Het Boschhuis – Pauline Broekema

BoschhuisNot Just Any Book  heeft een leesclub voor bloggers met een literaire smaak. Elke twee maanden mag je een of twee boeken kiezen om samen met de anderen te lezen en erover te bloggen. Het Boschhuis van Broekema is het eerste boek dat ik voor de leesclub Een Perfecte Dag voor Literatuur lees.

Pauline Broekema. Een naam die velen bekend in de oren zal klinken, want zij is bekend als redacteur van het NOS-journaal. Het Boschhuis is  niet haar eerste boek. Eerder schreef zij Benjamin en In het Puin van het Getto (website).

Als haar moeder is overleden, haalt Broekema de koffer met het familiearchief van zolder en gaat er mee aan de slag. Haar moeder had de koffer met inhoud geërfd van haar vader Juul ter Beek. Het Bosschuis is het verhaal dat zij heeft samengesteld uit alle documenten, brieven en foto’s die zij in de koffer vindt.

Het Boschhuis bestaat uit drie delen, drie generaties ter Beek. Het eerste deel verhaalt over grootvader Frans Jan ter Beek. Samen met Jannetje Post reist hij af naar Indië om daar een tabaksplantage te exploiteren. Hun zoon Juul is de hoofdpersoon in het tweede deel. Na de tabaksplantages is dit een heel ander verhaal, Kees Boeke en zijn volgelingen spelen hierin een belangrijke rol. Tot slot de gevolgen van de Tweede wereldoorlog voor de familie ter Beek. De SD heeft intrek genomen in Maliebaan 74, arrestanten gaan naar de gevangenis aan het Wolvenplein. De oom van Broekema wordt aan het eind van de oorlog gefusilleerd, het is de broer van haar moeder.

Op grond van de beschrijving leek het boek me interessant. Misschien omdat ik zelf veel onderzoek naar mijn voorouders heb gedaan en zo’n koffer met een heel familiearchief mij een fantastische vondst lijkt. Toch heeft het boek me nooit gegrepen. De auteur gebruikt korte zinnen. Ze schrijft afstandelijk, de hele familiekroniek is beschouwend geschreven. Door die schrijfstijl, bijna als een documentaire, kwam ik niet in het verhaal. Het raakte me niet. Ik werd er niet bij betrokken. Vreemd genoeg beleefde ik het lezen voortdurend als het voorlezen van het journaal.
Broekema maakt goede sfeerbeschrijvingen. De keuze om drie generaties Ter Beek te gebruiken om de familiegeschiedenis te vertellen, is voor de hand liggend maar ieder deel heeft wel een heel eigen karakter. Toch heeft dat er niet voor gezorgd dat ik het boek een hoge waardering geef. Het heeft me teveel moeite gekost om door te lezen. Daarom waardeer ik het boek met 1 ster.

6 Reacties to “Het Boschhuis – Pauline Broekema”

  1. Judith Says:

    Grappig dat jou de manier van schrijven niet lag. Ik had vooral problemen met de veelvuldige sprongen terug in de tijd. Ik vond ook dat het eerste en tweede deel (verder heb ik niet gelezen) nogal los van elkaar stonden.

  2. theonlymrsjo Says:

    Héél lang geleden las Simon Carmiggelt op tv voor uit eigen werk. Het heeft lang geduurd voordat ik iets van hem kon lezen zónder steeds zijn stem te horen. Ik heb het boek van Pauline Broekema niet gelezen, maar ik kan mij voorstellen dat ik tijdens het lezen ook haar steeds zou horen. En dan kan het inderdaad als een afstandelijke documentaire overkomen. Ik ben benieuwd of je er over enige weken misschien anders over denkt.

  3. petepel Says:

    Ik vond het afstandelijk en beschouwelijke nogal meevallen. Mij kwam het juist over dat ze zich regelmatig veroorloofde om in de hoofden van haar personen te kruipen om vanuit daar te vertellen hoe zij in het leven stonden. Wel ben ik het met je eens dat de verschillende delen een nogal eigen karakter hadden waardoor het boek als geheel wat onevenwichtig is.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: