Alle bessen kun je eten – Gemma Venhuizen

VenhuizenVia de weblog van Marleen Janssen kan je “Marleens boek van de week” winnen. Ik was een van de gelukkige winnaars van dit boek.

Op grond van de beschrijving leek “Alle Bessen Kun Je Eten” een interessant boek te zijn. Dat kwam alleen al door de zinsnede “op zoek naar liefde bij -30 graden”. Een temperatuur waarbij ik zelf al snel zou zijn uitgezocht om naar +30 af te reizen.
Volgens de achterflap gaat het boek over het leven buiten kaders, verlangen naar wat voorgoed voorbij is en wat nooit zal zijn, de angst voor verkeerde keuzes.

“Alle Bessen kun je eten” is de debuutroman van Gemma Venhuizen, in het dagelijks leven journalist en schrijfster van onder meer een wekelijkse column in de Volkskrant.

Het verhaal gaat over de 23-jarige Jasmijn. Voor een fotografieproject van haar opleiding wordt ze naar Spitsbergen gestuurd. Waarom ze deze opleiding volgt, is mij niet duidelijk geworden. Veel ambitie in die richting en vertrouwen in haar eigen fotografische kwaliteiten lijkt ze niet te hebben. Haar ervaringen op Spitsbergen worden afgewisseld met terugblikken op gebeurtenissen in haar leven en haar voettocht door Noorwegen. Een voettocht die duidelijk later plaatsvindt dan het fotografieproject. In Spitsbergen woont Jasmijn samen met een groep studenten in een appartement en vanaf het eerste moment is zonneklaar dat ze verliefd gaat worden op Lars. Al snel blijkt dat haar voettocht in Noorwegen alles met Lars te maken heeft.

Normaal gesproken vind ik verschillende verhaallijnen in een roman bijdragen aan de spanning. Dit boek is daarop een uitzondering. Juist door de verhaallijnen naast elkaar is de afloop geen verrassing meer. Het enige dat nog rest is de vraag hoe dat zo kon gebeuren, wat was de verwachting van Jasmijn bij het maken van de voettocht. Dat laatste wordt overigens nergens duidelijk, de lezer kan dit slechts vermoeden.

De hoofdpersoon Jasmijn ging mij gaandeweg het verhaal steeds meer tegenstaan. Wat een egocentrische zeurpiet. Alleen maar met zichzelf bezig, geen enkel empathisch vermogen. Pubergedrag. Geen daadkracht of zelfredzaamheid. Bij de eerste de beste tegenvaller terug naar papa en mama. Van de andere personages in het boek kan je niet zoveel vinden. Ze blijven oppervlakkig. Ook voor de schrijfster lijkt alles om Jasmijn te draaien. De ouders, haar medebewoners in het appartement, haar vriend, ze zijn allen slechts bijzaak.

Het boek zou moeten gaan over het maken van keuzes. Dat zegt Venhuizen zelf ook in een interview. Dromen versus de werkelijkheid en het loslaten van verwachtingen.
Als dat de bedoeling van de schrijfster was dan is dat wat mij betreft in het het boek niet tot uitdrukking gekomen. Ik zie Jasmijn geen keuzes maken, eerder het tegendeel. Zij laat zich leiden door regels van anderen, door een verliefdheid, door een leraar in haar opleiding. Het is het verhaal van een puber met zelfbeklag en liefdesverdriet.

De schrijfstijl van Venhuizen is luchtig, makkelijk leesbaar. Ze kan mooie sfeerbeschrijvingen van het landschap in Spitsbergen respectievelijk Noorwegen neerzetten. Het boek leest dan ook lekker weg.  Leuk voor een regenachtige zondag in een luie stoel. Niet meer dan dat.
Jammer, een volgende roman van Gemma Venhuizen zal ik niet snel oppakken. Twee sterren is mijn oordeel.

Venhuizen heeft een eigen website.

Ik schreef deze recensie voor de Vrouwenbibliotheek in Utrecht. Daar vind je nog veel meer boeken voor, door en over vrouwen. Dit is de website vrouwenbibliotheek.wordpress.com.

Advertenties

Slachtoffers – Alex Kava

SlachtoffersOorspronkelijke titel: Damaged
Vertaald door Karin Schuitemaker

Het was alweer het 15e Crimezone Buzzzboek en ik was een van de gelukkigen die mocht buzzzen. Ik hoor het buzzz-geluid al over het internet als er weer een buzzz-boek is uitgedeeld. Leuk om te doen. Wel jammer voor een schrijver waarvan je het boek niet kan wegleggen en in een keer doorleest tot de laatste bladzijde. Dan is het buzzzen snel voorbij. Slachtoffers van Alex Kava is ook een boek dat je op een regenachtige namiddag uitleest. Niet direct omdat het zo spannend is dat je het niet zou kunnen wegleggen maar het is gewoon niet zo’n dik boek (350 blz, kleine paperback) en het leest lekker weg.

Het boek begint leuk. Kava zet een aantal verschillende verhaallijnen naast elkaar. Elizabeth Bailey en Wilson halen een koeler met lichaamsdelen uit het water. Maggie O’Dell wordt door Charlie Wurth gevraagd naar Florida te gaan om onderzoek naar een aantal opgeviste lichaamsdelen. Kolonel Benjamin Platt en Carl Ganz krijgen te maken hebben met 100 militairen die door een vreemd virus zijn getroffen en Scott Larsen, een begrafenisondernemer, sluit een deal met Joe Black, de Handelaar des doods. Daar doorheen speelt de naderende orkaan Isaac die iedereen behoorlijk onrustig maakt.

Kortom, Kava biedt de lezer meer dan genoeg om geboeid te raken. Helaas weet ze de spanning niet vast te houden. Het begint aardig maar dan gaat de snelheid er helemaal uit. Misschien omdat het teveel woorden kost om al die verschillende lijntjes voldoende aandacht te geven. Halverwege het boek is Maggie O’Dell eigenlijk nog steeds bezig met de start van haar onderzoek. Het is de lezer dan allang duidelijk hoe alles in elkaar past en waar het verhaal naartoe gaat. Kava lijkt dan zelf ook niet meer zo’n zin te hebben om het goed af te maken want het eind lijkt afgeraffeld. Zo langzaam als het onderzoek op gang komt, zo abrupt is het afgelopen. En dan ook nog met een ongeloofwaardige actie tot slot.

De originele titel vind ik beter bij de inhoud passen dan de Nederlandse variant. Wellicht was een letterlijke vertaling van de titel beter geweest. Slachtoffers zijn er immers in iedere thriller. Wel een mooie cover, dat wel. Alles bij elkaar is Slachtoffers een tegenvaller. Jammer. Ik waardeer het boek met 2 sterren.

Slachtoffers is het achtste boek in de Maggie O’Dell-serie. Na Damaged zijn al twee nieuwe titels verschenen,  Hotwire en Fireproof. De vertaler kan dus nog even voort. Alex Kava heeft een eigen website.

Het Págaro Loco-resort – Kel Hoben

Het was inmiddels al meer dan een half jaar geleden dat ik de eerste hoofdstukken las van het Págaro Loco-resort van Kel Hoben. Een nadeel van “de eerste hoofstukken van”. Je legt het boek weg en gaat lezen voor leesclubs, boekgrrls, recensieboeken, etc. en voor je het weet ben je maanden verder.

De samenvatting op de website is veelbelovend: Puragua, het zevende ­ vaak vergeten ­ eiland van Caribisch Nederland is een slapend eilandje. Totdat het bekende Nederlandse Spechtconcern het, letterlijk ten koste van alles, tot hun vakantie-eiland wil maken. Behalve met interne familie-problemen worden de Nederlandse makamba’s Henry en Jo-Ann Specht daarbij geconfronteerd met de Puraguaanse politici en hun opportunistische regeermethoden, machtsmisbruik, intimidatie en corruptie. En met de broeierige seksuele moraal en hypocriete sfeer, de onvermijdbare culturele en etnische gevoeligheden en vooroordelen. Ook de zwalkende politiek op het stuurloze en dwarsliggende Curaçao bemoeilijkt de opbouw van hun imperium.

