In 2011 las ik deze 49 boeken

In 2011 heb ik heel wat gelezen. De 2011-reading-challenge bij Goodreads heb ik in  ruimschoots gehaald. Het werden er geen 45 maar uiteindelijk staan er 49 boeken op de lijst. En dit zijn ze, gerangschikt op aantal sterren.

Maar liefst vijf boeken met vijf sterren dit jaar. De onbetwiste nummer 1 is toch echt Rules of Civility van Amor Towles. Goed nieuws voor degenen die liever in het Nederlands lezen want met de titel Een Kwestie van Hoffelijkheid verschijnt het boek een van de komende dagen bij Orlando Uitgevers. Op de tweede plaats het bijzondere boek van Mark Haddon, the Curious Incident of the Dog in the Night-time. A Visit from the Goon Squad van Jennifer Egan eindigt op de derde plaats. Naast de boeken die ik met vijf sterren heb gewaardeerd zijn er maar liefst 29 boeken met 4 sterren op de lijst. Op de laatste dag van dit jaar kan ik dan ook alleen maar vaststellen dat 2011 een goed leesjaar is geweest.

New Year’s Dip Quartet – Spread met blauwe kaas, ei en walnoot

Nog een nachtje slapen, dan is het weer zover. Het einde van een mooi jaar én het begin van hopelijk weer een fantastisch jaar met veel boeken, foto’s en reizen. Voor wie plannen heeft om de jaarwisseling vergezeld te doen gaan van lekkere hapjes op de valreep nog vier ideeën voor een spread of dip in deze New Year’s Dip Quartet. Het quartet bestaat uit

Carrot Spread van Graasland
Roasted Cauliflower Dip van Chinoiseries
Bean Pate van Uniflame
en deze spread met blauwe kaas, ei en walnoot die eventueel een dag voor gebruik kan worden gemaakt.

Je hebt nodig: 100 gr verse roomkaas zonder kruiden, 100 gr Danish blue, 4 hardgekookte eieren, 5 volle eetl fijngesneden bieslook, 3 eetl fijngesneden peterselie, 1/2 rode paprika, 40 gr gepelde walnoten, peper en zout naar smaak.

English: You need 100 gr cream cheese, 100 gr Danish blue, 4 hard boiled eggs, 5 tablesp chopped chives, 3 tablesp chopped parsley, 1/2 chopped red pepper, 40 gr chopped walnut, salt and pepper.

Bereidingswijze: Doe de Danish blue in een kom en prak deze fijn. Meng de roomkaas met de Danish blue. Maak de hardgekookte eieren fijn met de staafmixer of snijdt deze in heel kleine blokjes. Voeg de ei, bieslook en peterselie toe. Snijd de schoongemaakte paprika in heel kleine blokjes en meng deze door het kaasmengsel. Eventueel naar smaak afmaken met zout en/of peper. Zet de spread afgedekt in de koelkast.

Stukje stokbrood, toastje erbij en smullen maar!

English: Blend the cream cheese and Danish blue. Blend the eggs with a hand-held blender. Mix cheese, eggs, chives and parsley. Add the red pepper after it’s cut in very small pieces. Add salt and pepper as you like. Put the spread in a small bowl, cover it and put it in the fridge.

Rood Waas – Patricia Cornwell

Patricia Cornwell – Rood Waas, editie 2011, 400 blz.
Oorspronkelijke titel: Red Mist. Vertaald door Mieke Trouw-Luyckx en Yolande Ligterink

Rood Waas werd me toegezonden door Uitgeverij Sijthoff. Ik was een van de gelukkigen die het boek mochten lezen voor de Crimezone Buzzz-club. De kreten op de achterflap zijn niet gering. Op nu.nl “De echte Scarpetta” is terug, de Volkskrant “Cornwell excelleert als ze de menselijke geest ontrafelt”, het AD “Eenzame topklasse”. Deze uitlatingen in combinatie met het plezier en de spanning waarmee ik eerdere Scarpetta-romans van Cornwell heb gelezen, zorgden er voor dat ik met hoog gespannen verwachtingen aan het boek ben begonnen.

Kay Scarpetta gaat op bezoek bij Kathleen Lawler, in de extra beveiligde afdeling van Georgia Prison for Women. Kathleen Lawler zit een straf van 20 jaar uit omdat ze iemand heeft doodgereden terwijl ze dronken achter het stuur zat. Vreemd genoeg gaat Kay niet op eigen initiatief op bezoek, het is Kathleen die haar heeft uitgenodigd. Kay besluit op het verzoek in te gaan omdat ze meer wil weten over de moord op Jack Fielding, een van haar collega’s. Jack lijkt te zijn doodgeschoten door Dawn Kincaid, de dochter van hem en Kathleen.

Het werd een tegenvaller. Tot hoofdstuk 15 was het verhaal vooral chaotisch, moeilijk te volgen en helemaal niet boeiend. Het kabbelt allemaal een beetje voort, beschrijvingen van de omgeving en planten voeren de boventoon. In principe lees ik een boek altijd uit en als je een boek krijgt toegestuurd voor een recensie dan is er een extra reden om het boek uit te lezen maar het heeft wel moeite gekost. Gelukkig wordt het verhaal na hoofdstuk 15 spannender, iets minder chaotisch en er lijkt naar een plot te worden toegewerkt. De lezer wordt meer meegenomen in het verhaal en de komst van Lucy en Benton helpen het verhaal meer spanning te geven. Uiteindelijk is de plot wel erg simpel. Persoonlijk vind ik het altijd aardig als ik door goed lezen en nadenken, zelf had kunnen bedenken hoe de vork in de steel zit. Dat zal geen enkele lezer lukken omdat Kay uiteindelijk meer weet dan de lezer. Jammer.

Tot slot de personages. Het mag dan al even geleden zijn dat ik de laatste Scarpetta-roman heb dichtgeslagen, de Kay en Marino van toen herkende ik niet. Vlakke personen, weinig karakter en slecht uitgewerkt. De lezer die nooit eerder een Scarpetta-roman van Cornwell las, zal zich zeker afvragen wat de populariteit van deze romanfiguur toch kan hebben veroorzaakt. Ook de beperkte rol van zowel Benton als Lucy vond ik een gemis. Misschien moet Cornwell eens denken aan een spin-off waar Benton en Lucy het verhaal dragen.

Door de tweede helft van het boek krijgt Rood Waas van mij twee sterren.

De Beste Club Trofee 2011, het viel wat tegen

Ook dit jaar heeft fwg De Verbeelding weer meegedaan aan de wedstrijd om de DBC-Trofee. Met de eerste plaats van vorig jaar hadden we tenslotte een titel om te verdedigen.

Zo’n succes blijkt moeilijk te evenaren. Op 14 december j.l. was de bespreking en het werd een tegenvaller. Na rijp beraad van de jury zijn we met 127 punten op een 14e plaats geëindigd. In totaal deden 19 clubs mee. Het zal niemand verbazen dat wij nog steeds vinden dat we meer hadden verdiend. Wat vinden jullie van onze inzending?

Maar, eerlijk is eerlijk, de winnende clubs hebben ook fantastisch fotowerk afgeleverd. De nummers 1, 2 en 3 hadden respectievelijk 141, 139,5 en 139 punten. De winnende foto’s kunnen hier worden bekeken.

Eerste hoofdstukken: Het Págaro Loco-resort – Kel Hoben

Een leuk idee van Leeswammes, een “lees-ik-door” of “leg-ik-het-weg” blog. Ze schrijft z’n blog na een paar hoofdstukken te hebben gelezen. Ik vond het idee in ieder geval leuk genoeg om over te nemen.

Van veel boeken zijn op internet de eerste hoofdstukken beschikbaar. Bij de boekhandel soms ook een papieren variant.  Dat geeft de lezer de mogelijkheid om voordat je een boek aanschaft door een stukje proeflezen te zien of een boek je wat lijkt. Een leuk initiatief dat vooral onbekende schrijvers kan helpen bekend te worden bij een breder publiek.

