You can use all kinds of vegetables: sliced cucumber, lettuce, sliced red bell pepper, endive, blanched green beans, blanched bean sprouts, blanched oxheart cabbage.

Other complements: Fried/baked tahoe, fried/baked tempeh, wedged boiled eggs, sliced boiled potatoes and emping (melindjo crackers). If you like you can marinate the tahoe/tempeh in some assam or soja before frying it.

Boil the lontong rice (rice cake with log shape) for about one hour. I always use the little plastic bags with lontong rice. When it’s cold, cut into cubes.

The most important part of the Gado-Gado is the sauce. You need a jar of peanut butter (350 gr), 1 tsp terasi (dried shrimp paste), 1 clove garlic, 1 red chili, 1 tsp sambal, 1/2 tbsp vinegar, 2 daun jeruk purut (lime leaf) , 2 daun salam (salam leaf), 8-10 tbsp brown sugar, 1 tsp salt, 1/4 santen (block coconut cream). Mince garlic, chili pepper with terasi. Put the mixture in a pot and add peanut butter. Put it on the stove, while stirring, slowly add water until the sauce is just as thick as you want it. Add all other ingredients. Let it simmer for about 10 minutes.

If you’re looking for more great recipes with tahoe and/or tempeh visit my team-bloggers in the TT-Hop:
Chinoiseries at Always Cooking Up Something made a Tempeh-Burger,
Gnoe at Graasland who made Faux-Feta,
Uniflame at She Likes Bento made BBQ Tempeh Sandwich.

Bonita Avenue kent drie hoofdpersonen, ieder vertellen zij hun deel van het verhaal. Het zijn Siem Sigerius, zijn stiefdochter Joni en haar vriend Aaron Bever. Siem is rector magnificus van de Universiteit Twente. Hij heeft grote vooruitzichten want hij maakt kans op een ministerpost. Joni en Aaron hebben samen een lucratief handeltje dat bij de andere familieleden niet bekend is. Wilbert, de echte zoon van Siem, weet de rust aardig te verstoren als hij in het jaar van de vuurwerkramp in Enschede uit de gevangenis komt. In dat jaar explodeert ook de familie Sigerius. Ik vind het moeilijk om meer over het verhaal te vertellen zonder teveel prijs te geven.

Wie opziet tegen het lezen van een boek van deze omvang, laat je niet afschrikken. De schrijfstijl van Buwalda is soepel, het leest lekker door. Buiten dat, de structuur van het boek, drie hoofdpersonen die afwisselend hun verhaal vertellen, maakt je nieuwsgierig naar het vervolg van hun eigen verhaal. Daarbij moet je wel blijven opletten want het zijn niet alleen drie hoofdpersonen die hun verhaal vertellen maar zij vertellen ieder ook over heden en verleden. Daarbinnen ook weer flashbacks. Complex, maar goed te volgen en het maakt het boek alleen maar boeiender. Het is knap hoe Buwalda de drie hoofdpersonen en hun onderlinge relaties neerzet. Een punt van kritiek is dat veel personen worden geïntroduceerd die daarna in het verhaal helemaal geen rol meer spelen. En er gebeurt wel heel veel. Soms is een zin onnodig lang. Neem bijvoorbeeld deze zin,

“Nadat Tineke haar oudste dochter achterna was gelopen, de kamer uit naar de slaapkamers, en hij en Janis de afgekoelde aardappelkroketjes bij elkaar hadden geraapt en Sigerius, zwijgend in alle talen, met stoffer en blik de porseleinscherven bij elkaar had geveegd, de afwasmachine ingeruimd, en de talloze gordijnen had dichtgetrokken, nadat de enige menselijke geluiden die ze maakten hun voetstappen waren geweest, hun neuzen die ze ophaalden, de beschaamde kuchjes wanneer ze elkaar in de weg liepen, en toen de serre weer de serre was en Sigerius met een whisky in z’n hand en z’n koptelefoon op z’n hoofd in een leunstoel was gaan zitten, en hij verslagen en ineens doodmoe naar boven was gesloft, toen hij zich in de logeerkamer had uitgekleed, in het badkamertje aan het begin van de overloop zijn temazepams had geslikt, en eindelijk in de houten twijfelaar achter de opgekrulde Joni was gekropen, begon de lange nacht van  20  mei  2000 “.

Een lange zin, maar toegeven, toch prettig om te lezen. Het geeft een goede indruk van de schrijfstijl van Buwalda. Uiteindelijk heb ik het boek met vier sterren gewaardeerd. Misschien komt dat door alle jubelverhalen die ik had gehoord voordat ik aan het boek begon. Dat maakt dat de verwachtingen hoog gespannen zijn. Het is een knap geschreven boek, zonder twijfel. Maar het is allemaal wel wat veel van het goede en het slotakkoord duurt echt te lang. Desalniettemin, wat mij betreft wel een aanrader.

Ik las vandaag dat de filmrechten voor het boek verkocht zijn, het wachten is nu op de film.

Als je nog meer over Peter Buwalda en Bonita Avenue wilt weten. Een uitgebreid interview met de schrijver op LezenTV en in Vrij Nederland en een recensie in het Parool. En deze opname van Opium Night Live tot slot. Door deze uitzending zag ik toch een stukje van The Voice of Holland terwijl ik mijn uiterste best heb gedaan er niets over te zien of te lezen. Alle hashtags in Twitter waren al genoeg. Maar het is leuk om Buwalda ook over andere dingen te horen praten dan zijn bejubelde boek.

The story is about dr. Dick Meyer, a 55-year old author who becomes involved in what seems to be a murder case. “seems to be”, because the strange thing is that there is no body. The only thing found is a small box with some hair and some blood that’s left in the yard of Sheriff Jerry Morgan. The victim, Maria Martinez, happens to be a personal friend of dr. Meyer and therefore he is quite eager to assist the sheriff. With the help of Ian MacLennan, a retired Scotland Yard detective, Morgan and Meyer try to find the missing body and solve the case. A case that soon becomes much more complicated when they discover that Mary Martinez is not the only missing person. And again all that’s left is a box with a blood sample and some personal effects.

I’ve got mixed feelings about this book. Gary McKay can write a mystery novel, let’s not argue about that. The Shortage of Bodies really is an enjoyable read, a gripping story and the plot lines are creative. Unfortunately at times the story looses pace because of all the sidetracks that have no connection with the story whatsoever. Most of the characters are two-dimensional, the love-story between dr Meyer and Carol  is a bit to “easy” and the end isn’t that surprising.

My final judgement: not badly written at all, a nice read, it won’t be an award winning novel, 3 stars.

Het verhaal gaat over Anna en Francesca. Allebei 13 jaar oud, bijna 14. Ze wonen in hetzelfde grijze gebouw. Francesca op de derde verdieping. Haar moeder is Rosa. Haar vader Enrico. Enrico let goed op zijn dochter. Hij bespiedt haar met zijn verrekijker als ze met Anna op het strand is. Als ze iets doet wat hem niet bevalt dan slaat hij haar. Anna woont op de vierde verdieping, dochter van Sandra en Arturo. Sandra werkt voor de vakbond. Arturo laat zich thuis zien als het hem uitkomt. Hij houdt zich bezig met de verkeerde zaken. Anna en Francesca zijn hartsvriendinnen. Ze doen alles samen. Als Anne verliefd wordt, lijkt alles te veranderen.

Op de eerste bladzijde van het boek de tekst “de puberteit is een machtige leeftijd”. En daar gaat het boek ook over, over twee meisjes in de puberteit. Twee meisjes op de grens van volwassen worden.

