Het Págaro Loco-resort – Kel Hoben

Het was inmiddels al meer dan een half jaar geleden dat ik de eerste hoofdstukken las van het Págaro Loco-resort van Kel Hoben. Een nadeel van “de eerste hoofstukken van”. Je legt het boek weg en gaat lezen voor leesclubs, boekgrrls, recensieboeken, etc. en voor je het weet ben je maanden verder.

De samenvatting op de website is veelbelovend: Puragua, het zevende ­ vaak vergeten ­ eiland van Caribisch Nederland is een slapend eilandje. Totdat het bekende Nederlandse Spechtconcern het, letterlijk ten koste van alles, tot hun vakantie-eiland wil maken. Behalve met interne familie-problemen worden de Nederlandse makamba’s Henry en Jo-Ann Specht daarbij geconfronteerd met de Puraguaanse politici en hun opportunistische regeermethoden, machtsmisbruik, intimidatie en corruptie. En met de broeierige seksuele moraal en hypocriete sfeer, de onvermijdbare culturele en etnische gevoeligheden en vooroordelen. Ook de zwalkende politiek op het stuurloze en dwarsliggende Curaçao bemoeilijkt de opbouw van hun imperium.

Mijn oordeel over die eerste hoofdstukken kun je lezen in de blog die ik er toen over heb geschreven. De conclusie was dat ik het hele boek wilde gaan lezen omdat het me genoeg boeide om te willen weten hoe het verder gaat. Daarnaast ook om meer te weten over de politiek van de Antillen.

Nu ik het hele boek heb gelezen moet ik helaas vaststellen dat het me uiteindelijk toch is tegengevallen. Het boek leest makkelijk weg maar, alhoewel ik in de Antillen geïnteresseerd ben, werden alle details over de corruptie daar en over de ontwikkeling van het nieuwe Spechtconcern op het eiland mij uiteindelijk een beetje teveel. Het verhaal over de personages, hun relaties en het incident met de vermiste Duitse toerist is daaraan ondergeschikt gemaakt en dat vond ik jammer. Alle details halen de spanning en snelheid uit het verhaal.

De personages blijven te oppervlakkig. Dat was ook mijn oordeel over een eerder boek van Hoben (De Antilliaanse Huisdame). Meer aandacht voor de personages maakt een roman naar mijn idee interessanter om te lezen. Daarbij is de roman tamelijk eenvoudig van opzet en lijkt het incident met de Duitse toerist te zijn opgenomen om de spanning op te voeren.

Wat ik leuk vind is dat het fictie betreft maar dat de werkelijke wereld een bron van inspiratie voor Hoben is geweest. Daardoor blijf je als lezer toch het idee houden dat het allemaal zo gebeurd zou kunnen zijn. Ik noemde in mijn eerdere blog al de gelijkenis tussen Bonaire en Puragua en die tussen van der Valk en het Spechtconcern. De vermissing van de Duitse toerist doen mij sterk denken aan de vermissing van Natalee Holloway. Tot de ingeschakelde F16’s aan toe. Maar dat kan natuurlijk ook toeval zijn.

Het zal van de mate van interesse in de Antilliaanse politiek en de ontwikkelingen van een hotelconcern afhangen of een lezer het boek een hoge waardering geeft. Mijn oordeel: twee sterren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: