Ik haal je op, ik neem je mee – Niccolò Ammaniti

Deze maand stond dit boek op de leeslijst van de boekgrrls. Judith was degene die het boek nomineerde. Zij vond het boek zowel grappig als serieus en ook nog eens lekker weglezen.

Van de achterflap: Een klein fictief dorp, Ischiano Scalo, aan de Italiaanse Rivièra, is het toneel voor twee adembenemende liefdesverhalen. Graziano Biglio is een veertigjarige playboy – met geblondeerd haar, zonnebankteint en strakke leren broek – die het buitengewoon met zichzelf heeft getroffen. Hij speelt gitaar en is een groot fan van de Gipsy Kings. Na veel gereis en talloze affaires is hij naar Ischiano teruggekeerd om zich te settelen met zijn ‘geliefde’ Erica, die alleen maar op zijn geld uit is. Gloria en Pietro zitten in dezelfde klas: zij is van goede komaf, woont in een villa in de heuvels, is mooi en zelfbewust. Hij is een schuchtere, onzekere en dromerige jongen, die lijdt onder het explosieve karakter van zijn vader – een verknipte herder – en is het mikpunt van treiterijen van andere jongens uit zijn klas. Wanneer Pietro door drie van zijn kwelgeesten gedwongen wordt in te breken in de school, en later, onder andere omstandigheden, ook thuis bij zijn lerares Flora – die een geheime verhouding heeft met Graziano – raken alle hoofdpersonen op dramatische wijze met elkaar verbonden.

Het was wel even doorbijten aan het begin. Het kon me allemaal nog niet zo boeien. Graziano komt over als een wat lachwekkende en zielige playboy die vooral zichzelf heel fantastisch vindt. Pietro Moroni is een wat eenzame jongen die op school wordt gepest, het thuis niet erg gemakkelijk heeft maar zich wel gelukkig prijst met zijn vriendinnetje Gloria. Aan alle personages in het boek mankeert wel iets. De familie van Pietro: een vader met losse handen, een moeder die de moed heeft opgegeven en een niet al te slimme broer. Erica, de vriendin van Graziano, die alles doet om een rol in de showbizz-wereld te krijgen. De Lerares Flora die het grootste deel voor haar zieke moeder zorgt en last but not least de drie kwelgeesten van Pietro, Pierini, Bacci en Ronca.

Het boek ging mij pas echt boeien op het moment dat Pietro gedwongen wordt in te breken in de school. De gevolgen die de inbraak heeft zijn groot. Niet alleen voor de vier jongens. Dan het vertrek van Erica, waardoor Graziano uiteindelijk het geluk lijkt te vinden. De levens van de verschillende personen vervlechten zich in elkaar. Het is een onwerkelijk verhaal maar zo geschreven dat de gebeurtenissen toch volstrekt logisch lijken. Op de achterflap wordt gesproken van twee adembenemende liefdesverhalen. Zo zou ik het niet willen omschrijven. In mijn ogen zijn het meer dramatische liefdesverhalen. Meer drama dan liefde. En vooral ook het verhaal van het egoïsme in de mensen, het ongeluk dat ze elkaar daarmee aandoen, de verstoorde relaties, de slechte kant van de mens.

Na de moeizame start heb ik het boek met veel plezier gelezen. Het leest lekker weg, het boeit, vooral serieus, mooie verhaallijnen. Daarom een vier sterren waardering. Een aanrader, wat mij betreft.

Hier kun je meer vinden over de boeken van Ammaniti en de schrijver zelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: