Stoner van Williams. Ik ben benieuwd.

Ik gaf het boek in eerste instantie vier sterren. Na de bespreking in de leesgroep heb ik daar alsnog vijf van gemaakt.

Ripper – Isabel Allende

RTipperOorspronkelijke titel: El juego de Ripper.
Vertaald door Rikkie Degenaar.

Toen het boek Ripper van Isabel Allende door de Crimezone leesclub werd aangeboden, was ik verrast. Allende bij de Crimezone leesclub? Een thriller?
Alleen die verrassing was al voldoende reden om me aan te melden voor de leesclub. En ik behoorde tot de gelukkigen die het boek voor Crimezone mochten lezen.

Er was al de nodige commotie over het boek van Allende. In een interview noemde ze het boek een grap (interview). Een uitspraak die veel boze reacties van thrillerlezers tot gevolg had. Allende haastte zich om te zeggen dat haar humor verkeerd was begrepen (reactie). Of haar correctie onder druk van haar uitgever is gebeurd – een boekverkoper had uit boosheid alle ontvangen exemplaren teruggestuurd – of spontaan? Geen idee. Ik ga er maar vanuit dat het een spontane reactie is geweest.

Ripper gaat over Indiana Jackson en haar dochter Amanda. Indiana heeft twee liefdes in haar leven en probeert hierin de goede keuze te maken. Haar dochter Amanda is een slimme en zelfstandige dame die samen met anderen op internet het Ripper-spel speelt. Een spel  waarbij deelnemers moorden uit de negentiende eeuw moeten oplossen. Als haar vader, Bob Martín, hoofdinspecteur moordzaken, te maken krijgt met vreemde moorden in San Francisco gaat het Ripper-team zich bezighouden met het oplossen van deze moorden.

Zodra ik het boek heb uitgepakt, lees ik eerst de achterflap. In veel gevallen krijg ik daar later spijt van maar ik wil eerst zien of ik inderdaad een eerste thriller van Allende in mijn handen heb. Op basis van de achterflap lijkt dit inderdaad het zo te zijn. Maar na zo’n 50 pagina’s denk ik er toch anders over. In vergelijking tot mijn favoriete thrillers is het tempo laag, de personages worden bijzonder uitgebreid en beeldend omschreven en er is veel aandacht voor de omgeving. Het zal van de lezer afhangen of dit bevalt. Verwacht je een thriller, dan zal je vinden dat het wat sneller mag gaan. Heb je een volgende roman van Allende in je hoofd dan vind je het waarschijnlijk allemaal wel prima.

Zoals ik al schreef, ik las het boek voor Crimezone en heb het als thriller gelezen. Ook bij thrillers vind ik het heel prettig dat de personages veel aandacht krijgen. In dit geval duurde het me allemaal wat te lang, het begin had van mij wat vlotter mogen zijn. Het duurt lang voor Allende tot de kern van de zaak komt. Ongeveer op de helft van het boek vond ik het verhaal spannend worden. Dat is voor een thriller echt te laat. Menig lezer heeft dan al afgehaakt.

Uiteindelijk beoordeel ik Ripper toch als een goed geschreven roman met een spannende en originele plot. Het verhaal heeft mij nooit zo gepakt dat ik het boek niet meer kon wegleggen. Dat is voor mij een voorwaarde om een boek een heel goede thriller te noemen. Daarom waardeer ik het boek uiteindelijk met drie sterren.

Tot slot nog een opmerking over de titel. Op het Crimezone forum waren veel lezers teleurgesteld omdat ze door de titel direct een verband legden met Jack the Ripper en tot de ontdekking kwamen dat het boek hier helemaal niets mee te maken heeft. De Spaanstalige lezers zullen deze teleurstelling niet hebben ervaren. Misschien had de Nederlandse titel beter iets zorgvuldiger kunnen worden gekozen.

Praagse Winter – Madeleine Albright

Praagse WinterOorspronkelijke titel: Prague Winter, a Personal Story of Remembrance and War
Vertaald door Corrie van den Berg en Carola Kloos.

Madeleine Albright, een interessante vrouw. In de tijd dat ze minister van Buitenlandse Zaken was in de regering van Bill Clinton kwam ze op mij over als een sterke vrouw die haar mannetje stond. Een vrouw waar ik meer over zou willen weten. De keuze voor een volgend recensieboek bij de Vrouwenbibliotheek in Utrecht was dan ook snel gemaakt.

In het voorwoord laat Madeleine direct zien wat voor type vrouw zij is, “Sommige mensen gaan op zoek naar verlichting door heel stil te blijven zitten en in hun innerlijk te graven. Ik reserveer een stoel in een vliegtuig.”. Dan heeft ze daar als minister van Buitenlandse Zaken in ieder geval ruimschoots de gelegenheid voor gehad want ze zal heel wat uren in een vliegtuigstoel hebben doorgebracht.
Toch kom je in het boek niet zoveel meer over Madeleine Albright te weten. Alhoewel de ondertitel doet vermoeden dat het boek vooral over haar zelf gaat, is het meer een verhaal over Tsjechië gedurende haar jeugd. Als je meer over Madeleine zelf te weten wilt komen dan is haar boek “Mevrouw de Minister” wellicht een betere keus.

Ik vond het verbijsterend om te lezen dat Albright pas toen ze minister van Buitenlandse Zaken werd, tot de ontdekking kwam dat ze van Joodse afkomst was en dat meer dan twintig van haar familieleden de Holocaust niet hadden overleefd. Dat was voor haar ook de directe aanleiding om dit boek te schrijven. Eigenlijk wist ze niets van haar geboorteland, Tsjechië en ze had nooit onderzoek gedaan naar haar familiegeschiedenis. Praagse Winter is dan ook vooral een onderzoek naar die familiegeschiedenis. Waar kwamen haar ouders vandaan, hoe hebben ze elkaar leren kennen, wat waren haar vader en moeder voor mensen. Ze vertelt over de politieke ontwikkelingen in Tsjechïe voor, gedurende en na de oorlog, over het vertrek naar Engeland, de periode dat ze daar met haar ouders heeft gewoond en het vertrek naar de Verenigde Staten.
Albright noemt een centraal thema in haar boek “waarom maken we de keuzes die we maken”. Dat komt ook regelmatig aan de orde. Waarom werden bepaalde besluiten genomen? Welke factoren hebben een rol gespeeld? Achteraf misschien niet altijd de beste besluiten maar hadden we het zelf zoveel anders gedaan in die omstandigheden. Het was het wellicht het hoogst haalbare. Vanuit je luie stoel is het zo eenvoudig om te vertellen hoe het allemaal had gemoeten.

Praagse Winter is een stevig boek, maar liefst 445 blz. Laat je daardoor niet weerhouden om het boek te gaan lezen. Het taalgebruik is weliswaar niet altijd even simpel toch leest het prettig. Albright schrijft boeiend, beschouwend, soms zelfs afstandelijk. Als je geïnteresseerd bent in WO II, Tsjechië of natuurlijk in de persoon Madeleine Albright dan zou ik dit boek zeker aan het lijstje te lezen boeken toevoegen. Het geeft je dan misschien niet veel meer inzicht in persoon Albright maar wel in de ontwikkelingen in Oost-Europa rond de Tweede Wereldoorlog.

Ik schreef deze recensie voor de Vrouwenbibliotheek in Utrecht. Naast het boek van Madeleine Albright vind je nog veel meer boeken voor, door en over vrouwen. Dit is de website vrouwenbibliotheek.wordpress.com.

Deze boeken las ik in 2013

Tja, beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Het was een tijd stil op mijn blog maar daar gaat weer verandering in komen.

In 2013 alweer minder boeken gelezen dan in 2012. Daar gaat ook weer verandering in komen. Maar goed. In 2013 las ik 30 boeken. Dat is natuurlijk toch nog waardig wat. Sechts 1 boek heeft een vijf sterren waardering gekregen. Dat is The Passion van Jeanette Winterson. Als je het nog niet hebt gelezen, doen.

2013 1 kopie 2013 2 kopie

De Teruggekeerden – Jason Mott

De TeruggekeerdenOorspronkelijke titel: The Returned
Vertaald door Karin Jonkers.

Ik krijg weleens de vraag of het eigenlijk wel leuk is, een boek toegestuurd krijgen om er vervolgens een recensie over te schrijven. Want lees ik dan eigenlijk wel wat ik zelf wil lezen?
Het antwoord is, ja, natuurlijk doe ik dat. Je hebt tenslotte altijd de keuze om je wel of niet aan te melden. Soms is het tegenvaller en een andere keer heb je een topper in handen. Dat zijn natuurlijk wel de leukste recensieboeken.

Het boek dat ik dit keer heb gelezen voor Not Just Any Book hoort wat mij betreft tot de laatste categorie.

De inwoners van Arcadia krijgen, net als op vele andere plaatsen in de wereld, te maken met inwoners die al jaren terug zijn overleden, verongelukt of vermoord en nu levend en wel terugkomen.
Een daarvan is Jacob, de zoon van Lucille en Harold. Jacob is bij een spelletje verdronken in de rivier. Ook Jim en Connie, met hun kinderen Tommy en Hannah zijn ineens weer terug in Arcadia. Het hele gezin is lang geleden in hun eigen huis doodgeschoten. De moordenaar is nooit gevonden.
De bevolking van Arcadia wordt onrustig door de gebeurtenissen. Ze weten niet wat ze met de Teruggekeerden aan moeten en zien ze als een bedreiging. Soms ook niet. Lucille is maar wat blij dat Jacob is teruggekeerd en ziet het als een tweede kans om een goede moeder te zijn. Ze zou graag willen dat hij niet herkenbaar was als een van de Teruggekeerden. Want dat gaat niet onopgemerkt voorbij, “De levenden herkenden de Teruggekeerden feilloos”.
Dominee Peters en agent Bellamy van het onderzoeksbureau roepen de inwoners van Arcadia bijeen in de kerk. Samen proberen zij de bevolking gerust te stellen om onrusten zoals deze zich in andere steden hebben voorgedaan te vermijden, “Dominee Peters keek naar agent Bellamy. Waar God tekortschoot, moest de overheid bijspringen”. De situatie dreigt al snel uit de hand te lopen.

Ik kan me goed voorstellen dat je door het thema, mensen die terugkeren uit de dood, een SciFi- of Fantasyboek verwacht. Dat is het zeker niet. De gebeurtenissen in Arcadia worden door Jason Mott beschreven op een manier waardoor je het idee krijgt dat ze morgen ook in jouw omgeving zouden kunnen plaatsvinden. De teruggekeerden worden als indringers gezien, het worden er teveel. Mensen zijn bang en angst is een slechte raadgever. Zou je je zelf door de angst laten regeren? Hoe zou je zelf reageren als Teruggekeerden het heft in handen lijken te nemen? Terwijl ik het boek las moest ik denken aan de angst die mensen hebben ten aanzien van andersdenkenden, mensen uit een andere cultuur, met een ander geloof. Was dat ook de bedoeling van Mott? Ik weet het niet. Mogelijk dat hij hier in een interview zijn licht over laat schijnen. Dan is er nog de rol van Het Onderzoeksbureau, de aanpak door de overheid. Ik kreeg daar echt een “1984”-gevoel door.

Het boek leest prettig, is boeiend vanaf het begin, nergens langdradig. Korte zinnen, mooi en direct taalgebruik. Een boek dat meer bedoeld is om je aan het denken te zetten dan om een diepgaand verhaal te vertellen. IK ben wel benieuwd naar een volgende roman van Jason Mott. De Teruggekeerden krijgt van mij vier sterren als waardering.

Van het boek is een boektrailer gemaakt.