De recent uitgebrachte roman van Kel Hoben heeft op mijn blog de primeur.

Het boek is uitgegeven door Boekscout, 28 oktober 2011, 320 pagina’s, roman.

Samenvatting website: Puragua, het zevende ­ vaak vergeten ­ eiland van Caribisch Nederland is een slapend eilandje. Totdat het bekende Nederlandse Spechtconcern het, letterlijk ten koste van alles, tot hun vakantie-eiland wil maken. Behalve met interne familie-problemen worden de Nederlandse makamba’s Henry en Jo-Ann Specht daarbij geconfronteerd met de Puraguaanse politici en hun opportunistische regeermethoden, machtsmisbruik, intimidatie en corruptie. En met de broeierige seksuele moraal en hypocriete sfeer, de onvermijdbare culturele en etnische gevoeligheden en vooroordelen. Ook de zwalkende politiek op het stuurloze en dwarsliggende Curaçao bemoeilijkt de opbouw van hun imperium.

Eerst iets over de cover. Een mooie foto, kleurrijk, passend bij de samenvatting. Naar mijn idee wel een keuze die vooral de potentiële mannelijke lezers zal doen besluiten om het boek op te pakken. Het doet me denken aan een recensie die ik laatst las over de laatste editie van Snoecks. De lezeres ontdekte tot haar verbazing dat Snoecks helemaal geen boek is met alleen foto’s van vrouwelijk schoon maar een serieus boekwerk met een enorme variatie aan fantastisch fotowerk.

Ik las de eerste 4 hoofdstukken van het boek, dat is zo’n 10%. Het leest prettig, korte zinnen, veel dialoog. De lezer wordt al na een paar bladzijden lezen in het verhaal getrokken. Alhoewel duidelijk in het boek is aangegeven dat Puragua en de personen op Puragua fictief zijn, lijkt Bonaire toch op zijn minst een bron van inspiratie voor de schrijver te zijn geweest. Die indruk wordt versterkt op het moment dat het Spechtconcern wordt geïntroduceerd, “een concern waar bijna alle ooms en tantes, broers en zusters, neven en nichten” werkzaam zijn. Dat doet toch wel heel sterk denken aan het Van der Valk-concern dat ook een hotel op Bonaire exploiteert. In de eerste hoofdstukken van het boek is al duidelijk dat Kel Hoben de lezer niet alleen het verhaal van Henry en Jo-Ann Specht wil vertellen. Puragua mag dan een fictief eiland zijn, de Antillen zijn dat niet en de schrijver lijkt de lezer ook te willen informeren over de interne politiek op deze eilanden en binnen het Koninkrijk.

Mijn oordeel: ja, ik wil het boek helemaal lezen. Het verhaal boeit me genoeg om te willen weten hoe het verder gaat maar het is vooral de politiek in Caribisch Nederland waar ik nieuwsgierig naar ben.

Helaas kan ik de lezers van deze blog niet aanbieden om ook de eerste vier hoofdstukken van het boek te lezen, wel een fragment uit het boek.

Liefde & Spionage in Hitlers Berlijn – Erik Larson

Ik was de gelukkige, bij de winactie van de boekgrrls was ik degene die dit boek kreeg toegestuurd om te recenseren. De oorspronkelijke titel is In the Garden of Beasts en het boek is vertaald door Aad van der Kooij. Het boek (414 blz) is voorzien van een fraaie omslag met in de linkerbovenhoek een foto van Martha Dodd. Grappig zijn de schaduwen op de voorgrond.

Erik Larson, geboren 3 januari 1954, groeide op in Freeport, Long Island. In 1976 studeerde hij cum laude af in Russische geschiedenis. Hij was journalist bij The Wall Street Journal and Time magazine. Larson heeft al drie bestsellers op zijn naam staan, De Duivel in de Witte Stad (The Devil in the White City, 2003),  Thunderstruck (2006) en De Meteoroloog en de Storm (Isaac’s Storm, 1999).

