The Catcher in the Rye – J.D. Salinger

I promised myself about a year ago (see blogpost) that I would read more books of the list The best 60 books of the past 60 years, provided by Times Online. The Catcher in the Rye, published in 1951, is on this list and, believe it or not, I’ve never ever read it. This week I discovered it was on a banned books list as well. To me that’s very difficult to comprehend because in my opinion no books should be banned. Maybe that’s my next challenge, reading 50 banned books.

The narrator in the Catcher in the Rye is Holden Caulfield. He’s a sixteen year old boy that’s been expelled from his boarding school. Because it’s not for the first time he’s afraid to tell his parents. Holden sees no reason to stay at school but he can’t go home because his parents don’t expect him to arrive any sooner then the end of the term. Therefore he decides to spend some days in New York.

I thoroughly enjoyed reading every page of this book. It’s the realness of Holden’s character that drew me into this story. Holden is a teenage boy with a teenage mind, using teenage language with a contempt for “phonies”. He’s growing up and that’s not easy. He is often depressed, feels attached to his deceased kid brother and to his kid sister Phoebe. In fact, I think his brother and sister are the two most important people is his life. It’s Phoebe who helps him out when he needs money. It’s Phoebe who won’t let him walk away all alone.
Throughout the book Holden’s getting to know what he really likes and what makes him happy.
One of the parts in the book I enjoyed most was when his sister Phoebe points out that he doesn’t like anything. He tells her what he would like to be, “Anyway, I keep picturing all these little kids playing some game in this big field of rye and all. Thousands of little kids, and nobody’s around –nobody big, I mean–except me. And I’m standing on the edge of some crazy cliff. What I have to do, I have to catch everybody if they start to go over the cliff–I mean if they’re running and they don’t look where they’re going I have to come out from somewhere and catch them. That’s all I’d do all day. I’d just be the catcher in the rye and all. I know it’s crazy, but that’s the only thing I’d really like to be. I know it’s crazy”.
Well, don’t you like that? Straight from the heart, I would say.

The last sentence in the book is one to remember, “It’s funny. Don’t ever tell anybody anything. If you do, you start missing everybody”.

This book really deserves to be listed as one of the best 60 books of the past 60 years. Four stars out of five.

I would like to recommend reading “J.D. Salinger’s Holden Caulfield, Aging Gracelessly“  by Jonathan Yardley in the Washington Post on october 19, 2004.

We Need to Talk about Kevin – Lionel Shriver

On the cover: Shortly before his sixteenth birthday Kevin Khatchadourian kills seven of his fellow high-school students, a cafetaria worker and a teacher. He is visited in prison by his mother, Eva, who narrates in a series of letters to her estranged husband, Franklin, the story of Kevin’s upbringing. For his powerful, shocking novel, Lionel Shriver was awarded the Orange Prize for fiction.

In We Need to talk about Kevin vertelt de Eva, de moeder van Kevin over haar opgroeiende zoon. Het verhaal begint voor zijn geboorte, in de brieven schrijft ze over de beslissing om een kind te nemen en hoe zij de geboorte van Kevin heeft ervaren. Haar relatie met Kevin en hoe zij aankeek tegen de relatie tussen haar man, Frank en hun zoon, het onbegrip dat ontstond tussen hen beide. Het onvermogen van haar man om te zien hoe Kevin werkelijk was, hoe hij door hem voor de gek werd gehouden en altijd maar de kant van hun zoon koos. Zij is ervan overtuigd dat hun zoon vanaf de geboorte slecht was, ze vertelt haar man over de verschrikkelijke dingen die hun zoon heeft gedaan, over zijn slechte karakter, haar wanhoop omdat alleen zij ziet hoe Kevin werkelijk is en over de bezoeken in de gevangenis.

Alhoewel ik niet graag boeken lees die op deze manier zijn geschreven, dat wil zeggen in de vorm van brieven, geldt dat voor dit boek helemaal niet. Het heeft me geen moment gestoord. Sterker nog, ik denk dat het verhaal op deze manier aan kracht wint. Je kruipt in de huid van Eva. Dat is iets wat je je ook moet realiseren, het is het verhaal van Eva. Los van het feit dat Kevin de moorden heeft gepleegd, hoeft haar verhaal over de opgroeiende Kevin niet altijd de waarheid te zijn. Soms beschrijft ze hoe ze denkt dat iets gegaan is, terwijl ze er zelf niet bij is geweest. Ze schrijft over haar gevoelens en vertelt daarbij wat de bedoeling van Kevin is geweest, maar dat hoeft niet zo te zijn. Bijvoorbeeld, zal de pasgeboren Kevin werkelijk borstvoeding hebben geweigerd uit afkeer van zijn moeder? Dat lijkt toch nauwelijks voor te stellen.

Maar goed, met dit in het achterhoofd, is het een intrigerend boek, een horror-story, een ervaring die je zelfs je ergste vijand niet zou toewensen. Het boek heeft mij geboeid vanaf de eerste bladzijde tot de laatste, daarom vier sterren. Een aanrader.

Voor wie het leuk vindt, een review in de Guardian en een interview met Shriver op de BBC. Zoals zo vaak, is ook van dit boek een film gemaakt. Ik weet nog niet of ik die ga zien. In mijn hoofd is bijna een foto opgeslagen van de hoofdpersonen uit het boek. En die lijken in het geheel niet op de personages op de foto. Dat zou ook wel heel toevallig zijn

Cloud Atlas – David Mitchell

From the cover: ‘Souls cross ages like clouds cross skies …’ A reluctant voyager crossing the Pacific in 1850; a disinherited composer blagging a precarious livelihood in between-the-wars Belgium; a high-minded journalist in Governor Reagans California; a vanity publisher fleeing his gangland creditors; a genetically modified dinery server on death-row; and Zachry, a young Pacific Islander witnessing the nightfall of science and civilisation the narrators of CLOUD ATLAS hear each others echoes down the corridor of history, and their destinies are changed in ways great and small. In his extraordinary third novel, David Mitchell erases the boundaries of language, genre and time to offer a meditation on humanitys dangerous will to power, and where it may lead us.

The novel consists of six nested stories that take us from the remote South Pacific in the nineteenth century to a distant, post-apocalyptic future. Each tale is revealed to be a story that is read (or watched) by the main character in the next. All stories but the last one get interrupted at some moment, and after the sixth story concludes at the center of the book, the novel “goes back” in time, “closing” each story as the book progresses in terms of pages but regresses in terms of the historical period in which the action takes place. Eventually, readers end where they started, with Adam Ewing in the Pacific Ocean, circa 1850.

It’s a very intriguing book. Quite surprising when you’re reading the story about Adam Ewing, curious what will happen next and then it suddenly ends in mid-sentence. Same with the next story. David Mitchell is jumping around in time and it’s up to the reader to discover the link between the stories. The middle narrative, “Sloosha’s Crossin’ an’ Ev’rythin’ After” isn’t that easy to read because of the strange, but it’s very creative ‘future” english.

My judgement: five stars. I most certainly will recommend this book to everyone.

On BBC-podcasts you can hear David Mitchell discussing the book or you can read David Mitchell in the Guardian Book Club.

Revolutionary Road – Richard Yates

Eind jaren vijftig, Amerika floreert. Frank en April Wheeler zijn jong, aantrekkelijk en veelbelovend stel. Ze hebben twee leuke kinderen en wonen in een welvarende buitenwijk ergens in Connecticut. Maar gelukkig, of zelfs maar tevreden zijn ze niet. Frank heeft een saaie kantoorbaan, April treurt om een gefnuikte carrière als actrice. Ze waren toch voorbestemd om anders te zijn, beter?In een uiterste poging aan hun gezapige burgerbestaan te ontsnappen besluiten ze naar Frankrijk te gaan. In Europa zullen hun bijzondere gaven zich wel kunnen ontwikkelen, ver van de oppervlakkige consumptie maatschappij die Amerika in hun ogen is. Maar met ontzetting ziet de lezer toe hoe hun relatie verzandt in eindeloos gekibbel en jaloezie, hoe een drama onafwendbaar lijkt. Yates’ verhaal is geestig scherp en genadeloos. Hij schetst een fraai tijdsbeeld maar werpt, zo blijkt ruim veertig jaar na de verschijning, een akelige precieze blik vooruit op de manier waarop we nu leven. De stille wanhoop en gefnuikte dromen van de Wheelers zijn vandaag net zo actueel als in 1961 toen het boek voor het eerst verscheen. Revolutionary Road is een roman die je niet meer loslaat, nooit meer.

Het is inderdaad een boek dat je niet loslaat. Het onbegrip, de spanning in de relatie, de misère, het spat van de pagina’s af. Bij een loekgrrls-avondje ook de film gezien. Alhoewel de film ook niet slecht is, kan deze toch niet in de schaduw staan van het boek. Een aanrader.

Times Online – The best 60 book of the past 60 years

Een van de boekgrrls attendeerde mij op een overzicht van “the best 60 books of the past 60 years” bij Times Online. Mijn lijst “te lezen boeken” was zeker nog niet opgedroogd, maar een goede tip is altijd welkom. Op de lijst staan veel interessante boeken (natuurlijk uitsluitend engelstalig) en slechts een klein deel daarvan blijk ik te hebben gelezen. Nou is zo’n lijst natuurlijk ook maar de smaak van de Times readers op het moment van de poll, maar het leek me toch leuk om mezelf ten doel te stellen meer titels van deze lijst te lezen. Nergens voor nodig, maar gewoon, leuk om te doen. Vooral geen percentage of aantal als doel, “meer van de lijst lezen”, zo ruim laat ik het.

In deze post ga ik bijhouden welke boeken ik inmiddels heb gelezen. Alle covers worden hier opgenomen, mijn leeservaringen in een aparte post. Misschien nog iemand die mee wil lezen?