De Teruggekeerden verschijnt wereldwijd om 27 augustus a.s. Op de website van Not Just Any  Book kun je het eerste hoofdstuk lezen. Bij de Amerikaanse uitgever is de engelse versie te vinden.
Voor Mott is zijn The Returned nu al een succes. Het productiebedrijf van Brad Pitt heeft de rechten gekocht voor een tv-serie, Resurrection. En daar is ook al een trailer van te bekijken.

Jason Mott heeft een eigen website.

Vermoorde Ziel – Daniel Blake

Vermoorde ZielOorspronkelijke titel: Soul Murder
Vertaald door Ed van Eeden.

Voor Crimezone mocht ik meedoen aan de leesclub Overzee. Dit keer was het Vermoorde Ziel van Daniel Blake.
Tot nu toe was Blake mij onbekend. Vermoorde Ziel is de eerste van een thrillerserie die hij onder dit pseudonieme heeft geschreven. Als Boris Starling heeft hij een paar bestsellers op zijn naam staan.

Bij een eerste boek van een onbekende auteur is hoop je natuurlijk te maken te hebben met een nieuwe ster. Door de aankondiging van Crimezone leek het me een boek dat de moeite waard kon zijn. En ik heb me weer laten foppen. Opnieuw heb ik moeten vaststellen dat ik echt geen aandacht moet schenken aan de achterflap. De opmerking “ben je op zoek naar een beetje Hannibal Lecter in Pittsburgh” schept verwachtingen. En die zijn in het geheel niet waargemaakt. Want het was zelfs geen beetje Hannibal Lecter. En dat is jammer. Jammer ook voor de auteur want hij ondervindt hier nadeel van.

Het verhaal begint als Franco Patrese die een begrafenisplechtigheid in de kerk bijwoont. Patrese krijg samen met zijn partner mark Beradino al snel te maken met een moordenaar die   zijn slachtoffers levend verbrand. Samen gaan zij op zoek naar de dader waarbij ze hinder ondervinden van de geheimen die ze zelf, ook voor elkaar, hebben.

Als er iets over de personages in het boek kan worden gezegd dan is het dat ze allemaal geheimen hebben. En dan vooral voor iemand in hun directe omgeving. Veel meer dan dat komt je over de hoofdpersonen ook niet te weten. Ze blijven op afstand. Er zijn daarom geen personages waarvoor je heel veel sympathie of antipathie gaat voelen.
De enige die wat meer uit de verf komt is Patrese, met name in de passage waarin hij over zijn jeugd vertelt. Een van de betere stukken in het boek.

Blake schrijft wel prettig. Korte zinnen, korte hoofdstukken, korte dialogen. Dat leest snel.

Het boek begint veelbelovend. Een aantal gebeurtenissen wordt snel achter elkaar neergezet. Op dat moment is het niet duidelijk of hiertussen een relatie bestaat. Daarna valt de spanning weg. Dat komt vooral doordat de schrijver er zo verschrikkelijk veel dingen bij gaat halen. Het wordt rommelig, het tempo is weg. Dat blijft een beetje het manco van het boek. Te veel, te toevallig en daardoor ongeloofwaardig. Jammer, want het gegeven is goed, de tien geboden als drijfveer voor misdrijven. Helaas worden er teveel andere zaken bijgehaald. En passant ook nog de maatschappelijke problematiek van een van Pittsburghs achterstandswijken in het verhaal meegenomen en de “war on terror”.

Het ligt er zo dik bovenop wie “het gedaan heeft” dat duidelijk is dat die persoon de moorden zeker niet heeft gepleegd. Helaas blijft er dan, mede door de ongeloofwaardigheid van het verhaal, maar 1 andere mogelijke dader over. En ja, die was het. Ergo, een weinig verrassend slot.
Er zijn teveel betere thrillerschrijvers dus ik verwacht niet dat ik snel weer een boek van Blake zal oppakken. Al met al was het niet onplezierig om te lezen. Daarom toch nog drie sterren.