Wat ik in 2010 allemaal heb gelezen

Beter laat dan nooit. Een blogje over de boeken die ik las in 2010. En in dat jaar heb ik een behoorlijke stapel boeken verslonden. Een aantal van deze boeken las ik omdat ik mezelf als doel had gesteld om meer boeken gelezen te hebben van The best 60 books of the past 60 years. Andere door een goede recensie van een de boekgrrls en weer andere voor mijn leesclub.

Een boek wat aan mij echt niet besteed was, was De Zwemmer van Szuzsa Bank. Ik heb het zelfs niet uitgelezen en dat terwijl het ook nog een van de boeken op het lijstje van de leesclub was. Meestal een extra motivatie om door te lezen tot de laatste letter. Ook Heksen en Elfen van Kim Harrison kon mij niet bekoren. Een type boek dat ik nog niet eerder had gelezen met een eigen terminologie en begrippenkader. Ik heb het uitgelezen maar nee, niet no zo’n soort boek. Eigenlijk heb ik de lust ook niet om het bijbehorende begrippenkader eigen te maken.

In 2010 heb ik aan vier boeken maar liefst vijf sterren toegekend. De absolute nummer 1 van 2010 was Kleine Bij van Chris Cleave. Op de voet gevolgd door De Eenzaamheid van de Priemgetallen van Paolo Giordano. Op een gedeelde derde plaats eindigden De Glazen Kamer van Simon Mawer en Revolutionary Road van Richard Yates.

En dit is de complete lijst.

Szuzsa Bank – De Zwemmer
Robert Barnard – The Bones in the Attic
Conny Braam – De Handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïnefabriek
Remco Campert – Dagboek van een Poes
Chris Cleave – Kleine Bij
Paolo Coelho – De Alchemist
Michael Connelly – Echo Park
Michael Crichton – Airframe
Jonathan Franzen – The Corrections
Tess Gerritsen – Het Aandenken
Paolo Giordano – De Eenzaamheid van de Priemgetallen
Kim Harrison – Heksen en Elfen
John Irving – Hotel New Hampshire
Judith Koelemeijer – Het Zwijgen van Maria Zachea
Ariëlla Kornmehl – De Vlindermaand
Stieg Larsson – De Vrouw die met Vuur Speelde
Stieg Larsson – The Girl who Kicked the Hornet’s Nest
Harper Lee – To Kill a Mocking Bird
Jack London – The Sea Wolf
Liza Marklund – Springstof
Liza Marklund – Studio Zes
Yann Martel – The Life of Pi
Simon Mawer – de Glazen Kamer
James McCain – The Postman always Rings Twice
Audrey Niffenegger – De Tweeling van Highgate
Audrey Niffenegger – The Time Traveler’s Wife
Erich Maria Remarque – Im Westen nichts Neues
Tatiana de Rosnay – Haar Naam was Sarah
Thomas Roosenboom – Zoete Mond
Jonathan Safran Foer – Dieren Eten
José Saramago – Het Verzuim van de Dood
Dorothy Leigh Sayers – Whose Body?
John Steinbeck – The Grapes of Wrath
Manon Uphoff – Koudvuur
Kurt Vonnegut – Slaughterhouse Five
Peter Watts – Starfish
Richard Yates – Revolutionary Road
Juli Zeh – Speeldrift

Hagar Peeters – Koffers Zeelucht

Geplaatst in Boeken. Tags: , . Leave a Comment »

De Beste Club Trofee 2010 – eerste prijs voor De Verbeelding

Het is weliswaar ongelofelijk maar het is al maart 2011 en nog nergens op mijn blog een bericht over de Beste Club Trofee. Deze wedstrijd werd in 2010 voor het eerst georganiseerd door de afdeling Utrecht-’t Gooi van de Fotobond. Iedere aangesloten club in de regio mag de 10 beste door de leden gemaakte foto’s insturen om mee te dingen naar deze prijs.

Tja, en als je lid bent van twee clubs dan kan je ook voor twee clubs foto’s insturen. Bij De Verbeelding is na lang wikken en wegen een mooie selectie tot stand gekomen, met twee van mijn foto’s. En dat zijn deze.

En onze inzending behaalde een fantastisch resultaat. De eerste plaats!! Een resultaat wat we hierna alleen maar kunnen evenaren. De complete inzending van De Verbeelding kun je hier bekijken. Het maximaal aantal toegekend punten voor een foto was 16. Ik kreeg voor het meisje met de hond 13 punten en voor de keukentafel 14 punten. En kijk vooral ook nog even op onze website want daar staan nog veel meer foto’s.

Ook bij Fotogein maakte een van mijn foto’s deel uit van de inzending.

