Alle bessen kun je eten – Gemma Venhuizen

Via de weblog van Marleen Janssen kan je “Marleens boek van de week” winnen. Ik was een van de gelukkige winnaars van dit boek.

Op grond van de beschrijving leek “Alle Bessen Kun Je Eten” een interessant boek te zijn. Dat kwam alleen al door de zinsnede “op zoek naar liefde bij -30 graden”. Een temperatuur waarbij ik zelf al snel zou zijn uitgezocht om naar +30 af te reizen.
Volgens de achterflap gaat het boek over het leven buiten kaders, verlangen naar wat voorgoed voorbij is en wat nooit zal zijn, de angst voor verkeerde keuzes.

“Alle Bessen kun je eten” is de debuutroman van Gemma Venhuizen, in het dagelijks leven journalist en schrijfster van onder meer een wekelijkse column in de Volkskrant.

Het verhaal gaat over de 23-jarige Jasmijn. Voor een fotografieproject van haar opleiding wordt ze naar Spitsbergen gestuurd. Waarom ze deze opleiding volgt, is mij niet duidelijk geworden. Veel ambitie in die richting en vertrouwen in haar eigen fotografische kwaliteiten lijkt ze niet te hebben. Haar ervaringen op Spitsbergen worden afgewisseld met terugblikken op gebeurtenissen in haar leven en haar voettocht door Noorwegen. Een voettocht die duidelijk later plaatsvindt dan het fotografieproject. In Spitsbergen woont Jasmijn samen met een groep studenten in een appartement en vanaf het eerste moment is zonneklaar dat ze verliefd gaat worden op Lars. Al snel blijkt dat haar voettocht in Noorwegen alles met Lars te maken heeft.

Normaal gesproken vind ik verschillende verhaallijnen in een roman bijdragen aan de spanning. Dit boek is daarop een uitzondering. Juist door de verhaallijnen naast elkaar is de afloop geen verrassing meer. Het enige dat nog rest is de vraag hoe dat zo kon gebeuren, wat was de verwachting van Jasmijn bij het maken van de voettocht. Dat laatste wordt overigens nergens duidelijk, de lezer kan dit slechts vermoeden.

De hoofdpersoon Jasmijn ging mij gaandeweg het verhaal steeds meer tegenstaan. Wat een egocentrische zeurpiet. Alleen maar met zichzelf bezig, geen enkel empathisch vermogen. Pubergedrag. Geen daadkracht of zelfredzaamheid. Bij de eerste de beste tegenvaller terug naar papa en mama. Van de andere personages in het boek kan je niet zoveel vinden. Ze blijven oppervlakkig. Ook voor de schrijfster lijkt alles om Jasmijn te draaien. De ouders, haar medebewoners in het appartement, haar vriend, ze zijn allen slechts bijzaak.

Het boek zou moeten gaan over het maken van keuzes. Dat zegt Venhuizen zelf ook in een interview. Dromen versus de werkelijkheid en het loslaten van verwachtingen.
Als dat de bedoeling van de schrijfster was dan is dat wat mij betreft in het het boek niet tot uitdrukking gekomen. Ik zie Jasmijn geen keuzes maken, eerder het tegendeel. Zij laat zich leiden door regels van anderen, door een verliefdheid, door een leraar in haar opleiding. Het is het verhaal van een puber met zelfbeklag en liefdesverdriet.

De schrijfstijl van Venhuizen is luchtig, makkelijk leesbaar. Ze kan mooie sfeerbeschrijvingen van het landschap in Spitsbergen respectievelijk Noorwegen neerzetten. Het boek leest dan ook lekker weg.  Leuk voor een regenachtige zondag in een luie stoel. Niet meer dan dat.
Jammer, een volgende roman van Gemma Venhuizen zal ik niet snel oppakken. Twee sterren is mijn oordeel.

Venhuizen heeft een eigen website.

The Ophelia Cut – John Lescroart

Netgalley sent me a free download of the Ophelia Cut by John Lescroart, another title in the series with one of the most famous crime novel characters Dismas Hary.

In the Ophelia Cut Hardy is defending Mose, his brother in law, who is accused of committing a murder. Mose is supposed to have killed the rapist of his daughter. At the same time there is a growing concern that Mose will become talkative about a police cover-up they’re both involved in.

I really enjoyed reading the Ophelia Cut. It’s is well written. The core characters, Dismaz, Mose and Glitsky are sympathetic, very human and fully formed. It’s not just a whodunit. Lescroart really does a great job of keeping the reader in suspense about Moses’ guilt or innocence. Even in the end you can’t really be sure if Mose is the actual killer or not.

It is a good overall read, especially if you enjoy reading legal thrillers. Only the courtroom part could have had more pace, it’s a bit long-winded.

This is not my first read of a title by John Lescroart, nor my first read about character Dismas Hardy and definitely will not be my last.

Here you can find the website of John Lescroart.

The Passion – Jeanette Winterson

Voor de leesgroep van de Vrouwenbibliotheek las ik dit boek. Winterson was tot dan toe een mij onbekende auteur. Dat is juist zo leuk aan een leesgroep. Je leest boeken die je zelf niet zo snel zou hebben opgepakt of die wellicht aan je aandacht zijn ontsnapt. Er wordt tenslotte zoveel op de markt gebracht. Een boek kan soms een tegenvaller zijn maar een andere keer blijkt het een juweeltje dat je niet had willen missen. En dat was bij dit boek The Passion zeker het geval. Je kunt mijn blog er op nalezen, ik begin nooit met mijn oordeel over het boek. In dit geval wel. Vijf sterren.

Wat een mooi, knap geschreven boek. En wat een fantastisch eind. Met “eind” bedoel ik in dit geval niet de laatste paar bladzijden maar het hele vierde deel. Naarmate ik met lezen vorderde, had ik al het gevoel weer een vier-sterren boek in handen te hebben. Het prachtige slot zorgde voor een vijfde ster. Een auteur waarvan ik zeker meer wil gaan lezen. Maar goed, waar gaat The Passion eigenlijk over.

Het boek bestaat uit vier delen. In het eerste deel vertelt Henri zijn verhaal. Hij heeft zich aangemeld bij het leger van Napoleon. Als soldaat wordt hij verantwoordelijk voor het slachten en het bereiden van de kippen, het favoriete gerecht van Napoleon. Een originele insteek voor een verhaal, niet? Winterson zet haarscherp neer hoezeer Napoleon de passie voor Henri is. Hij gaat voor hem door het vuur, wil alles voor hem doen. Tot de veldtocht naar Rusland. Daar ervaart Henri dat er een groot verschil is tussen droom en realiteit.

Villanelle vertelt haar verhaal in het tweede deel. Het speelt zich af in Venetië. Ze is dochter van een gondelier en wordt uiteindelijk verkocht Franse officieren. Zo belandt zij in Rusland.

Tot dit moment heb je als lezer het idee twee korte verhalen te hebben gelezen. Het eerste verhaal vond ik enorm boeiend, soms humoristisch. Winterson weet je mee te nemen in de gedachten van Henri, zijn overwegingen, gevoelens, emoties. Het tweede deel kon me iets minder boeien, soms wat langdradig. Maar dat is ook het enige wat ik minder vind aan dit boek. In het derde deel weet  Winterson de levens van Henri en Villanelle op een kunstige manier te vervlechten waarbij passie opnieuw een hoofdrol speelt. Henri sluit het verhaal af. Hij leeft in afzondering en overdenkt zijn leven, Napoleon en Josephine, zijn passie voor Villanelle. Dit laatste deel zorgt van begin tot eind voor kippenvel. Henri neemt je mee in het diepste van zijn gedachten, zijn dromen en zijn passie.

The Passion, een boek over een zoektocht naar passie. Wat betekent passie in het leven van een mens en wat is hij bereid daarvoor op te geven. Een verhaal waarbij droom en realiteit hand in hand gaan. Prachtig geschreven, meeslepend en genoeg om achteraf over na te denken. Een absolute aanrader.

Jeanette Winterson heeft een officiële website.

“My characters are always on the outside; the spotlight’s not on them. But they do get somewhere” (Jeanette Winterson)

Villa Triste – Lucretia Grindle

Oorspronkelijke titel: The Villa Triste.
Vertaald door Saskia Peterzon-Kotte.

Hier en daar had ik wat positieve geluiden opgevangen over dit boek en daarom was ik blij met de mogelijkheid om het boek voor de Vrouwenbieb te kunnen recenseren. Met de schrijfster en haar boeken was ik helemaal niet bekend. Een eerste kennismaking dus.

Ik dacht een boek te gaan lezen over het Italië in WO II. Over een familie in oorlogstijd en de gevolgen daarvan op hun leven. Ook na een stukje in het boek te hebben gelezen, verkeerde ik nog steeds in die veronderstelling. Begrijp me niet verkeerd, dat is óók zo, maar ik was verrast toen er ineens een sprong in de tijd werd gemaakt. Van 1943 springen we naar het Florence van 2006 en een oude man blijkt te zijn vermoord. Politiechef Pallioti wordt belast met het onderzoek naar de moordenaar. De roman blijkt ineens ook een thriller te zijn.
Het verhaal gaat weer verder in 1943. De zusjes Caterina en Isabella Gammacio wonen nog thuis. Zij hebben achtereenvolgens te maken met de fascisten van Mussolini en de Duitse bezetter. De zusjes en hun familie proberen ieder op hun eigen manier te helpen bij het in veiligheid brengen van Joden en geallieerden. Het bieden van die hulp heeft uiteindelijk ingrijpende gevolgen.

Het duurt even voor het verband tussen beide verhaallijnen duidelijk wordt. Ik heb dan toch al een vijfde deel van het boek gelezen. Een beetje geduld moet je wel hebben. Je hoeft je niet ongerust te maken de draad kwijt te raken want Grindle heeft het niet gecompliceerd gemaakt. Het is altijd volstrekt duidelijk op welke datum en op welke plaats iets zich afspeelt. Persoonlijk houd ik wel van romans met verschillende verhaallijnen die zich afspelen in heden en verleden. Twee verhaallijnen waarvan je vermoedt dat ze met elkaar te maken zullen hebben maar nog geen idee hoe, nodigen uit tot doorlezen. In mijn geval moet ik me bedwingen om niet steeds sneller te gaan lezen .

Grindle geeft de personages relatief veel aandacht. De politiechef komt er wat bekaaid vanaf maar het verhaal gaat ook niet over hem. Hij is een instrument van de schrijver om de verhaallijnen bij elkaar te brengen.

Het boek is vlot geschreven en leest lekker weg. Daarbij is het ook spannend want bij die ene moord blijft het niet en de clou van het verhaal blijft tot het eind bewaard.
Soms vond ik de zinnen wat al te kort geschreven en wat betreft taalgebruik niet zo sterk. Daarbij is het natuurlijk de vraag of de auteur het zo op papier heeft gezet of dat de vertaler niet zo’n beste dag had. Ik heb de originele versie niet gelezen en kan dit daarom niet beoordelen. Denk bijvoorbeeld aan twee zinnen achter elkaar met “toen” als eerste woord. Maar ook een passage waarbij de zinnen achtereenvolgens beginnen met “hij had”, “hij had”, “maar hij had”, “hij keek”, “als hij snel was” en “hij stak over”. Niet zo heel fraai en het stoort enigszins.

Al met al is Villa Triste een lekker boek om te lezen. Voor mijzelf was er een bewustwording van het feit dat ik eigenlijk niet zoveel weet over Italië in de WO II. Er worden naar mijn idee ook aanmerkelijk minder boeken op de markt gebracht met Italië in WO II als thema dan over Duitsland, Frankrijk of Engeland.

Een diepgaande roman moet je niet verwachten maar als je op zoek bent naar een aardig boek voor op vakantie of in je luie stoel tijdens een regenachtig weekend dan is Villa Triste zeer geschikt.