Het is 1933. President Roosevelt is op zoek naar een nieuwe Amerikaanse ambassadeur in Berlijn en heeft moeite een geschikte kandidaat te vinden. Zijn oog valt op William Dodd. Een wetenschapper die zichzelf naar voren heeft geschoven voor de functie van ambassadeur in Amsterdam of Brussel. Dat lijkt een rustige baan waarin hij alle tijd heeft om zijn boek over “the Old South” te schrijven. Roosevelt beslist anders. Op 13 juli 1933 komt Dodd met zijn familie aan in Berlijn. Dodd denkt met een neutrale houding te kunnen bereiken dat Hitler zijn optreden zal matigen. Net als zoveel anderen heeft hij het idee dat Hitler vrij snel van het toneel zal verdwijnen. De dochter van Dodd, Martha, vindt het fantastisch in Berlijn. Zij is onder de indruk van het opkomende bewind en steunt dat aanvankelijk. Hun opstelling verandert na de Nacht van de Lange Messen, de “nacht” van vrijdag 30 juni 1934 tot zondag 2 juli 1934, waarin Hitler en Himmler de hele top van de SA vermoorden. Dodd ziet dat het met Hitler in Europa helemaal de verkeerde kant uitgaat maar vindt weinig gehoor bij het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken waar men zich vooral zorgen maakt over de openstaande Duitse schuld aan Amerikaanse crediteuren.

Volgens de New York Times is het een “waargebeurd verhaal dat leest als een thriller”. Daar ben ik het mee eens. Het boek is een feitenrelaas, wat in ieder geval blijkt uit de meer dan 50 pagina’s met noten en bibliografie. Maar daar moet de potentiële lezer zich vooral niet door laten afschrikken. Het is een knappe prestatie van Larson dat hij al deze feiten heeft weten om te smelten tot een boek dat leest als een roman. Het boek geeft een goed beeld van het Berlijn voor de Tweede Wereldoorlog, de verslechterende sfeer en de toename van geweld en onderdrukking. Wat vooral ook tot uiting komt is de enorme discrepantie tussen het beeld van politici in de Verenigde Staten en de realiteit in Duitsland. Dodd was uiteindelijk een roepende in de woestijn. Ook de hoofdpersonen worden door Larson goed neergezet. Dodd de wetenschapper met weinig tot geen gevoel voor diplomatie. Martha, een vrolijke dame die de ene na de andere affaire begint. Met de kennis die we nu hebben, is het eenvoudig om William en Martha Dodd niet altijd even sympathiek te vinden.

Op de achterkant van het boek wordt ons een nieuw licht op de afzijdigheid van de westerse landen tijdens de opkomst van het naziregime beloofd. Die belofte vind ik niet waar gemaakt. Dat geldt wellicht meer voor de Amerikaanse lezers. Ik heb althans geen dingen gelezen die onbekend waren. Desalniettemin vond ik het een intrigerend boek dat me een beter beeld heeft gegeven van het Berlijn in de jaren dertig en de ontwikkelingen die hebben geleid tot de Nacht van de Lange Messen. Mijn oordeel is vier sterren.

Erik Larson heeft een eigen website. Over de Amerikaanse uitgave zijn reviews verschenen in de New York Times, de Seattle Times en de Washingon Times.

The Concert Ticket – Olga Grushin

The Concert Ticket was my bookclubs pick for this month. I couldn’t remember if I voted for this title but my sent email box told me I did. Why? I really can’t remember. Maybe the short description I’ve been reading on bol.com or all the great reviews in several newspapers. However, it’s not my kind of book at all. The Concert Ticket reminds me of “Waiting for Godot” but with less humor.

The language is brilliant but nothing happens. Four people in a family, all waiting in line for a kiosk. Not knowing what it might sell. It turns out that the kiosk will actually sell tickets for a concert by Igor Selinsky. For very different reasons all family members desperately want to buy a concertticket. Waiting, day-after-day, week-after-week, month-after-month, a whole year. As only one ticket per person is available Anna, Sergei and Alexander start taking turns waiting in line. In the meanwhile living in the same house but not living together. A quote from Anna, one of the main characters “she knew it was only the line, scraping their days empty of meaning and warmth, taking them away from each other, making their lives so much smaller”.

I shall be honest, I quit reading because I  didn’t enjoy this novel at all.  To me it’s a depressing story. No happiness, no laughs, grey and rainy. The pace is leisurely. The beautiful descriptive style from the author simply isn’t enough. Therefore, only two stars.

If you like to read all the “wow”-reviews. Try The Guardian and The Independent. Finally Olga Grushins official website.

Blijf Bij Ons – Florence Tonk

Op mijn blog heb ik twee weken geleden al een berichtje gepost over het boek Blijf bij ons van Florence Tonk. Dat bericht was toen een onderdeel van de eerste Nederlandse blogtournee, georganiseerd door Not-Just-Any-Books. Daarin heb ik achtergrondinformatie gegeven over de Oekraïne. Gisteren zag ik toevallig een bericht over de Oekraïne op Twitter langs komen. Helaas niet erg positief. Het land blijkt koploper te zijn in de concentratie met HIV+ besmettingen. Er is een indringende fotoreportage van gemaakt. Zeker niet altijd prettige beelden maar wel topfotografie.

Mijn oordeel over het boek heb ik nog niet gegeven. Daar is dit bericht voor bedoeld.

Het verhaal: Rogier moet voor zijn werk naar Kiev en hij besluit samen met Emma om naar de Oekraïne te emigreren. Het lijkt een spannend avontuur maar zoals zo vaak blijkt de werkelijkheid anders. Rogier is druk met zijn werk en vermaakt zich prima in Kiev. Emma daarentegen heeft het helemaal niet naar haar zin. Ze heeft weliswaar werk als vertaler maar kan  niet aarden in deze vreemde omgeving waar ze geen contacten heeft omdat ze de taal nauwelijks spreekt. De aankoop van een datsja op het platteland lijkt de oplossing te zijn. Als de relatie tussen Rogier en Emma verslechtert, besluit zij er permanent te gaan wonen.

Rogier heeft in de roman een vrij onbelangrijke rol. Oke, het was zijn baan die er voor heeft gezorgd dat hij en Emma zijn verhuisd naar Kiev. Maar Blijf bij ons is toch vooral het verhaal van Emma. Emma, die vooral op zoek is naar zich zelf, naar datgene wat haar drijft. In mijn ogen is ze niet helemaal consistent in haar gedrag. Haar besluit om in de datsja te gaan wonen getuigt van moed. Het is allemaal onbekend, ze weet niet wat haar te wachten staat, kan de mensen om haar heen nauwelijks begrijpen en staat er helemaal alleen voor. Het blijkt ook allemaal niet zo simpel en ze slaat zich er moedig doorheen. In haar relatie tot Fedja laat ze zich van een hele andere kant zien. Helemaal niet doortastend, Fedja bepaalt wat er wel en wat er niet gebeurt. Van Fedja had ik wel iets meer willen weten. Net als de anderen in het dorp is hij gevangen op het platteland, in de historie. Maar wat waren zijn beweegredenen?

De sfeer op het platteland van de Oekraïne wordt mooi beschreven. De stijl is prettig om te lezen, het verhaal boeit en maakt nieuwsgierig. Niet alleen nieuwsgierig naar het vervolg van het verhaal maar ook naar de historie van de Oekraïne. Hoe is de gemeenschap zo gesloten geworden als door Tonk wordt beschreven.

Een minpunt vind ik de voorspelbaarheid van het boek. Op het moment dat Emma met Fedja kennismaakt, is het al duidelijk wat er gaat gebeuren. En in de kleine, besloten gemeenschap geldt dat ook wel voor het eind. De link naar Tsjernobyl vind ik wat kunstmatig en overbodig. Ook zonder Tsjernobyl was er genoeg te vertellen over de Oekraïne en de Oekraïners.

Ik heb het boek met plezier gelezen, door het boek en ook door mijn post in de blogtournee weet ik veel meer van het land dan een een maand geleden. Mijn oordeel, vier sterren.

Mark Haddon – The Curious Incident with the Dog in the Night-time

Wow, this is a very special book. Special in several ways. First, the way I’ve got it. Do you know Bookmooch? If you don’t, you have to check it out at bookmooch.com. Bookmooch is a community where book-lovers exchange books. I won’t explain the way it works in this blog but when you’re found a book you really would like to read, you can ask if someone who’s got the book will send it to you. I did and Liene Ancite from Latvia sent it to me. Isn’t that nice?

Second, the book itself. I’ve never read a book like this. The narrator is Christopher John Francis Boone. He is 15 years old and has Asperger’s Syndrom. He can’t tell lies, he hates the colours yellow and brown and being touched. Cristopher wants to write a murder mystery novel. The novel is about the dog from a neighbour that is killed although his father told him it’s strictly forbidden to investigate the incident.

While Cristopher is telling us about his investigation, his feelings and everything he experiences whe learn a lot about him and the way he thinks. His’s mind is logical and literal in the extreme. Let me give you two examples.

For instance. Christopher likes prime numbers. He thinks “prime numbers are what is left when you have taken all the patterns away. I think prime numbers are like life. They are very logical but you could never work out the rules, even if you spent all your time thinking about them”.

And, after explaining what a methaphor is and that metaphor is one in itself, he uses a simile. In the footnote he explains “this is not a metaphor, it is a simile, which means that it really did look like there were two small mice hiding in his nostrils and if you make a picture in your head of a man with two very small mice hiding in his nostrils you will know what the police inspector looked like. And a simile is not a lie, unless it is a bad simile.”

It’s a moving book, heart warming and funny. Yet I can imagine that living with a 15 year old boy thinking the way Christopher does can be very tiring. It makes you smile and puts tears in your eyes at the same time. The angle on life seen through the eyes of a boy with Asperger’s Syndrom is fascinating. From the first page I was the drawn into it and just couldn’t put it down. Believe me, it is fun to read. The way Haddon is telling the story through this boys eyes is miraculous. He isn’t using any medical terms and yet Christopher tells us all we need to know about his condition. One of the best books I’ve been reading this year. Five stars.

The official Mark Haddon Website can be found through this link. And if you like it some more reviews, the Guardian and The New York Times.

The Sunday Salon – a busy week

Have I been busy this week. Almost to busy to read. First of all it was my turn to write a blog in the first blogtour ever in the Netherlands. A tour concerning the book “Blijf bij ons” by Florence Tonk. A story about a dutch couple, Emma and Rogier, who emigrate to the Ukraine. Emma doesn’t like it at all until they buy a small “datsja” in the countryside. She decides to live there on her own. My blog is about the Ukraine itself and Tsjernobyl because to my experience the Ukraine is quite unknown to most people.

Last friday I’ve been setting up a photo-exhibition with some photofriends from fwg De Verbeelding. It took us about four hours to hang up all photos. But it looks great. For those of you living not to far away from Utrecht, the expo is in Louis Hartlooper Complex, Utrecht, until januari 5th. This is one of my photos. Very colorful, isn’t it?

So I was really busy but of course I did read some books. I finished reading Rules of Civility, the great debut novel by Amor Towles. A mustread for everyone. I think it will be my number one this year. You can read my blog here if you like.

After finishing such a wonderful novel I always need some time before I’m ready to pick up a new book. Didn’t have that much time though. Next week we’re discussing The Concert Ticket by Olga Grushin in my bookclub and I haven’t read one letter yet. The story is about four members of a family who  really want to join a concert but it’s very hard to get tickets. I don’t know what to expect but it’s clear that I have to start reading today or I might as well stay home.

I already begun reading In the Garden of Beasts by Erik Larson. This is a non-fiction book about Berlin, 1933, when William E. Dodd becomes America’s first ambassador to Hitler’s Germany in a year that proved to be a turning point in history. The start is promising.

See you all next week. Picking up my book right now….

Unfortunately for english followers most of my blog this week are in dutch. A bilingual blog has got some disadvantages. Maybe Google Translate will help. Sorry.