Slachtoffers – Alex Kava

SlachtoffersOorspronkelijke titel: Damaged
Vertaald door Karin Schuitemaker

Het was alweer het 15e Crimezone Buzzzboek en ik was een van de gelukkigen die mocht buzzzen. Ik hoor het buzzz-geluid al over het internet als er weer een buzzz-boek is uitgedeeld. Leuk om te doen. Wel jammer voor een schrijver waarvan je het boek niet kan wegleggen en in een keer doorleest tot de laatste bladzijde. Dan is het buzzzen snel voorbij. Slachtoffers van Alex Kava is ook een boek dat je op een regenachtige namiddag uitleest. Niet direct omdat het zo spannend is dat je het niet zou kunnen wegleggen maar het is gewoon niet zo’n dik boek (350 blz, kleine paperback) en het leest lekker weg.

Het boek begint leuk. Kava zet een aantal verschillende verhaallijnen naast elkaar. Elizabeth Bailey en Wilson halen een koeler met lichaamsdelen uit het water. Maggie O’Dell wordt door Charlie Wurth gevraagd naar Florida te gaan om onderzoek naar een aantal opgeviste lichaamsdelen. Kolonel Benjamin Platt en Carl Ganz krijgen te maken hebben met 100 militairen die door een vreemd virus zijn getroffen en Scott Larsen, een begrafenisondernemer, sluit een deal met Joe Black, de Handelaar des doods. Daar doorheen speelt de naderende orkaan Isaac die iedereen behoorlijk onrustig maakt.

Kortom, Kava biedt de lezer meer dan genoeg om geboeid te raken. Helaas weet ze de spanning niet vast te houden. Het begint aardig maar dan gaat de snelheid er helemaal uit. Misschien omdat het teveel woorden kost om al die verschillende lijntjes voldoende aandacht te geven. Halverwege het boek is Maggie O’Dell eigenlijk nog steeds bezig met de start van haar onderzoek. Het is de lezer dan allang duidelijk hoe alles in elkaar past en waar het verhaal naartoe gaat. Kava lijkt dan zelf ook niet meer zo’n zin te hebben om het goed af te maken want het eind lijkt afgeraffeld. Zo langzaam als het onderzoek op gang komt, zo abrupt is het afgelopen. En dan ook nog met een ongeloofwaardige actie tot slot.

De originele titel vind ik beter bij de inhoud passen dan de Nederlandse variant. Wellicht was een letterlijke vertaling van de titel beter geweest. Slachtoffers zijn er immers in iedere thriller. Wel een mooie cover, dat wel. Alles bij elkaar is Slachtoffers een tegenvaller. Jammer. Ik waardeer het boek met 2 sterren.

Slachtoffers is het achtste boek in de Maggie O’Dell-serie. Na Damaged zijn al twee nieuwe titels verschenen,  Hotwire en Fireproof. De vertaler kan dus nog even voort. Alex Kava heeft een eigen website.

Smeulend Vuur – Yrsa Sigurdardottir

Oorspronkelijke titel: Aska. Vertaald door AnneMarie Lodewijk.

Yrsa Sigurdardottir was mij onbekend. Ik kan me sowieso niet herinneren eerder een boek van een IJslandse auteur te hebben gelezen. Smeulend Vuur is het elfde buzzzboek van Crimezone en ik was een van de gelukkigen die mee mocht buzzzen. En dat heb ik gedaan.

Zoals vaker bij een thriller bevat de inleiding een misdrijf waarvan in eerste instantie helemaal niet duidelijk is hoe dit binnen het verhaal past. Ook dit boek begint zo. Een vrouw ligt op bed. Ze heeft er geen idee van wat er gebeurt. Ze is slaperig, haar tong wordt in haar keel geduwd, ze stikt. Dan gaan het verhaal verder met Thóra. Thóra is advocate en ze verdedigt Markús. Bij een vulkaanuitbarsting is zijn ouderlijk huis onder de lava bedolven en hij probeert nu uit alle macht de opgraving te blokkeren. Als in de kelder van het huis vervolgens 3 lichamen en een hoofd in een doos worden gevonden, rust alle verdenking in eerste instantie op hem.

Sigurdardottir stelt het geduld van de lezer niet op de proef. Al op bladzijde 17 is de vrouw door verstikking om het leven gekomen en zijn de drie lichamen en de doos met het hoofd erin gevonden. Daarna heeft ze meer dan 400 bladzijden om toe te werken naar de plot. Dat is veel, te veel.

Het ligt niet zozeer aan de schrijfstijl van Sigurdardottir. Het verhaal leest lekker, geen ingewikkeld taalgebruik. Er zijn verschillende verhaallijnen, onverwachte wendingen, er is spanning en een knap bedachte ontknoping. Alles wat het boek tot een top thriller zou kunnen maken. Het hadden vijf sterren kunnen worden. Maar na het spetterende begin vond ik het verhaal zo enorm langzaam op gang komen, zo traag. Daarbij blijven de personages zo oppervlakkig. Aan het einde van het boek weet ik van Thóra nog ongeveer net zoveel als aan het begin. Hetzelfde geldt voor de andere karakters. Dat is jammer.

Mijn oordeel, vier sterren. Smeulend Vuur heb ik met veel plezier gelezen en ik ben daarom heel benieuwd naar de volgende thriller van Yrsa Sigurdardottir.

13 uur – Deon Meyer

Deon Meyer – 13 uur
Vertaald uit het Afrikaans door Martine Vosmaer en Karina van Santen

Alweer het 9e buzzzboek van Crimezone en ik was een van de mazzelaars die het kreeg toegezonden. Het bleek een prima boek om over te buzzzen want de spanning begint al op de eerste pagina, een meisje dat rent voor haar leven en Inspecteur Griessel die wordt gewekt door de telefoon omdat er een vermoord meisje is gevonden.

De spanning die Deon Meyer in het begin van deze thriller opbouwt, verdwijnt niet meer. In tegendeel deze wordt alleen maar opgevoerd. Meyer weet op een ingenieuze manier de verhaallijnen van verschillende misdrijven door elkaar te laten lopen. Daarbij hanteert hij verschillende manieren om de spanning te verhogen. Hij heeft een snelle schrijfstijl die ertoe leidt dat je steeds sneller lijkt te willen lezen. Dat effect wordt verhoogd door de vaak korte stukjes tekst en de frequente afwisseling tussen de verhaallijnen. De stukjes tekst worden naar het einde toe steeds korter, het gaat van de eerste naar de vijfde versnelling. Adembenemend.

Net als Ellory in de Helden van New York besteedt ook Meyer veel aandacht aan het karakter van de politieman. Meyer werkt de personages wat mij betreft zelfs nog beter uit. Dat geldt niet alleen voor Griessel maar ook voor de andere karakters. Op de achtergrond speelt de problematiek in het politiekorps zelf, de spanningen en het wantrouwen tussen de verschillende etnische groeperingen.

En of dat allemaal niet genoeg is, heeft 13 uur een superspannend slot met een verrassende en slim bedachte ontknoping. Ik heb me echt moeten bedwingen om niet stiekem te kijken hoe de vork in de steel zat. De laatste bladzijden bijna met ingehouden adem gelezen.

Alles bij elkaar is 13 uur van Deon Meyer niet zomaar een thriller. Mijn kennismaking met Deon Meyer was dan ook aangenaam verrassend. Ik sluit me geheel aan bij het oordeel van deVN jury. Ook ik geeft het boek vijf sterren en ga meteen op zoek naar de andere titels die op zijn naam staan. Bedankt Crimezone!

De Helden van New York – R.J. Ellory

Oorspronkelijke titel: Saints of New York
Vertaling: Ineke van den Elskamp

Al eerder was ik een van de gelukkigen die mee mocht buzzzen met CrimeZone en ook het boek De Helden van New York van R.J. Ellory komt op mijn buzzz-lijstje te staan. Voor mij was dit een kennismaking met Ellory maar dit was niet zijn eerste boek. Hij heeft inmiddels al acht titels op zijn naam staan waarvan er nu vier zijn vertaald.

De cover
De omslag past bij de titel. Een beeld van een straat in New York. Ik vind het wel een stemmig beeld. Het is wat grijs, dampen, schaars licht. Dit zou best een straat kunnen zijn waar de NYPD regelmatig zaken heeft op te lossen.

Het boek
Het verhaal begint met Frank Parrish, detective bij de NYPD, die zijn uiterste best doet om iemand er van te weerhouden zijn vriendin te vermoorden. Ik zal in het midden laten of dit hem wel of niet lukt maar na dit incident wordt hem geen rust gegund. Hij wordt direct opgeroepen omdat een drugsdealer is vermoord. Als later ook de zus van de drugsdealer dood wordt aangetroffen, kan een verband tussen beide moorden niet worden uitgesloten. Terwijl Frank Parrish de moorden probeert op te lossen, heeft hij ook de handen vol aan zichzelf. Zijn werk bij de politie en de herinneringen aan zijn vader hebben er voor gezorgd dat hij verplicht een therapeut moet bezoeken.

Mijn oordeel
Al op de eerste bladzijde is duidelijk dat Ellory geen thrillers schrijft voor mensen met een zwakke maag. De toon is meteen gezet en de lezer wordt direct in het verhaal getrokken. Zonder twijfel is Ellory een schrijver die meer diepgang aan een thriller wil geven door een sterke karakterschets van de hoofdpersoon neer te zetten. De lezer kan bijna in de huid van Frank Parrish kruipen. Door zijn ogen worden de gebeurtenissen weergegeven, we leren hem kennen door zijn sessies bij de therapeut. Eerlijk gezegd had dat van mij wel een onsje minder gemogen. Ik begrijp dat Ellory duidelijk wil maken hoe het is gekomen dat Parrish zo met het verleden en imago van zijn vader worstelt maar het wordt wel heel uitgebreid uit de doeken gedaan. Los daarvan is De Helden van New York een prima thriller met boeiende personages en spannend tot de laatste bladzijde.
Ik maak hier mijn excuses voor het feit dat ik niet zoveel over het boek heb gebuzzzt als ik dat over eerdere boeken heb gedaan. Dat komt alleen doordat ik het boek al in 1,5 dag had uitgelezen. Een aanrader dus, vier sterren.

Tot slot een kritische noot naar de uitgever. Waarom is dit kleine, onprettig te lezen lettertype gebruikt. Mijn ogen kunnen het wel aan maar ik ben er van overtuigd dat er potentiële kopers zijn die het boek daardoor terug leggen.

Wie meer wil weten over de schrijver en over de andere titels die op zijn naam staan kan terecht op de officiële website van de auteur.

Manipulatie – Mark Allen Smith

Oorspronkelijke titel: The Inquisitor vertaald door Mariëlle van Gelder

Ik was een van de gelukkigen die dit boek mocht recenseren voor de Crimezone Buzzzclub. Op basis van de korte omschrijving leek het boek de moeite van het lezen waard. Ik kende de schrijver Mark Allen Smith niet. Misschien niet zo vreemd want Smith heeft weliswaar al meer dan twintig jaar ervaring al scenarioschrijver, Manipulatie is zijn debuut als thrillerschrijver.

Het verhaal gaat over Geiger. Een aparte naam voor een hoofdpersoon. Ik vraag me af of de schrijver een bedoeling met de keuze van deze naam heeft gehad. Op de achterflap staat Geiger omschreven als een man met een gave, hij laat mensen de waarheid spreken. In de praktijk blijkt dat minder een gave dan een manier van behandelen. Hij martelt de mensen, fysiek en psychisch, met als gevolg dat ze de waarheid spreken. Het verkrijgen van informatie is zijn “vak”. Zijn partner Harry Boddicker haalt de klanten binnen en Geiger zorgt ervoor dat de waarheid boven tafel komt. Hij hanteert daarbij maar drie regels, geen kinderen, geen mensen die in het verleden een hartinfarct hebben gehad en geen mensen ouder dan 72 jaar. Als door een onzorgvuldigheid van Boddicker een van zijn slachtoffers een kind blijkt te zijn, zet Geiger alles op alles om het kind te redden.

Na het lezen van de proloog vroeg ik me af of ik dit wel een boek voor mij zou zijn. De beschrijving van de technieken die Geiger hanteert om de waarheid uit een ander mens te krijgen, is bepaald onprettig om te lezen. Gelukkig verandert de toon van het verhaal na het eerste hoofdstuk. De persoon Geiger staat centraal. Daardoor boeit het verleden van Geiger al snel meer dan de zaken waarvoor hij wordt ingeschakeld. Het is duidelijk dat hij in zijn leven iets heeft meegemaakt dat er voor heeft gezorgd dat hij vrijwel zonder emotie kan martelen. Maar wat?
Mark Allen Smith weet vanaf het begin te boeien. De spanning wordt al in de proloog opgebouwd met de ondervraging van Matthew. Dan is het Geiger die alle aandacht krijgt waardoor je als lezer meer wilt weten over zijn verleden. Terwijl Geiger zich langzamerhand meer gaat herinneren en duidelijk wordt welke verschrikkingen zijn allemaal heeft moeten doorstaan, ontwikkelt zich de achtervolging waarbij de opdrachtgevers de jongen ten koste van alles in hun macht willen krijgen. Omdat Mark Allen Smith zowel een spannend verhaal heeft geschreven dat vanaf het begin boeit maar daarnaast ook veel aandacht besteedt aan de personages, is het een thriller die de moeite van het lezen meer dan waard is. Mijn enige punt van kritiek is het slot. Na alle spanning vond ik het verhaal een beetje uitgaan als een nachtkaars. Daarom is mijn uiteindelijke oordeel drie sterren.

De Lege Kamer – Sophie Hannah

Met dank aan de Crimezone Buzzzclub! Ik was een van de gelukkigen die dit boek na aanmelding kregen toegestuurd om te recenseren en om er veel over te buzzzen. Leuk idee, dat buzzzen. En er zijn heel wat berichtjes over mijn vorderingen in dit boek het internet opgegaan, via Twitter, Facebook en Goodreads.

De oorspronkelijke titel van het boek is A Room Swept White, uitgegeven in 2010. Voor de Nederlandse markt vertaald door Anna Livestro. Het was voor mij een kennismaking met Sophie Hannah. En wat mij betreft is die goed bevallen.

Het thema van deze thriller is de wiegendood. Moeders die al dan niet ten onrechte zijn veroordeeld omdat hun baby’s om onverklaarbare redenen dood zijn gegaan. Was het wiegendood, de DKTP vaccinatie of was het toch kindermoord. Veel vrouwen zijn hiervoor vervolgd, in het boek spelen drie van hen, Helen Yardley, Sarah Jaggard en Rachel Hines de hoofdrol. Fliss Benson werkt voor Binary Star en zij krijgt, geheel onverwacht,  de kans om een documentaire over deze drie vrouwen te maken. Ze gaat er tegen haar zin mee aan de slag. Naarmate de documentaire vordert, wordt ze oprecht nieuwsgierig naar het verhaal van deze drie vrouwen. Vooral naar het verhaal van Rachel Hines. Als Helen Yardley vermoord wordt aangetroffen, gaat het politieonderzoek een belangrijke rol spelen. De beide verhaallijnen komen samen en resulteren uiteindelijk in een complexe plot.

De opzet van het boek vind ik origineel. Door het verhaal van Fliss Benson en het politieonderzoek van Sam Kombothekra en Simon Waterhouse te combineren met delen uit het boek van Helen Yardley, krantenartikelen en als begin een transcript van een interview krijgt het boek enigszins een documentair karakter. Het is een leuke manier om de lezer de informatie te geven die nodig is om uiteindelijk de complexe plot te kunnen volgen. Het interview en krantenartikel direct aan het begin maken nieuwsgierig en al meteen daarna zorgt de vreemde kaart met zestien getallen voor de nodige spanning. Sophie Hannah besteedt het meeste aandacht aan het karakter van Fliss Benson, een vrouw met een grandioos gebrek aan zelfvertrouwen die alles wat mis gaat op zichzelf betrekt en daardoor aan sympathie verliest. Soms wordt het ook een beetje ongeloofwaardig. Sam en Simon zijn de hoofdfiguren in het politieonderzoek maar ze sneeuwen een beetje onder in het aantal personages en relaties dat ze naast zich moeten dulden. Jammer, want de relatie tussen Proust enerzijds en Sam en Simon anderzijds is wel een boeiend gegeven dat met een betere uitwerking het verhaal net iets extra’s had kunnen geven.

Eindconclusie: een spannende, originele thriller met een complexe plot. Wat mij betreft een aanbeveling, vier sterren.

Wie meer wil weten over de Crimezone Buzzzclub, kijk hier. Sophie Hannah heeft haar eigen officiële website.