Mijn oordeel over die eerste hoofdstukken kun je lezen in de blog die ik er toen over heb geschreven. De conclusie was dat ik het hele boek wilde gaan lezen omdat het me genoeg boeide om te willen weten hoe het verder gaat. Daarnaast ook om meer te weten over de politiek van de Antillen.

Nu ik het hele boek heb gelezen moet ik helaas vaststellen dat het me uiteindelijk toch is tegengevallen. Het boek leest makkelijk weg maar, alhoewel ik in de Antillen geïnteresseerd ben, werden alle details over de corruptie daar en over de ontwikkeling van het nieuwe Spechtconcern op het eiland mij uiteindelijk een beetje teveel. Het verhaal over de personages, hun relaties en het incident met de vermiste Duitse toerist is daaraan ondergeschikt gemaakt en dat vond ik jammer. Alle details halen de spanning en snelheid uit het verhaal.

De personages blijven te oppervlakkig. Dat was ook mijn oordeel over een eerder boek van Hoben (De Antilliaanse Huisdame). Meer aandacht voor de personages maakt een roman naar mijn idee interessanter om te lezen. Daarbij is de roman tamelijk eenvoudig van opzet en lijkt het incident met de Duitse toerist te zijn opgenomen om de spanning op te voeren.

Wat ik leuk vind is dat het fictie betreft maar dat de werkelijke wereld een bron van inspiratie voor Hoben is geweest. Daardoor blijf je als lezer toch het idee houden dat het allemaal zo gebeurd zou kunnen zijn. Ik noemde in mijn eerdere blog al de gelijkenis tussen Bonaire en Puragua en die tussen van der Valk en het Spechtconcern. De vermissing van de Duitse toerist doen mij sterk denken aan de vermissing van Natalee Holloway. Tot de ingeschakelde F16’s aan toe. Maar dat kan natuurlijk ook toeval zijn.

Het zal van de mate van interesse in de Antilliaanse politiek en de ontwikkelingen van een hotelconcern afhangen of een lezer het boek een hoge waardering geeft. Mijn oordeel: twee sterren.

Stormgevaar – Elizabeth George

Oorspronkelijke titel: The Edge of Nowhere
Vertaald door Hugo Kuipers

Ik las Stormgevaar als recensieboek voor de boekgrrls. Door de jaren heen heb ik al aardig wat titels van George gelezen. Altijd met veel genoegen en daarom was ik extra nieuwsgierig naar dit eerste deel van de nieuwe serie Het Fluistereiland.

Hannah Armstrong heeft een bijzondere gave, ze hoort wat mensen denken als fluisteringen in haar hoofd. Haar stiefvader kent deze gave en hij weet dat zij op deze manier heeft “gehoord” dat hij iemand heeft vermoord. Daarom zit er voor Hannah en haar moeder Laurel niets anders op dan te vluchten.
Hannah gaat voortaan met een ander uiterlijk door het leven. In haar nieuwe omgeving heeft ze Becca King. Laura zorgt ervoor dat Becca tijdelijk bij een vriendin van haar kan wonen op het eiland Whidbey. Als Becca daar aankomt blijkt de vriendin te zijn overleden. Door tussenkomst van Seth Darrow wordt Becca opgevangen door Debbie Grieder. Zij gaat bij Debbie en haar twee kleinkinderen Josh en Chloe in haar motel wonen. Daarmee lijkt Becca een plek te hebben gevonden waar ze kan wachten tot Laurel haar weer komt ophalen. Maar als een klasgenoot bewusteloos onder aan een klif wordt gevonden, loopt het heel anders dan gedacht.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het was een tegenvaller. Zoals alle boeken van George is ook Stormgevaar een boek wat lekker leest, vlot geschreven, niet al te ingewikkeld taalgebruik. Hier en daar een paar foutjes in de tekst, maar dat mag geen naam hebben. Toch kan het boek niet tippen aan eerdere titels van Elizabeth George die een stuk origineler en spannender waren.
Voor mij was een meisje dat de gedachten van anderen hoort en een helderziende vrouw die weet wat anderen denken een beetje teveel in een verhaal. Dat gold eveneens voor de drie mensen die alle drie om wat voor reden dan ook niet durven te vertellen waarom ze doen zoals ze doen en dat vrijwel tot de laatste bladzijde volhouden zodat het vooral lang duurt voor een beetje duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit. Zoiets veroorzaakt vooral ergernis. Het is ook een beetje gemakkelijk om op die manier te proberen de spanning vast te houden. Het boek heeft daardoor soms meer weg van een flauwe liefdesroman – krijgen ze elkaar wel of krijgen ze elkaar niet – dan van een thriller. Ook het slot  is niet sterk. Eigenlijk het meest voor de hand liggende eind dat je zou kunnen bedenken. Bij mijn weten is dit de eerste keer dat George een serie schrijft en misschien was het daarom moeilijk om een goed slot te bedenken want het moet natuurlijk wel een uitnodiging voor de lezer zijn om het volgende deel uit de serie op te pakken. Dat is wat mij betreft niet gelukt. Daarom waardeer ik het boek met twee sterren.

Een Boek vol Leugens – Mary Horlock

Oorspronkelijke titel: The Book of Lies. Vertaald door Mariëtte van Gelder.

Dit boek kreeg ik als recensie-exemplaar bij de boekgrrls. Op grond van de korte beschrijving leek Een Boek vol Leugens me wel de moeite. “een briljant debuut”, “lang verborgen familiekwesties die ons uiteindelijk inhalen” en “een verhaal over individuele of collectieve schuld”. Dat waren de kreten waardoor ik een kansje waagde om dit recensieboek te winnen.

De geheimen in het boek zijn die van de vijftienjarige Catherine Rozier en haar oom Charles Rozier. Catherine weet als enige hoe haar vriendin Nicolette is verdwenen. Charles Rozier was ongeveer even oud in de Tweede Wereldoorlog. Toen de Duitsers het eiland hadden bezet werd zijn vader beschuldigd van spionage. Hij weet wat wat er toen is gebeurd.

Catherine vertelt haar verhaal in 1985. Ze doet verslag van de gebeurtenissen. Bij ieder hoofdstuk staat uitdrukkelijk vermeldt hoe laat het is en waar ze zich bevindt. De geschiedenis van Charles Rozier is op schrift gezet door zijn broer, de vader van Catherine. Ook hier is bij ieder hoofdstuk aangegeven wanneer dat is gebeurd, 1965.

Wat mij betreft was het geen briljant debuut. Het boek heeft me geen moment geboeid. Het is moeizaam lezen met alle tussenzinnen en uitstapjes, de vaak semi-wetenschappelijke voetnoten en het soms overdreven wollig taalgebruik. Met dat laatste bedoel ik bijvoorbeeld “ik keek in de kristallijnen, twinkelende zee”. Het verhaal hangt als los zand aan elkaar. Het duurt lang voordat duidelijk wordt waarom beide verhalen naast elkaar worden verteld. Feitelijk gaat het boek meer over geheimen dan over leugens. Veel personen in het boek dragen een geheim met zich mee. Dat geldt niet alleen voor Charles en Catherine. Beide hoofdpersonen zijn goed uitgewerkt. Voor Charles Rozier is wel sympathie op te brengen maar Catharine is een vervelende puber met een enorm gebrek aan zelfvertrouwen. Mary Horlock heeft er voor gekozen om Catherine in haar verhaal vaak hoofdletters te laten gebruiken. Zoals “ze was een Liegbeest en een Verraadster” en het “was geen Gruweldaad”. Het komt wat gekunsteld over. Net als de voetnoten overigens.

Nee,  helaas, mijn boek was het niet. Het heeft me moeite gekost om het boek uit te lezen en een volgende roman van deze auteur zal dan ook niet snel op mijn leeslijstje verschijnen. Mijn waardering, twee sterren.

Rood Waas – Patricia Cornwell

Patricia Cornwell – Rood Waas, editie 2011, 400 blz.
Oorspronkelijke titel: Red Mist. Vertaald door Mieke Trouw-Luyckx en Yolande Ligterink

Rood Waas werd me toegezonden door Uitgeverij Sijthoff. Ik was een van de gelukkigen die het boek mochten lezen voor de Crimezone Buzzz-club. De kreten op de achterflap zijn niet gering. Op nu.nl “De echte Scarpetta” is terug, de Volkskrant “Cornwell excelleert als ze de menselijke geest ontrafelt”, het AD “Eenzame topklasse”. Deze uitlatingen in combinatie met het plezier en de spanning waarmee ik eerdere Scarpetta-romans van Cornwell heb gelezen, zorgden er voor dat ik met hoog gespannen verwachtingen aan het boek ben begonnen.

Kay Scarpetta gaat op bezoek bij Kathleen Lawler, in de extra beveiligde afdeling van Georgia Prison for Women. Kathleen Lawler zit een straf van 20 jaar uit omdat ze iemand heeft doodgereden terwijl ze dronken achter het stuur zat. Vreemd genoeg gaat Kay niet op eigen initiatief op bezoek, het is Kathleen die haar heeft uitgenodigd. Kay besluit op het verzoek in te gaan omdat ze meer wil weten over de moord op Jack Fielding, een van haar collega’s. Jack lijkt te zijn doodgeschoten door Dawn Kincaid, de dochter van hem en Kathleen.

Het werd een tegenvaller. Tot hoofdstuk 15 was het verhaal vooral chaotisch, moeilijk te volgen en helemaal niet boeiend. Het kabbelt allemaal een beetje voort, beschrijvingen van de omgeving en planten voeren de boventoon. In principe lees ik een boek altijd uit en als je een boek krijgt toegestuurd voor een recensie dan is er een extra reden om het boek uit te lezen maar het heeft wel moeite gekost. Gelukkig wordt het verhaal na hoofdstuk 15 spannender, iets minder chaotisch en er lijkt naar een plot te worden toegewerkt. De lezer wordt meer meegenomen in het verhaal en de komst van Lucy en Benton helpen het verhaal meer spanning te geven. Uiteindelijk is de plot wel erg simpel. Persoonlijk vind ik het altijd aardig als ik door goed lezen en nadenken, zelf had kunnen bedenken hoe de vork in de steel zit. Dat zal geen enkele lezer lukken omdat Kay uiteindelijk meer weet dan de lezer. Jammer.

Tot slot de personages. Het mag dan al even geleden zijn dat ik de laatste Scarpetta-roman heb dichtgeslagen, de Kay en Marino van toen herkende ik niet. Vlakke personen, weinig karakter en slecht uitgewerkt. De lezer die nooit eerder een Scarpetta-roman van Cornwell las, zal zich zeker afvragen wat de populariteit van deze romanfiguur toch kan hebben veroorzaakt. Ook de beperkte rol van zowel Benton als Lucy vond ik een gemis. Misschien moet Cornwell eens denken aan een spin-off waar Benton en Lucy het verhaal dragen.

Door de tweede helft van het boek krijgt Rood Waas van mij twee sterren.

The Concert Ticket – Olga Grushin

The Concert Ticket was my bookclubs pick for this month. I couldn’t remember if I voted for this title but my sent email box told me I did. Why? I really can’t remember. Maybe the short description I’ve been reading on bol.com or all the great reviews in several newspapers. However, it’s not my kind of book at all. The Concert Ticket reminds me of “Waiting for Godot” but with less humor.

The language is brilliant but nothing happens. Four people in a family, all waiting in line for a kiosk. Not knowing what it might sell. It turns out that the kiosk will actually sell tickets for a concert by Igor Selinsky. For very different reasons all family members desperately want to buy a concertticket. Waiting, day-after-day, week-after-week, month-after-month, a whole year. As only one ticket per person is available Anna, Sergei and Alexander start taking turns waiting in line. In the meanwhile living in the same house but not living together. A quote from Anna, one of the main characters “she knew it was only the line, scraping their days empty of meaning and warmth, taking them away from each other, making their lives so much smaller”.

I shall be honest, I quit reading because I  didn’t enjoy this novel at all.  To me it’s a depressing story. No happiness, no laughs, grey and rainy. The pace is leisurely. The beautiful descriptive style from the author simply isn’t enough. Therefore, only two stars.

If you like to read all the “wow”-reviews. Try The Guardian and The Independent. Finally Olga Grushins official website.