Het Págaro Loco-resort – Kel Hoben

Het was inmiddels al meer dan een half jaar geleden dat ik de eerste hoofdstukken las van het Págaro Loco-resort van Kel Hoben. Een nadeel van “de eerste hoofstukken van”. Je legt het boek weg en gaat lezen voor leesclubs, boekgrrls, recensieboeken, etc. en voor je het weet ben je maanden verder.

De samenvatting op de website is veelbelovend: Puragua, het zevende ­ vaak vergeten ­ eiland van Caribisch Nederland is een slapend eilandje. Totdat het bekende Nederlandse Spechtconcern het, letterlijk ten koste van alles, tot hun vakantie-eiland wil maken. Behalve met interne familie-problemen worden de Nederlandse makamba’s Henry en Jo-Ann Specht daarbij geconfronteerd met de Puraguaanse politici en hun opportunistische regeermethoden, machtsmisbruik, intimidatie en corruptie. En met de broeierige seksuele moraal en hypocriete sfeer, de onvermijdbare culturele en etnische gevoeligheden en vooroordelen. Ook de zwalkende politiek op het stuurloze en dwarsliggende Curaçao bemoeilijkt de opbouw van hun imperium.

Mijn oordeel over die eerste hoofdstukken kun je lezen in de blog die ik er toen over heb geschreven. De conclusie was dat ik het hele boek wilde gaan lezen omdat het me genoeg boeide om te willen weten hoe het verder gaat. Daarnaast ook om meer te weten over de politiek van de Antillen.

Nu ik het hele boek heb gelezen moet ik helaas vaststellen dat het me uiteindelijk toch is tegengevallen. Het boek leest makkelijk weg maar, alhoewel ik in de Antillen geïnteresseerd ben, werden alle details over de corruptie daar en over de ontwikkeling van het nieuwe Spechtconcern op het eiland mij uiteindelijk een beetje teveel. Het verhaal over de personages, hun relaties en het incident met de vermiste Duitse toerist is daaraan ondergeschikt gemaakt en dat vond ik jammer. Alle details halen de spanning en snelheid uit het verhaal.

De personages blijven te oppervlakkig. Dat was ook mijn oordeel over een eerder boek van Hoben (De Antilliaanse Huisdame). Meer aandacht voor de personages maakt een roman naar mijn idee interessanter om te lezen. Daarbij is de roman tamelijk eenvoudig van opzet en lijkt het incident met de Duitse toerist te zijn opgenomen om de spanning op te voeren.

Wat ik leuk vind is dat het fictie betreft maar dat de werkelijke wereld een bron van inspiratie voor Hoben is geweest. Daardoor blijf je als lezer toch het idee houden dat het allemaal zo gebeurd zou kunnen zijn. Ik noemde in mijn eerdere blog al de gelijkenis tussen Bonaire en Puragua en die tussen van der Valk en het Spechtconcern. De vermissing van de Duitse toerist doen mij sterk denken aan de vermissing van Natalee Holloway. Tot de ingeschakelde F16’s aan toe. Maar dat kan natuurlijk ook toeval zijn.

Het zal van de mate van interesse in de Antilliaanse politiek en de ontwikkelingen van een hotelconcern afhangen of een lezer het boek een hoge waardering geeft. Mijn oordeel: twee sterren.

Advertenties

Eerste hoofdstukken: Het Págaro Loco-resort – Kel Hoben

Een leuk idee van Leeswammes, een “lees-ik-door” of “leg-ik-het-weg” blog. Ze schrijft z’n blog na een paar hoofdstukken te hebben gelezen. Ik vond het idee in ieder geval leuk genoeg om over te nemen.

Van veel boeken zijn op internet de eerste hoofdstukken beschikbaar. Bij de boekhandel soms ook een papieren variant.  Dat geeft de lezer de mogelijkheid om voordat je een boek aanschaft door een stukje proeflezen te zien of een boek je wat lijkt. Een leuk initiatief dat vooral onbekende schrijvers kan helpen bekend te worden bij een breder publiek.

De recent uitgebrachte roman van Kel Hoben heeft op mijn blog de primeur.