Voor deze foto kreeg ik 14 punten. Al met al kan ik toch best tevreden zijn met de waardering van mijn foto’s.

Het oordeel over de totale inzending van Fotogein was niet zo best, een 19e plaats van de totaal 21 inzendingen. Nou ja, volgend jaar weer een nieuwe kans. De inzending van Fotogein kan je hier bekijken.


Foto Individueel 2010 – De Derde Prijs!

Ook dit jaar organiseerde de fotobond weer de landelijke wedstrijd Foto Individueel. Ieder lid van de fotobond mag 1 foto insturen. Dit jaar waren er maar liefst 814 inzendingen van 133 clubs. Natuurlijk behoorde ik ook tot de deelnemers. Het is altijd leuk om te horen wat een jury van je foto vindt. Op zondag 21 november was de jurybespreking.

Alhoewel ik lid ben van drie fotoclubs mag er toch maar 1 foto worden ingestuurd. Mijn keuze voor dit jaar was gevallen op de foto van Blondie in Ondres. Een foto die ik al eerder had ingestuurd bij de regionale wedstrijd Mijn Beste Foto. Dat resulteerde in een gedeelde achtste plaats. Maar deze jury had een nog hogere waardering voor de foto. Ik viel echt bijna van mijn stoel toen bij de presentatie van de winnaar van de derde prijs mijn naam op het scherm verscheen. Echt helemaal fantastisch. Een derde prijs gewonnen met een heuse trofee.

Dit is de foto van Blondie in Ondres.

En natuurlijk moet de trofee, op een ereplaats in de kast, ook op de foto.

De uitslag staat inmiddels op de website van de fotobond. Die is HIER te bekijken. En natuurlijk ook de foto’s van alle prijswinnaars en genomineerden. Overigens wel jammer dat niet de oorspronkelijke digitale bestanden van de foto’s op de website van de fotobond zijn gepubliceerd maar reproducties. De reproductie van mijn inzending is echt heel wat minder dat het origineel.

Nog even genieten van het mooie resultaat maar deze week worden de foto’s van de volgende wedstrijd alweer ingezonden. De Beste Club Trofee. Een hele uitdaging om het behaalde resultaat te verbeteren.

Het Zwijgen van Maria Zachea – Judith Koelemeijer

Korte beschrijving

Een ware familiegeschiedenis.
Het is 1989. Een oude moeder heeft een hersenbloeding gehad en hult zich sindsdien in een mysterieus stilzwijgen. Haar twaalf volwassen kinderen besluiten om beurten voor haar te zorgen. ‘Het zal niet lang duren’, zeggen ze tegen elkaar. Maar tegen alle verwachtingen in blijft hun moeder leven. Acht jaar lang zit ze stil voor het raam. Steeds brozer en langzaam vergroeiend met haar stoel.

Judith Koelemeijer raakte geïntrigeerd door het beeld van de zwijgende moeder – haar oma – en ging op zoek naar de geschiedenis van haar familie. Ze vroeg zich af wat de twaalf kinderen dachten over hun moeder, nu ze avond aan avond tegenover haar zaten. Wat wisten ze van haar? Wat wisten ze eigenlijk van elkaar? Hoe keken ze terug op hun gezamenlijke jeugd in de jaren vijftig en zestig? Hun verhalen zijn onthullend. Want hoe dicht ze vroeger ook op elkaar leefden, de broers en zussen blijken elkaar nauwelijks te kennen. Iedereen hield zijn zorgen voor zichzelf en zweeg. En alle twaalf bewaren, zonder het van elkaar te weten, volstrekt andere herinneringen aan hoe het destijds was. In Het zwijgen van Maria Zachea vertellen ze elk hun eigen verhaal: de keurige oudste dochters die zo laat trouwden, de ‘professoren’ die in de stad studeerden, de ‘werkers’ die het hoveniersbedrijf van hun vader overnamen, de ‘kleintjes’ die de vrijheid veroverden.

Het zwijgen van Maria Zachea is niet alleen de voor velen herkenbare geschiedenis van een groot, katholiek gezin in tijden die razendsnel veranderden. Het is ook het eigentijdse verhaal van twaalf broers en zussen die samen moeten beslissen over leven en dood van hun stille moeder – en daarbij angstvallig proberen de harmonie te bewaren.

Mijn ervaring

Voor mij geen herkenbaarheid met het grote katholieke gezin in veranderende tijden. De zorg van kinderen voor hun bejaarde ouders daarentegen is heel erg herkenbaar. Het boek laat zien hoe de twaalf kinderen de acht jaar die zij voor hun moeder zorgen heel verschillend beleven. In de beschrijving staat dat de kinderen beslissen over leven en dood van hun moeder. Maar in niet mindere mate beslissen de kinderen  over het leven van hun broers en zusters. Om beurten een dag voor moeder zorgen en daar de nacht doorbrengen. Dat is nogal wat en om verschillende redenen staan de kinderen in meer of mindere mate achter dit besluit. Niet alleen de moeder is in dit proces stilzwijgend, dat zijn ook de kinderen. Zij vertellen de ander niet wat hen dwars zit. Om de vrede te bewaren of om niet voor hardvochtig te worden aangezien. Hadden zij vooraf geweten dat zij 8 jaar lang voor moeder zouden moeten zorgen dan was dat misschien anders geweest, maar het leek maar een paar weken te zijn.

Een onderwerp waar iedereen vroeg of laat me te maken krijgt. Daarom voor iedereen herkenbaar. De lezer krijgt een goed beeld van de familie Koelemeijer. Alle kinderen vertellen achtereenvolgens over verleden en heden. Je leert ze daardoor goed kennen, hun rol in de familie. Geen openhartige familie. Een moeder die weliswaar liefdevol is naar de kinderen maar toch weinig warmte in het gezin lijkt te brengen. Een vader die niet mee kan gaan met de veranderende katholieke kerk en zich daardoor van familie afkeert.

Van mij krijgt het boek vier sterren. Zeer de moeite van het lezen waard. Het is het debuut van Judith Koelemeijer en is al diverse malen bekroond, de NS Publieksprijs in 2002, de Zaanse Cultuurprijs en het Gouden Ezelsoor.

Wie meer over het boek wil lezen kan hier terecht voor de recensie in het NRC en hier voor de recensie in de Volkskrant. Judith Koelemeijer heeft ook haar eigen homepage.

Dieren Eten – Jonathan Safran Foer

Het afgelopen weekend met de camper op stap. Niet zulk lekker weer, dus alle tijd voor het boek Dieren Eten van Jonathan Safran Foer.

Beschrijving Tot enkele jaren geleden was Jonathan Safran Foer afwisselend vegetariër en vleeseter.Toen hij echtgenoot en vader werd, stelde hij zichzelf de vraag: waarom eten we dieren? En zouden we ze ook eten als we wisten hoe ze op ons bord terechtkomen?
In een briljante synthese van filosofie, literatuur, wetenschap en undercoverjournalistiek onderzoekt Foer in Dieren eten de verschillende verhalen die we onszelf vertellen om ons eetgedrag te rechtvaardigen – van folklore tot populaire cultuur, van familietradities tot westerse mythen – en laat hij zien hoe die verhalen onze onwetendheid in stand houden.

Dieren eten getuigt van sterke morele gedrevenheid en grote ruimhartigheid, voor mensen en voor dieren. Het is geschreven met de stilistische brille en creativiteit die Foers twee vorige boeken tot bestsellers maakten. Het resultaat is een prikkelend en uitdagend boek over de verhalen die ons verteld worden – en de verhalen die ons verteld moeten worden.

Ik vind de kwalificatie “prikkelend en uitdagend” erg eufemistisch gesteld. Achter op het boek staat een kort commentaar van J.M. Coetzee en dat komt meer overeen met het gevoel dat ik aan het boek heb overgehouden: “Foer beschrijft de alledaagse gruwelen van de bio-industrie zeer levensecht, en zijn kritiek op de mensen die het systeem in leven houden is overtuigend. Wie na het lezen van Dieren Eten deze producten nog consumeert is óf harteloos óf ongevoelig voor de rede, of allebei”.

Wat Foer vertelt over de bio-industrie is inderdaad gruwelijk en het is niet te geloven dat mensen zo met dieren omgaan. Daarbij maakt het niet zoveel uit of we het over een vis, kalkoen, een kip, varken of een koe hebben. De voorbeelden die hij noemt zijn afkomstig uit de Amerikaanse bio-industrie. Voor mij is het wel een vraag hoe deze praktijken zich naar Europa vertalen. Hebben wij strengere richtlijnen, betere procedures? Het feit dat het door Foer verafschuwde bedrijf Smithfield ook voet op Nederlandse bodem heeft gezet (Sara Lee), doet vermoeden van niet. Op internet vind ik al heel snel een filmpje dat de schrijnende praktijken bij de visvangst illustreert. En wie denkt dat het met de andere dieren allemaal wel meevalt kan hier terecht om met mij vast te stellen dat dit helaas niet het geval is.

Geen beelden voor mensen met een gevoelige maag. Foer noemt overigens niet alleen de manier waarop we met de dieren omgaan als een reden waardoor je zou kunnen besluiten om geen vis, vogels of vlees meer te eten. Ook de enorme belasting voor het milieu en de verspilling die direct aan de vleesindustrie zijn verbonden, zijn een aanleiding om een andere keuze te maken. Onvoorstelbaar dat Caroline van der Plas op de website Vleesmagazine de conclusie trekt dat Foer ervoor pleit om hondenvlees te gaan eten. Zij heeft het boek niet gelezen óf heeft echt niet begrepen wat hij heeft bedoeld te zeggen.

Degenen die vlees, vis en vogels willen blijven eten, kan ik alleen maar adviseren om het boek niet te lezen. En ook vooral niet op de links te klikken die in in deze blog heb opgenomen. Alle anderen, lees het boek als je een bewuste keus wilt maken. Welke dat dan ook is.

Het Verzuim van de Dood – José Saramago

De volgende dag ging er niemand dood .’Zo luidt de openingszin van Het verzuim van de dood, de  roman van José Saramago. In de nacht van 31 december op 1 januari van een niet nader bepaald jaar in een fictief land sterft er ineens niemand. Wanneer in de dagen en weken erna blijkt dat het structureel is, leidt dat aanvankelijk tot grote vreugde. Maar algauw slaat die om in angst en bezorgdheid, omdat het verdwijnen van de dood verstrekkende gevolgen heeft: terminale patiënten blijven opgesloten in hun lijden, begrafenisondernemingen gaan failliet, verzekeringsbedrijven zien zich voor grote problemen gesteld, bejaarden- en verpleeghuizen kampen met schrijnend plaatsgebrek doordat de bedden tot in de eeuwigheid bezet dreigen te worden door dezelfde personen. Chaos ligt op de loer. Paniek ook, met name bij de regering en de kerkelijke instanties.

Een boeiend thema. Niet meer dood gaan wordt maar al te vaak synoniem gesteld met nooit oud worden. Maar dat is het niet. In dit geval blijven mensen leven onder omstandigheden waarbij ze normaal gesproken zouden overlijden. Lijden wordt eeuwig lijden. Geen aangenaam vooruitzicht.

Met name de eerste helft van het boek is taai. Het taalgebruik is ingewikkeld. Niet alleen door de moeilijke woorden maar vooral door de oneindig lange zinnen. Een zin kan wel 2 pagina’s beslaan. Dialogen worden aan een stuk door geschreven, alleen gescheiden door komma’s en een hoofdletter aan het begin van de zin. De eerste helft van het boek gaat vooral over de gevolgen van het “niet meer dood gaan”, een experiment van de dood.

In de tweede helft van het boek verschijnt de dood zelf ten tonele. Er is iets mis gegaan in het door de dood nieuw bedachte proces van dood gaan. Dit deel van het boek leest iets soepeler maar nog steeds is alle concentratie nodig om het te blijven volgen.

Zoals ik al schreef, een boeiend thema maar ingewikkeld opgeschreven. Er is behoorlijk wat doorzettingsvermogen voor nodig om tot de laatste bladzijde te komen. Voor mij was het “verplichte” kost omdat het op de lijst van de leesclub stond. Daardoor was ik extra gemotiveerd om het boek helemaal uit te lezen. Ik durf niet te zeggen of ik dat ook had gedaan als het boek niet op die lijst had gestaan.

Jose Saramago heeft in 1998 de nobelprijs voor de literatuur gewonnen. Op de website van de Nobelprijs staat een korte biografie. Recensies kun je vinden bij nu.nl, nrc en 8Weekly.

Sacramentsprocessie Amsterdam

Afgelopen zondag met het fototoestel op pad om de Sacramentsprocessie in Amsterdam te fotograferen. Fotowerkgroep De Verbeelding was door de OL Vrouwekerk in Amsterdam uitgenodigd om een fotoreportage te maken. Samen met Carol, Josephine en Wim was ik als kersvers lid van de club ook van de partij. Het was enorm leuk om te doen. Je loopt de processie zelf ongeveer vijf keer, van voor naar achter, de andere kant van de gracht, snel naar de hoek van de straat en weer terug. Fotograferen is topsport 🙂

Weer thuisgekomen snel aan de slag want er moeten direct foto’s geselecteerd voor het persbericht. Voor mij echt de eerste keer dat ik foto’s opstuur voor een persbericht. Inmiddels staan de foto’s al op diverse websites, bij de OL Vrouwekerk, de Agneskerk, Opus Dei, Katholiek Nederland (helaas zijn de namen van de fotografen op deze website precies omgedraaid) en Bisdom Haarlem. RTV Noord Holland maakte een video-opname. Let vooral op het laatste shot. Die dame met dat rode truitje en het rugzakje…..

Dit was mijn selectie voor het persbericht: