Het Boschhuis – Pauline Broekema

BoschhuisNot Just Any Book  heeft een leesclub voor bloggers met een literaire smaak. Elke twee maanden mag je een of twee boeken kiezen om samen met de anderen te lezen en erover te bloggen. Het Boschhuis van Broekema is het eerste boek dat ik voor de leesclub Een Perfecte Dag voor Literatuur lees.

Pauline Broekema. Een naam die velen bekend in de oren zal klinken, want zij is bekend als redacteur van het NOS-journaal. Het Boschhuis is  niet haar eerste boek. Eerder schreef zij Benjamin en In het Puin van het Getto (website).

Als haar moeder is overleden, haalt Broekema de koffer met het familiearchief van zolder en gaat er mee aan de slag. Haar moeder had de koffer met inhoud geërfd van haar vader Juul ter Beek. Het Bosschuis is het verhaal dat zij heeft samengesteld uit alle documenten, brieven en foto’s die zij in de koffer vindt.

Het Boschhuis bestaat uit drie delen, drie generaties ter Beek. Het eerste deel verhaalt over grootvader Frans Jan ter Beek. Samen met Jannetje Post reist hij af naar Indië om daar een tabaksplantage te exploiteren. Hun zoon Juul is de hoofdpersoon in het tweede deel. Na de tabaksplantages is dit een heel ander verhaal, Kees Boeke en zijn volgelingen spelen hierin een belangrijke rol. Tot slot de gevolgen van de Tweede wereldoorlog voor de familie ter Beek. De SD heeft intrek genomen in Maliebaan 74, arrestanten gaan naar de gevangenis aan het Wolvenplein. De oom van Broekema wordt aan het eind van de oorlog gefusilleerd, het is de broer van haar moeder.

Op grond van de beschrijving leek het boek me interessant. Misschien omdat ik zelf veel onderzoek naar mijn voorouders heb gedaan en zo’n koffer met een heel familiearchief mij een fantastische vondst lijkt. Toch heeft het boek me nooit gegrepen. De auteur gebruikt korte zinnen. Ze schrijft afstandelijk, de hele familiekroniek is beschouwend geschreven. Door die schrijfstijl, bijna als een documentaire, kwam ik niet in het verhaal. Het raakte me niet. Ik werd er niet bij betrokken. Vreemd genoeg beleefde ik het lezen voortdurend als het voorlezen van het journaal.
Broekema maakt goede sfeerbeschrijvingen. De keuze om drie generaties Ter Beek te gebruiken om de familiegeschiedenis te vertellen, is voor de hand liggend maar ieder deel heeft wel een heel eigen karakter. Toch heeft dat er niet voor gezorgd dat ik het boek een hoge waardering geef. Het heeft me teveel moeite gekost om door te lezen. Daarom waardeer ik het boek met 1 ster.

Hoe moet je zijn – Sheila Heti

Sheila Heti grootOorspronkelijke titel: How should a person be?
Vertaald door Iannis Goerlandt

Het boek Hoe moet je Zijn van Sheila Heti is in de internationale pers met veel gejuich ontvangen. Voor de publicatiedatum mocht ik het lezen voor het Selexyz lezerspanel.

Hoe moet je zijn. Dat is de vraag die Sheila de lezer in de eerste zin van het boek voorlegt. Ze heeft het iedereen gevraagd, maakt vergelijkingen met de karakters van haar vrienden en beroemdheden maar ze komt er niet uit. Sheila gaat op zoek naar het antwoord op deze vraag.

De zoektocht is een weergave van haar gedachten, bespiegelingen, emails en transcripties van bandopnamen. Het leest het alsof iemand je een heel warrig verhaal, heel snel aan het vertellen is. Zo’n verhaal waarbij je na afloop zegt “vertel het nu nog eens en dan langzaam”. Heti schrijft open, niets verhullend. Heldere, klare taal.

Het boek is zonder twijfel bijzonder te noemen. Zowel door inhoud als door vorm. Toch kon het mij niet boeien. Enerzijds door de verschillende stijlen die mij daarbij hinderden. Anderzijds door de hoofdpersoon die nergens zelf een weg lijkt te kiezen en zich bij alles afvraagt of dat nou wel of geen correct gedrag is. Tot en met de vraag of je dezelfde jurk kan kopen als je vriendin. Dat gaat irriteren. Het is irreëel. Iedereen vraagt zich weleens af of een bepaalde gedraging wel of niet juist was. Voor mij wordt Sheila daarmee ongeloofwaardig, soms zelfs lachwekkend.

Op grond van de beschrijving leek het me een interessant boek maar het viel helaas tegen. Anderen zullen deze roman ongetwijfeld wel waarderen, getuige ook de lovende kritieken. Mijn boek was het niet. Volgens mij is het ook het eerste boek dat ik met slechts 1 ster waardeer.

Heksen en Elfen – Kim Harrison

Op de website van Ezzulia was een prijsvraag uitgeschreven waarmee je dit boek kon winnen. Ik was helemaal onbekend met dit genre dus dat leek me een mooie gelegenheid om eens te kijken of zo’n Fantasyboek aan mij besteed is. Ik kan er kort over zijn. Nee, dat is het niet. Het genre kent zijn eigen terminologie, dat is even wennen. Maar uiteindelijk pik je dat wel op. Maar het verhaal, de stijl. Nee, het kan me helemaal niet boeien. Ik heb ook geen idee hoe hoog Kim Harrison op de ladder van Fantasy-schrijvers staat. Wellicht dat er betere zijn maar ik laat het hier voorlopig even bij.

Voor degene die het ook eens wil proberen, de korte beschrijving van de achterflap.

In deze nieuwe roman over de witte heks Rachel Morgan, altijd in actie, altijd verliefd, is Rachel nog steeds in het bezit van ‘de focus’, een vijfduizend jaar oud door demonen gewrocht artefact dat ongekende krachten bevat. Dat feit zorgt voor veel ongewenste aandacht uit duistere hoeken en gaten.
Bijgestaan door haar huiself Jenks en rechercheur Glenn moet Rachel tot het uiterste gaan om zich demonen, weerwezens en, met name, de kobold Trent Kalamack (en trawanten) én meestervampier Piscary van het lijf te houden. Allemaal willen ze het artefact maar wat graag in handen krijgen.
In de tussentijd doet een ongemeen gruwelijke seriemoordenaar van zich spreken en wordt Rachels alfa-weerwolfmaatje David Hue de belangrijkste verdachte. De ontknoping laat de lezer happend naar lucht achter.

En voor wie meer wil weten over Kim Harrison en haar boeken, ze heeft een eigen website.