Het boek is uitgegeven door Boekscout, 28 oktober 2011, 320 pagina’s, roman.

Samenvatting website: Puragua, het zevende ­ vaak vergeten ­ eiland van Caribisch Nederland is een slapend eilandje. Totdat het bekende Nederlandse Spechtconcern het, letterlijk ten koste van alles, tot hun vakantie-eiland wil maken. Behalve met interne familie-problemen worden de Nederlandse makamba’s Henry en Jo-Ann Specht daarbij geconfronteerd met de Puraguaanse politici en hun opportunistische regeermethoden, machtsmisbruik, intimidatie en corruptie. En met de broeierige seksuele moraal en hypocriete sfeer, de onvermijdbare culturele en etnische gevoeligheden en vooroordelen. Ook de zwalkende politiek op het stuurloze en dwarsliggende Curaçao bemoeilijkt de opbouw van hun imperium.

Eerst iets over de cover. Een mooie foto, kleurrijk, passend bij de samenvatting. Naar mijn idee wel een keuze die vooral de potentiële mannelijke lezers zal doen besluiten om het boek op te pakken. Het doet me denken aan een recensie die ik laatst las over de laatste editie van Snoecks. De lezeres ontdekte tot haar verbazing dat Snoecks helemaal geen boek is met alleen foto’s van vrouwelijk schoon maar een serieus boekwerk met een enorme variatie aan fantastisch fotowerk.

Ik las de eerste 4 hoofdstukken van het boek, dat is zo’n 10%. Het leest prettig, korte zinnen, veel dialoog. De lezer wordt al na een paar bladzijden lezen in het verhaal getrokken. Alhoewel duidelijk in het boek is aangegeven dat Puragua en de personen op Puragua fictief zijn, lijkt Bonaire toch op zijn minst een bron van inspiratie voor de schrijver te zijn geweest. Die indruk wordt versterkt op het moment dat het Spechtconcern wordt geïntroduceerd, “een concern waar bijna alle ooms en tantes, broers en zusters, neven en nichten” werkzaam zijn. Dat doet toch wel heel sterk denken aan het Van der Valk-concern dat ook een hotel op Bonaire exploiteert. In de eerste hoofdstukken van het boek is al duidelijk dat Kel Hoben de lezer niet alleen het verhaal van Henry en Jo-Ann Specht wil vertellen. Puragua mag dan een fictief eiland zijn, de Antillen zijn dat niet en de schrijver lijkt de lezer ook te willen informeren over de interne politiek op deze eilanden en binnen het Koninkrijk.

Mijn oordeel: ja, ik wil het boek helemaal lezen. Het verhaal boeit me genoeg om te willen weten hoe het verder gaat maar het is vooral de politiek in Caribisch Nederland waar ik nieuwsgierig naar ben.

Helaas kan ik de lezers van deze blog niet aanbieden om ook de eerste vier hoofdstukken van het boek te lezen, wel een fragment uit het boek.

Het Ocotal Fortuin – Kel Hoben

Gerard de Haan is naar Panama gegaan om daar te kunnen genieten van zijn pensioen en zich bezig houden met zijn grootste hobby, het schrijven van boeken. Hij heeft een mooi appartement en zijn leven bevalt hem prima. Als hij op een ochtend tijdens een wandeling een bewusteloze vrouw aantreft, is het gedaan met de rust. De vrouw, Marisol Demera vertelt dat ze op een feestje was waar ze waarschijnlijk iets in haar drankje hebben gedaan. Al snel blijkt dat  Marisol heel wat meer te vertellen heeft en dat ze wordt achtervolgd. Gerard heeft geen andere keus dan haar te helpen. Samen proberen zij uit handen van de achtervolgers te blijven. Het is een spannende tocht waarbij de achtervolgers hen op de hielen zitten en Gerard en Marisol steeds meer op elkaar gesteld raken.

Het Ocotal-Fortuin is een combinatie van thriller en lovestory. De lezer wordt snel in het verhaal getrokken want de spanning wordt van meet af aan opgebouwd. Op het moment dat Gerard de bewusteloze Marisol vindt, is het duidelijk dat het met zijn rust gedaan is. Dat er sprake is van een opbloeiende liefdesrelatie is iets dat de lezer snel daarna duidelijk wordt.

Hoben gebruikt afwisselend een beschouwende en een belevende stijl. In de beschouwende stijl laat hij Gerard vertellen hoe hij de gebeurtenissen heeft ervaren, soms ook inleiden, toelichten. In de belevende stijl vertelt Gerard de gebeurtenissen op het moment dat ze zich voordoen. Het zijn korte zinnen en daardoor leest het snel. Zelf ben ik niet zo’n fan van de beschouwende stijl. Het haalt je uit het verhaal, het creëert afstand. Een zin als “ondanks dat ik mijn eigen woorden met een instemmend knikken begeleidde, bleek die gedachte van mij helaas veel te optimistisch te zijn” vind ik dodelijk voor een verhaal. Het is te gemakkelijk. Wat mij betreft nooit “als ik toen had geweten”, “zoals ik later zou merken”, etc. in een boek. Je wist het niet en je had het niet kunnen weten, punt. De belevende stijl bevalt me beter. Het zijn het vooral de korte dialogen die me erg aanspreken, kort, snel, humoristisch, soms emotioneel.

Mijn waardering voor het boek is drie sterren. Dat komt vooral omdat ik de achtervolging wat lang vond duren. Er gebeurde wel veel, maar dan een beetje meer van hetzelfde. Ook is de structuur van het boek  eenvoudig. Er is 1 verhaallijn, twee hoofdpersonen. Daardoor is er voor de lezer wat weinig te “doen”.

De Antilliaanse Huisdame – Kel Hoben

Van de achterflap: De succesvolle binnenhuisarchitecte Yvette van Haren wordt vermoord in haar villa in Almere Hout. Al snel blijkt dat er maar twee personen de dader kunnen zijn: haar echtgenoot en hun huisdame. Kel Hoben volgt op boeiende wijze deze twee verdachten. De scherp analyserende Ronald van Haaren met zij typisch gevoel voor humor en associaties, en de door haar Antilliaanse achtergrond lijdzame Sheraida Martes. Hij schetst op een trefzekere manier hun onderlinge relatie, en die van hen beiden met de dominante Yvette. Een meeslepende thriller met onverwachte ontwikkelingen en een verrassende ontknoping.

Het verhaal begint met Ronald van Haren die zojuist zijn vrouw, met een mes in haar lijf, op de keukenvloer heeft aangetroffen. De schrijver laat Ronald de gebeurtenissen analyseren. Hij komt al snel tot de conclusie dat er maar twee mogelijke verdachten zijn, hijzelf en de Antilliaanse huisdame. Het is aan de recherche, Jan Mennink en Julia Sharovsky, om uit te vinden wat er werkelijk is gebeurd en Ronald is er erg op gebrand om hen te helpen. Uiteindelijk is het Julia die als eerste doorheeft hoe de vork werkelijk in de steel zit en de waarheid boven tafel weet te krijgen.

De schrijver maakt veelvuldig gebruik van flashbacks om de lezer te informeren over de diverse personages, hun relaties en eerdere gebeurtenissen die van belang zijn voor het verhaal. Het is functioneel en leest prettig. De spanning wordt goed opgebouwd. Het zijn vooral de relaties tussen de personen die aandacht krijgen. De personages zouden wel wat meer kunnen worden uitgewerkt. Uiteindelijk weten we niet zoveel over Roland, behalve dan dat hij zijn handelen nogal eens door zijn mannelijk geslachtsorgaan laat bepalen. Ook de andere personages zouden iets meer aandacht kunnen krijgen. Er gebeurt in het boek ook wel veel dat niet direct met de moord te maken heeft. Misschien iets teveel. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan de broer van Julia. Moeten we hem en zijn activiteiten echt leren kennen? Voegt het iets toe aan het verhaal?

Nu ik het boek heb uitgelezen, vind ik dat de schrijver de lezer in het eerste hoofdstuk bewust op het verkeerde been zet. Er moet toch een betere manier zijn om de lezer tot het einde toe in spanning te houden over de vraag “wie heeft het gedaan?”.

Mijn eindoordeel: drie sterren. Het is spannend genoeg en leest lekker weg.