Lucretia Grindle is geboren in Boston, Massachusetts en ze woonde afwisselend in de VS en in Engeland. Ze is freelance journaliste geweest en debuteerde met de psychologische thriller Nachtschimmen en heeft inmiddels al meerdere titels op haar naam staan.

Hello HelloFresh!

Door ZTRDG werd ik op het spoor gezet van HelloFresh.nl. Een jong initiatief waarbij je alle ingrediënten voor 3 of 5 maaltijden kan bestellen. Daarbij kan je dan aangeven of de hoeveelheid voor 1, 2, 3 of 4 personen moet zijn. ZTRDG gaf een behoorlijke korting om het een keer te proberen. Via de website van HelloFresh meteen een box besteld met 3 maaltijden voor 2 personen. Voor vegetariërs is een special veggie-box ontwikkeld. De eerste keer moet vooraf worden betaald. Heel eenvoudig via PayPal of iDeal. En dan maar afwachten wat er komt.

Drie dagen voor de geplande bezorgdatum wordt er keurig een mailtje afgeleverd met het tijdstip waarop de box zal worden bezorgd. En er komt nog een mailtje. De inhoud van de box blijft niet helemaal een verrassing want een van de recepten is kip-mangospiesjes met sperziebonen. In de mail informatie over de mango en een filmpje waarin te zien is hoe de geleverde tortellini wordt gemaakt. Een leuke aankondiging van het pakket!

Op maandagavond wordt de box bezorgd. Het is een verrassing wat er verder allemaal in de doos zit en hoe het eruit zal zien. Het pakket wordt netjes op tijd bezorgd (interval van 2 uur). Hartstikke nieuwsgierig, de grote doos natuurlijk meteen opengemaakt. En dan zie je dit.

Ik kan niet anders zeggen dan dat het allemaal keurig verzorgd en fris wordt afgeleverd. Dat is op de foto’s ook wel te zien.

Een overzicht met alle ingrediënten, een boekje met de recepten en zelfs de spiezen voor de kip-mangospiesjes worden geleverd. Echt super. De recepten lijken ook niet erg ingewikkeld en daarbij is ook nog duidelijk aangegeven wat je zelf in huis moet halen. Voor het eerste recept is dat alleen zonnebloemolie en zout. Daar hoef ik de deur niet voor uit.

Vanavond eten we visstoof uit de oven met gele curry en geurige jasmijnrijst. Morgen de kip-mangospiesjes met sperziebonen en krieltjes en overmorgen mylena tortellini met aubergine en pijnboompitten. Het enige waarvoor ik zelf moet zorgen zijn zonnebloemolie, olijfolie, peper, zout, kerrie, suiker, oregano, gedroogde koriander en balsamicoazijn. Verder zit alles in het pakket. De eerste kennismaking met HelloFresh is veelbelovend. En nee, ik heb geen aandelen, het ziet er gewoon allemaal heel erg goed uit.

Ik zal jullie nog laten weten of het gesmaakt heeft. En als je ook een HelloFresh-pakket wilt proberen, gebruik dan deze code CF9A2Y. Daarmee krijg je € 20 korting op je eerste pakket. En dat is niet niks, dacht ik zo.

Vijf – Ursula Poznanski

Oorspronkelijke titel: Fünf
Vertaald door Bonella van Beusekom.

Voor Poznanski is dit de eerste thriller voor volwassenen. Om als thrillerauteur bekend te worden onder een breder publiek introduceert Karin Slaughter Poznanski bij haar lezerspubliek via Slaughterhouse.

Ik mocht Vijf lezen voor de Crimezone-leesclub “Van Overzee”.

Het boek heeft een mooie cover die past bij de tekst op de achterflap, “in de vroege ochtendmist wordt in een weiland het lichaam van een vrouw gevonden”. De proloog zorgt direct voor spanning. Wat wil je ook met dit begin “De plek waar zijn linkeroor had gezeten, klopte op het ritme van zijn hartslag. Snel, panisch.”. Maar Poznanski laat meteen zien dat ze ook een mooi sfeerbeeld kan scheppen. “de ochtendmist omhulde haar als een vochtige lijkwade”. Ze heeft een schrijfstijl die weet te boeien, die lekker wegleest.

De gevonden vrouw blijkt te zijn vermoord. Op haar voetzolen zijn getallen getatoeëerd. De rechercheurs Beatrice Kaspary en Florin Wenninger gaan op zoek naar de dader. Ze hebben er een zware dobber aan want het blijft niet bij dit ene slachtoffer. De moordenaar lijkt geocaching als  hobby te hebben. Via gps-coördinaten en raadsels stuurt hij de rechercheurs naar een volgende plek waar hij een “schat” heeft verborgen. Zijn het willekeurig gekozen slachtoffers of is er een verband?

En wat vond ik er van. Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Het is een lekker pageturner (hebben we daar eigenlijk al een mooi Nederlands woord voor?), moeilijk weg te leggen want Poznanski weet de lezer in het boek te trekken en mee te sleuren naar de ontknoping. De karakters zijn sympathiek. Ze spreken elkaar wat formeler aan dan wij gewend zijn (met de achternaam) en dat is even wennen. Soms past het taalgebruik daar niet helemaal bij. Ik heb het origineel niet gelezen dus ik kan niet beoordelen of dat een tekortkoming is van de auteur of van de vertaler. De schrijfster probeert de karakters iets meer diepgang te geven. Zo blijkt Beatrice een echtscheiding achter de rug te hebben en min of meer te worden gestalkt. Maar dat komt niet zo uit de verf. Soms mis ik dat, hier niet. De verhaallijn is complex en de plot verrassend. Daarbij is geocaching als rode draad voor de moordenaar erg origineel wat het verhaal een extra dimensie geeft. Ook de nummering van de hoofdstukken, de latitude en longitude coördinaten draagt bij aan het verhaal. Helemaal als bij het intoetsen van de coördinaten op Google/maps ook nog blijkt dat deze de in het boek bedoelde plek werkelijk aangeven en daarmee laten zien hoe de omgeving van het misdrijf eruit ziet. Je ziet Beatrice en Florin nog net niet rondlopen.

Wat mij betreft is de kennismaking met Ursual Poznaski geslaagd. Karin Slaughter heeft haar boek terecht onder de aandacht gebracht. Een goede thriller, 4 sterren is mijn waardering. Ik kijk uit naar haar volgende boek. Toch nog een opmerking. Die term “literaire thriller”, kunnen we daar ook vanaf?

Ursula Poznanski heeft een eigen website.
En de geocaching gemeenschap die in het boek steeds terugkomt? Die is er ook echt, geocaching.com.
Maar let op, zoals in het boek staat, je account kan nooit worden verwijderd alleen “disabled”.

In 2012 las ik deze 43 boeken

In 2012 heb ik heel wat gelezen. Bij de 2012-reading-challenge van Goodreads had ik het aantal boeken dat ik dacht te gaan lezen heel wat hoger ingeschat. Het werden er uiteindelijk 43. Dat zijn er 6 minder dan vorig jaar. In 2013 moet er ruimte te vinden zijn om meer boeken te lezen. Niet omdat het moet maar gewoon omdat het leuk is.

Dit zijn de boeken van 2012, gerangschikt op het aantal sterren. Een top 3 met vijf sterren dit jaar. De onbetwiste nummer 1 is toch echt HhhH van Laurent Binet. Op de tweede plaats een spannende thriller van een tot dan toe voor mij onbekende schrijver, 13 uur van Deon Meyer. The Unlikely Pelgrimage of Harold Fry eindigt op de derde plaats. De recensie hiervan moet ik nog schrijven, die houden jullie nog te goed.

Naast de boeken die ik met vijf sterren heb gewaardeerd zijn er maar liefst 24 boeken met 4 sterren op de lijst. Ook 2012 is een goed leesjaar geweest.