Het boek begint zinderend. Avallone laat ons op een meesterlijke manier kennismaken met Anna en Francesca. Twee pubermeisjes die aan elkaar vastgekleefd lijken te zijn. Ze huppelen en dartelen door je hoofd. Het zinderende maakt al snel plaats voor de rauwe werkelijkheid. Alessio, de broer van Anna en zijn vriend Christiano vertegenwoordigen de machocultuur in de Italiaanse arbeidersklasse. Een mooie tegenstelling, het machogedrag van Alessio op straat en in de kroeg maar aan de andere kant ook de zwerfkatten in de fabriek aanhalen. Het is niet alleen het verhaal van de meisjes dat boeit van begin tot eind. Avallone zet ook een mooie sfeerbeschrijving  van het Italiaanse dorp neer. Een dorp dat leeft door en voor de staalindustrie. Het dubbeltje dat nooit een kwartje wordt. Het uitzicht op Elba, symbool voor de hoop de grauwe werkelijkheid ooit te ontvluchten. Een hoop die geen werkelijkheid wordt.

De omslag van het boek laat twee donkerharige meisjes zien. Al in het begin van het boek worden Anna en Francesca beschreven als ” de donkere en de blonde”. Voor de kwaliteit van het verhaal onbelangrijk, maar toch. Het was toch een kleine moeite geweest om de foto op de omslag bij het verhaal te laten aansluiten.

Staal is een knap geschreven en meeslepend verhaal. Mijn oordeel, vier sterren.

Tegenwoordig worden vaak boektrailers gemaakt. De trailer van Staal heeft erg mooie beelden. En op nu.nl staat dit interview met de schrijfster.

Ik was een van de gelukkigen die dit boek mocht recenseren voor de Crimezone Buzzzclub. Op basis van de korte omschrijving leek het boek de moeite van het lezen waard. Ik kende de schrijver Mark Allen Smith niet. Misschien niet zo vreemd want Smith heeft weliswaar al meer dan twintig jaar ervaring al scenarioschrijver, Manipulatie is zijn debuut als thrillerschrijver.

Het verhaal gaat over Geiger. Een aparte naam voor een hoofdpersoon. Ik vraag me af of de schrijver een bedoeling met de keuze van deze naam heeft gehad. Op de achterflap staat Geiger omschreven als een man met een gave, hij laat mensen de waarheid spreken. In de praktijk blijkt dat minder een gave dan een manier van behandelen. Hij martelt de mensen, fysiek en psychisch, met als gevolg dat ze de waarheid spreken. Het verkrijgen van informatie is zijn “vak”. Zijn partner Harry Boddicker haalt de klanten binnen en Geiger zorgt ervoor dat de waarheid boven tafel komt. Hij hanteert daarbij maar drie regels, geen kinderen, geen mensen die in het verleden een hartinfarct hebben gehad en geen mensen ouder dan 72 jaar. Als door een onzorgvuldigheid van Boddicker een van zijn slachtoffers een kind blijkt te zijn, zet Geiger alles op alles om het kind te redden.

Na het lezen van de proloog vroeg ik me af of ik dit wel een boek voor mij zou zijn. De beschrijving van de technieken die Geiger hanteert om de waarheid uit een ander mens te krijgen, is bepaald onprettig om te lezen. Gelukkig verandert de toon van het verhaal na het eerste hoofdstuk. De persoon Geiger staat centraal. Daardoor boeit het verleden van Geiger al snel meer dan de zaken waarvoor hij wordt ingeschakeld. Het is duidelijk dat hij in zijn leven iets heeft meegemaakt dat er voor heeft gezorgd dat hij vrijwel zonder emotie kan martelen. Maar wat?
Mark Allen Smith weet vanaf het begin te boeien. De spanning wordt al in de proloog opgebouwd met de ondervraging van Matthew. Dan is het Geiger die alle aandacht krijgt waardoor je als lezer meer wilt weten over zijn verleden. Terwijl Geiger zich langzamerhand meer gaat herinneren en duidelijk wordt welke verschrikkingen zijn allemaal heeft moeten doorstaan, ontwikkelt zich de achtervolging waarbij de opdrachtgevers de jongen ten koste van alles in hun macht willen krijgen. Omdat Mark Allen Smith zowel een spannend verhaal heeft geschreven dat vanaf het begin boeit maar daarnaast ook veel aandacht besteedt aan de personages, is het een thriller die de moeite van het lezen meer dan waard is. Mijn enige punt van kritiek is het slot. Na alle spanning vond ik het verhaal een beetje uitgaan als een nachtkaars. Daarom is mijn uiteindelijke oordeel drie sterren.

Bloedrood is de Nacht kwam op mijn stapeltje boeken nadat ik me bij Not Just Any Books had aangemeld als proeflezer. Een leuk initiatief, je mag het boek als eerste lezen en in ruil daarvoor schrijf je een recensie.

Urban Waite schreef korte verhalen, Bloedrood is de Nacht is zijn debuutroman. Het verhaal gaat over Hunt, een weinig succesvolle maar niet onsympathieke paardenfokker die de eindjes aan elkaar probeert te knopen met drugssmokkel. Hulpsheriff Drake zorgt ervoor dat een van de transporten misloopt en de drugs niet bij de opdrachtgever terecht komen. De opdrachtgever stuurt Grady, een huurmoordenaar op pad om Hunt om te brengen en de drugs weer in handen te krijgen. Een bloedige achtervolging is het resultaat.

Het verhaal dat Waite heeft geschreven is spannend en heeft een goede plot. Wel zijn de dialogen vaak erg in stenostijl en daardoor wat vlak. Het plaatst de lezer op afstand. Waite zet de opdrachtgevers van het drugstransport en degenen die daarvoor werken als echte slechterikken neer. Voor Hunt daarentegen is veel sympathie op te brengen. Hij blijkt een mens met emoties die samen met zijn vrouw vooral een aardig bestaan met hun paarden wil hebben. Voor een verhaal dat draait om de achtervolging van Hunt besteedt Waite veel aandacht aan de relaties tussen mensen. Bijvoorbeeld de relatie tussen de hulpsheriff Drake en zijn vader die in zijn rol als sheriff ook bij drugstransporten was betrokken. Dat geeft het boek ook net een beetje meer inhoud. Het is een verhaal waarin iedereen om heel verschillende redenen doet wat hij moet doen.
Ik vond het een spannend verhaal met aardige karakterbeschrijvingen. Voor een debuut helemaal niet slecht. Van mij krijgt het boek vier sterren.

Urban Waite heeft een eigen website die je hier kunt vinden. Op Crimezone las ik een recensie met een heel andere beleving. Ook zijn er reviews in the Guardian en the Telegraph verschenen.

The novel is about Christine Parr, her daughter Morgan and her brother-in-law Jeremy Parr. Christine and Jeremy left Parr’s Landing years ago for different reasons but mainly to escape from Adeline, the dominating mother of Jack and Jeremy. After Jack, Christine’s husband was killed in an accident, Christine and Jeremy have no other choice then to return to Parr’s Landing. They’re forced to beg Adeline for help, who is unfortunately still the same the unbearable, hate-filled woman she used to be. Billy Lightning is also returning to Parr’s Landing. A professor who seeks answers to the recent killing of his father and believes the killing is connected with the history of murder and madness associated with the land Adeline Parr owns.

The novel is creepy, violent and terrifying. It’s extremely well written with fabulous characters. My favorite character in the novel is Finn, the 12 year old boy with his dog Sadie. I really enjoyed reading Rowe’s description of the relationship between Finn and his dog. Yet, it’s also the part of the book that is sometimes so scary that you have to put down the book. What I like about the book is that there are a lot of characters to sympathize with, Finn and his dog, Christine, Morgan Jeremy, Billy, they’re all very lovable characters.

The prose is outstanding. Consider Rowe’s description of the images Finn has: “the gift of a glimpse of the world as experienced from Sadie’s perspective – a mosaic of smell no human nose would ever experience; the literature of light on grass and snow; the secret language of birds and squirrels and cats; the true meaning of unconditional love, something no human being would ever truly understandl the perfect ecstasy of Finn’s fingers combing through her soft black fur, the utter completion of falling asleep at the foot of his bed. Pure and uncomplicated gratitude for every affection ever shown to her. Vigilance for Finn’s safety. Selfsacrifice”. A quote to remember “when she was sure she could see the beauty, she allowed herself to feel hope”. It’s not what I expected to find in a vampire fiction novel.

I’m very curious about the next novel by Michael Rowe. This one deserves four stars. Here you can find the website of Michael Rowe.

First of all, everyone a very happy new year! With lots of books and lots of blogs.

Yesterday was the day of looking back. Something I don’t like at all. The future, that’s where we’re going to. Nevertheless, I posted an overview of all the books I’ve read in 2011. It’s a list of 49 books of which I rewarded 5 with 5 stars and 29 with four. Not bad, isn’t it?

Today, the first day of 2012. I wonder what this year will bring. Will the year be as good as 2011? Best not to know in advance. Just wait and see what happens. To be sure I read a lot (as if necessary) I decided to sign up for some reading challenges.

First of all the Books-on-the-Night-Stand 12 in ’12 Reading Challenge. Very free format. You can choose as many interpretations of 12 in ’12 as you’d like.

I decided to choose:
- 12 more books than in 2011, that will be 61 books.
- the twelve books of my bookclub Hoofdletters
- 12 thrillers.

The next challenge is the 2012 Ebook Challenge, hosted by Workaday Reads. I’m reading quite some Ebooks as it is, so achieving the dvd-level (25 books) must be possible. And who knows, may be I’ll move up a level once started.

The challenge that probably will be the most difficult is the Eclectic Reader Challenge 2012, hosted by Book’d Out.

You’re supposed to read 12 books from 12 different genres during the year. That means stepping out of your comfort zone, which is always more difficult.

And finally, what sounds like a real fun challenge to me, the Cruisin’ thru the Cozies Reading Challenge, hosted by Socrates.

You don’t know what a cozy mystery is? Well, neither did I. If you want to know, check out Cozy-Mystery.com. There are three levels to choose from. I signed up for Snoop level.

What do you think? May you like to join one of them?

Maar liefst vijf boeken met vijf sterren dit jaar. De onbetwiste nummer 1 is toch echt Rules of Civility van Amor Towles. Goed nieuws voor degenen die liever in het Nederlands lezen want met de titel Een Kwestie van Hoffelijkheid verschijnt het boek een van de komende dagen bij Orlando Uitgevers. Op de tweede plaats het bijzondere boek van Mark Haddon, the Curious Incident of the Dog in the Night-time. A Visit from the Goon Squad van Jennifer Egan eindigt op de derde plaats. Naast de boeken die ik met vijf sterren heb gewaardeerd zijn er maar liefst 29 boeken met 4 sterren op de lijst. Op de laatste dag van dit jaar kan ik dan ook alleen maar vaststellen dat 2011 een goed leesjaar is geweest.

Carrot Spread van Graasland
Roasted Cauliflower Dip van Chinoiseries
Bean Pate van Uniflame
en deze spread met blauwe kaas, ei en walnoot die eventueel een dag voor gebruik kan worden gemaakt.

Je hebt nodig: 100 gr verse roomkaas zonder kruiden, 100 gr Danish blue, 4 hardgekookte eieren, 5 volle eetl fijngesneden bieslook, 3 eetl fijngesneden peterselie, 1/2 rode paprika, 40 gr gepelde walnoten, peper en zout naar smaak.

English: You need 100 gr cream cheese, 100 gr Danish blue, 4 hard boiled eggs, 5 tablesp chopped chives, 3 tablesp chopped parsley, 1/2 chopped red pepper, 40 gr chopped walnut, salt and pepper.

Bereidingswijze: Doe de Danish blue in een kom en prak deze fijn. Meng de roomkaas met de Danish blue. Maak de hardgekookte eieren fijn met de staafmixer of snijdt deze in heel kleine blokjes. Voeg de ei, bieslook en peterselie toe. Snijd de schoongemaakte paprika in heel kleine blokjes en meng deze door het kaasmengsel. Eventueel naar smaak afmaken met zout en/of peper. Zet de spread afgedekt in de koelkast.

Stukje stokbrood, toastje erbij en smullen maar!

English: Blend the cream cheese and Danish blue. Blend the eggs with a hand-held blender. Mix cheese, eggs, chives and parsley. Add the red pepper after it’s cut in very small pieces. Add salt and pepper as you like. Put the spread in a small bowl, cover it and put it in the fridge.